پروپاگاند جنگ طلبانه امپریالیستی و موقعیت “اپوزیسیون” بورژوایی

اتفاقاتی سیاسی ایی که این روزها در جریان است، برخلاف تصورات خام اندیشانه ی اپوزیسیون چپ، فراتر از یک اعمال فشار دیپلماتیک از جانب امریکا و اسرائیل است. مساله این است که امپریالیسم غرب به سرکردگی امریکا و ناتو به همراه اسرائیل به عنوان پایگاه اصلی امپریالیسم در خاورمیانه، رقیب امپریالیستی از جنس جمهوری اسلامی که متحد امپریالیسم روسیه است و با سیاست های اشغال گرانه اش، در پی گسترش دامنه ی نفوذ خود در کل منطقه ی خاورمیانه است، را به راحتی قبول نمی کنند. لازم به ذکر است که جمهوری اسلامی نه تنها در فلسطین، لبنان، سوریه، عراق، یمن و دیگر کشورهای منطقه پایگاه عظیم امپریالیستی برای خود درست کرده است، حتی در کشورهای شمال افریقا مانند مصر، تونس، کشورهای امریکای جنوبی همچون ونزوئلا و کوبا و بعضا در کشورهای اروپای شرقی چون رومانی و کشورهای از هم پاشیده ی وابسته به شوروی و یوگسلاوی سابق هم نفوذ چشمگیری دارد.

” تز” ارتجاعی یی که ناسیونالیسم چپ و چپ ناسیونالیسم یعنی جریانات مرتجع عقب مانده ی استالینیست در سراسر جهان نمایندگی کرده و هنوز هم با همین تئوری توطئه به جنگ با دشمن می روند، تاکنون در میان توده ی مردم مخالف امپریالیسم امریکا، احزاب و گروه های سیاسی ناسیونالیست چپ و چپ ناسیونالیست، جناح های چپ بورژوازی از جمله شاخه های مختلف سوسیال دمکراسی به ویژه تروتسکیست های اروپایی هم غالب است. این تز ارتجاعی “راه رشد غیر سرمایه داری” و جلوه دادن امریکا به عنوان تنها نیروی امپریالیستی بوده و هست. این نیروها نه تنها تئوری امپریالیسم لنین را به سخره گرفته اند و اصلا درکی از ان ندارند، بلکه هر نیروی مرتجع وحشی و بربریستی که مخالف امپریالیسم امریکا (شیطان بزرگ) باشد را “انقلابی” و “مترقی” خوانده و به دفاع از ان بر می خیزند. در این راستا سایت مجله ی هفته که از سپاه پاسدارن و بیت رهبری به خود نظام نزدیک تر است و اقدامات امپریالیستی نظام ملعون و منفور تروریست جمهوری اسلامی در منطقه را از زبان مهدی گرایلو به عنوان یکی از نویسندگان این سایت، را تنها راه کنترل اقدامات امپریالیستی امریکا در منطقه می داند و سپاه پاسداران را تنها نیرویی می داند که علیه قدر قدرتی امپریالیسم امریکا و صهیونیسم بایستد و زیاده خواهی ان را متوقف کند. سایت مجله ی هفته از نظر من به همراه چند تا از چپ های پرو پوتین از جمله بهمن شفیق، اراذل و اوباش بازمانده از حزب توده و یکی دو نفر از جریان توفان، اگر مستقیم با نهادهای امنیتی در ایران همکاری هم نداشته باشند، تریبونشان در خدمت بیت رهبری و سپاه پاسدارن به عنوان یک نیروی امپریالیستی است.

طرف دیگر قضیه دو راهی ایی است که رئال پولیتیک در عرصه ی جهانی سر راه بشری قرار داده است که تمام کشمکش ها را کشمکش بین بالایی ها می بیند و اطلاعات خود را از مدیای رسمی و نوکر تغذیه می کند. در میان این طیف ها انواع اقسام جانور از انسان های پاسیو تا احزاب و نیروهای سیاسی بورژوایی قرار دارند. این انسان ها، ان جی او، احزاب و نیروهای سیاسی هیچ اعتمادی به قدرت پایینی ها ندارند و به امید تغییر از بالا هر نوع کشمکش اجتماعی پایینی ها از جمله مبارزه طبقاتی، مبازات زنان، مبارزات رهایی بخش ملی از جمله مبارزه ی مردم فلسطین برای رهایی از چنگال امپریالیسم و فاشیسم را نادیده می گیرد ولی به سکس ترامپ با فلان فاحشه در ازای صد و چند هزار دلار می چسپد و ان را به موضوع خودش تبدیل می کند.

نیروهای سیاسی “اپوزیسیون” بورژوایی در کلیت خود با تمام اختلافات جزئی که بر سر چگونی خودفروشی شان دارند، در زمره ی نیروهای ارتجاعی و محافظه کاری هستند که به رسانه های رسمی و نوکر چسپیده و تنها تفاوتشان با همدیگر در اشکال خودفروشی شان است.

در میان طیف رنگارنگ و ناهمگون “اپوزیسیون” ارتجاعی و بورژوایی از سلطنت طلب گرفته تا مجاهد و حزب کمونیست کارگری ایران، توده و توفان، همگی در بین کشمکش رئال پولیتیک گیر کرده اند و هر کدام خود را به یکی از جناح های امپریالیستی امریکا و غرب یا روسیه و ایران فروخته اند و اگر هم مستقیم خود را نفروخته باشند و در ازای مواضع ارتجاعی شان پولی نگیرند، از لحاظ موضع به یکی از دو طرف ارتجاع امپریالیستی نزدیک هستند و مواضع یکی از این دو طرف را نمایندگی می کنند. تفاوت های جزئی بر سر مسائل استراتژیک و اشکال مزدوری این نیروها را از “اپوزیسیون” بورژوایی به یک نیروی مترقی تبدیل نمی کند، چون ماهییت همه ی این نیروها بنا بر استراتژی شان ارتجاعی، ضد انقلابی، پوپولیستی و بی ربط به منافع توده هاست.

مساله ی فلسطین و اسرائیل

با افتتاح سفارت امریکا در اورشیلم و قبل از ان اعلام اورشیلم از جانب رئیس جمهور مجنون فاشیست امریکا و لمپن قداره کش یعنی دونالد ترامپ که چند سال پیش از بلژیک به عنوان یکی از شهرهای فرانسه اسم برد، به عنوان پایتخت اسرائیل، در شرایطی است که مساله ی “برجام” و فسخ یک طرفه ی قرارداد برجام از جانب ترامپ، باعث پایین امدن ارزش پول ایران در سطح فجیح شده است و زمانی که جمهوری اسلامی به راحتی از توسعه طلبی های امپریالیستی خود در منطقه دست نمی کشد و در تلاش صدور جنگ به کشورهای مختلف خاورمیانه برای پیدا کردن جایگاه و پایگاه سیاسی و نظامی است، اوضاع سیاسی منطقه را بحرانی تر کرده است و حمله ی دولت اشغالگر و فاشیست اسرائیل به مردم کرانه ی غزه در روز چهاردهم ماه مه یعنی همین امروز و کشتن ده ها غیر نظامی، زخمی کردن چند هزار نفر و تلاش برای نشان دادن چنگ و دندان فاشیستی خود به مردم ازادی خواه و مبارز فلسطین و همچنین تلاشی امپریالیستی و فاشیستی برای ادامه ی سیاست های اشغالگرانه است.

نیروهای وابسته به اپوزیسیون بورژوایی ایران که ترامپ را ناجی مردم ایران اعلام می کنند و بوی خون و باروت جنگ به مشامشان رسیده است، در تلاشند از طریق سیاست های جنگ طلبانه ی امریکا به قدرت برسند و به همین خاطر با افتتاح سفارت بزرگترین دولت تروریستی جهان یعنی امریکا در اورشیلم برای یک جنگ امپریالیستی دولت امریکا و اسرائیل علیه مردم ایران و نه دولت ایران روز شماری می کنند.

در این شکی نیست که ترامپ و دولت امریکا با این اقدامات در تلاشند که دامنه ی نفوذ ایران در منطقه را محدود کنند، اما نباید توهم داشت که گزینه ی جنگ علیه مردم ایران از روی میز سیاستمداران امپریالیست جهانی و به ویژه دولت تروریست امریکا برداشته شده است. سخنرانی تهدید امیز ناتانیاهو در مورد جمهوری اسلامی ایران و دسترسی موساد به منابع اطلاعاتی رژیم ایران در هفته ی گذشته به خوبی این را نشان می دهد که جمهوری اسلامی از هر طریق ممکن تحت فشار است، که خود را با سیاست های امپریالیسم غرب تطبیق دهد و پایش را از گلیمش درازتر نکند. اگر جمهوری اسلامی به توسعه طلبی هایش ادامه دهد و مناطق اشغالی و تحت نفوذ اسرائیل را بخواهد با سپاه قدس و نیروی تروریستی اش ازاد کند، شرایط اماده باش جنگی به یک جنگ منطقه ی بزرگ تبدیل می شود. در این شکی نیست که سیاستمداران جلاد و جنایتکار جمهوری اسلامی در جنون عجیبی به سر می برند و دولت های فاشیست و تروریست اشغالگر اسرائیل و امریکا هم به دنبال هر بهانه یی برای شروع جنگ هستند.

با توجه به اینکه جمهوری اسلامی به مثابه ی یک نظام جنایتکار که روزانه حقوق انسان ها را زیر سوال می برد و جواب مخالفین سیاسی اش را با طناب دار می دهد، این نظام نه در سطح بین المللی بین دولت های اروپای غربی عضو اتحادیه ی اروپا جایگاه و پایگاهی دارد و نه مردم اروپا کوچکترین تمایلی به این نظام دارند و نه سازمان ملل از رژیم ایران دفاع می کند. در شرایطی که وجهه ی بین المللی نظام زیر سوال است، مبارزات مردمی علیه جنگ نمی تواند در سطح وسیع شکل بگیرد و این از هر لحاظ به ضرر مردم ایران است.

مساله ی “یهود” یا درست کردن پایگاه نظامی بین المللی به بهانه ی سرکوب و کشتار یهودیان

یکی از نظریات توطئه یی که در اوایل قرن بیستم توسط نظریه پردازان محافظه کار و مرتجع صهیونیست و بخشا مسیحی های افانگلیکا در بریتانیا و امریکا شکل گرفت، افسانه و متولوگی “قوم” یهود بود. اولین بار در تاریخ نظریه پردازان طرفدار نظریه ی توطئه بر اساس خزعبلات اسطوره یی و با انگیزه های کاملا امپریالیستی و استعمارگرانه مساله ی وجود “قوم” یهود در قدس را در چند هزار سال پیش مطرح کرده، از دیاسپورای یهود صحبت به میان آمد و مساله ی بازگشت یهودیان به مکانی که از آن آمده اند، مطرح شد و و به دنبال این مساله بود که در سطح وسیع دولت امریکا و جناح محافظه کار مسیحی حاکم که بنا به استنادات مکتوب معتقد بودند که یهودیت همانا بازگشت به مسیح است، در سطح وسیع از تشکیل دولت اشغالگر اسرائیل دفاع کردند. همزمان با این مساله ما شاهد مهاجرت یهودیان از سراسر جهان به فلسطین برای بازگشت به “سرزمین پدری” شان هستیم و به دنبال عروج فاشیسم در المان و سرکوب وحشیانه ی یهودیان، تلاش ها برای پیشبرد سیاست های امپریالیسم جهانی در منطقه ی خاورمیانه انجام گرفت و صدها هزار یهودی متواری از چنگال طاعون فاشیسم از طریق فرانسه و کشورهای دیگر وارد فلسطین شدند و هفتاد سال پیش دولت اشغالگر اسرائیل که ترکیبی از ملیت های مختلف بود که به ایدئولوژی ضد انسانی و برده دارانه ی صهیونیسم معتقد بودند، شکل می گیرد. اگر فرض را بر این بگیریم که این افسانه سازی از مساله ی یهود و حضور یهودیان در سه هزار سال پیش در قدس درست باشد، تحت هیج شرایطی نباید جنون امپریالیستی و فاشیستی دولت اشغالگر اسرائیل را توجیه کنیم. کسانی که بر اساس این این خزعبلات اقدامات وحشیانه و تروریستی اسرائیل علیه مردم بی دفاع فلسطین را توجیه می کنند، فاشیست هایی بیش نیستند، که از اعمال سیاست امپریالیسم در خاورمیانه نفع می برند و یا احمق و بی شعور اند.

مساله ی تشکیل دولت ملت مذهبی بر اساس دین یهود به همان اندازه ی تشکیل دولت اسلامی عراق و شام مشروعیت دارد. مساله ی دیگر این است که، اگر موافقین سیاست های اشغالگران صهیونیست و امپریالیست، بازگشت یهودیان به مکانی که از آن آمده را مشروع می دانند و به دولت تا دندان مسلح اسرائیل به این بهانه که یهودی ها هزاران سال پیش از آنجا بیرون رانده شده اند، پس امروز می توانند دیگران یعنی فلسطینان را از سرزمینشان بیرون براند، چرا از بازگشت “اریایی” ها به اروپا و تشکیل دولت آریایی دفاع نمی کنند. اگر اشغال فلسطین توسط فاشیسم صهیونیستی مشروع است، تشکیل دولت ملت آریایی توسط فاشیست های رانده شده از اروپا هم باید از جانب دول غربی مدافع اسرائیل و کلا نیروهای طرفدار اشغال فلسطین حمایت شود.

با خزعبلات متولوژیک و اسطوره یی، با احساسات ضد عقلانی و با جعل تاریخ، امپریالیسم نمی تواند سیاست های بربریستی خود را توجیه کند.

دولت اسرائیل در واقع چیزی جز یک دولت مولتی ناسیونال که نماینده ی سرمایه ی مالی بین المللی و امپریالیسم غربی است، نیست. این دولت پایگاه نظامی امریکا در خاورمیانه در منطقه یی که هیچ گاه به صورت کامل توسط امپریالیسم غرب به خاطر شرایط ژئوپولتیک این منطقه، به یک منطقه ی استعماری تبدیل نشد، شکل می گیرد.

به دنبال تشکیل دولت اسرائیل جنگ بین فلسطین و اسرائیل شروع می شود، جنگی که تاکنون بعد از گذشت پنجاه سال شعله ور است و هر روز از مردم فلسطین قربانی می گیرد. بزرگترین جنگی که در این میان اتفاق افتاده است، جنگ شش روزه است از تاریخ پنجم ژوئن 1967 تا دهم ژوئن است که در ان ائتلاف عرب در مقابل اسرائیل شکست خورد و اسرائیل توانست بخش هایی از اردن را هم اشغال کند. این جنگ بیش از هر زمانی ماهییت ارتجاعی ناسیونالیسم عرب و تقابل این ایدئولوژی ارتجاعی را با منافع توده های کارگر و زحمتکش عرب نشان داد. دولت اتحاد جماهیر شوروی که سال ها از این “الترناتیوهای” کارتونی برای “رفع” مساله ی ملی و به عنوان الترناتیوی برای “راه رشد غیر سرمایه داری” نگاه می کرد، هم ماهییت ارتجاعی خود را نشان داد و بسیاری از نیروهایی مختلف در جنبش انتی امپریالیستی جهانی متوجه شدند که حل مساله ی ملی و مبارزه با امپریالیسم از کانال اتحاد با شوروی سابق نمی گذرد و تکرار خزعبلات استالینیستی به معنی دفاع از کمونیسم نیست. لازم به ذکر است که بین اردوگاه شوروی و جمال الدین عبدالناصر به مثابه ی لیدر “جهان عرب” و دیگر نیروهای ناسیونالیست از جمله مارشال تیتو ووو تفاوت هایی در زمینه ی حل مساله ی ملی وجود داشت که البته به هیچ وجه تفاوت بنیادین و تفاوت بر سر راهکار سوسیالیستی و بورژوایی نبودند. هم اتحاد جماهیر شوروی و هم عبدالناصر و هم دیگر نیروهای رفورمیست چپ و کلا طیف ناسیونالیسم چپ، در ارتجاع رئال پولیتیک و جهان دو قطبی گیر کرده بودند و دنیا را از پشت عینک بورژوازی نگاه می کردند.

مارکس زمانی که از هگلی های جوان و برنو بائر برید و به نقد او نشست در شهر براونشوایگ المان جزوه ی مشهور خود “در باره ی مساله ی یهود” را نوشت و برای سالنامه ی فرانسوی المانی که ان زمان یک سالنامه ی رادیکال بود فرستاد و با نقد اتشین بر عقاید بورژوایی ولی رادیکال برنو بائر تناقضاتی که بائر در مورد حل مساله ی یهود گرفتار امده بود راهکار سوسیالیستی حل مساله ی اقلیت ها و ستم کشان جامعه از جمله یهودیان که در ان زمان شدیدا تحت فشار و سرکوب بودند، معرفی کرد و جلو جامعه گذاشت.

مارکس در این جزوه علاوه بر نقد نظریات بائر به نقد حقوق بشر دروغین و ریاکارانه ی بورژوایی پرداخت و برداشت خود را از حقوق بشر (بخوانید حقوق انسان) اعلام کرد. او نوشت بائر در یک تناقض لاینحلی گیر کرده است. از طرفی فراخوان صادر کرده است که یهودیان یهودی بودن خود را کنار بگذارند و جذب حکومت مذهبی مسیحی شوند و به عنوان مسیحی به شهروند تبدیل شوند و در سیاست دخیل باشند تا دیگر مورد تبعیض قرار گرفته نشود و از طرف دیگر خود مسیحیان در المان در همان زمان رها نبودند.

مارکس از بائر سوال می کند که ایا مسیحیان المان به عنوان شهروندانی که در سیاست دخیل هستند رها هستند؟! بی گمان جواب نه بود. مارکس امریکا را برای او مثال می اورد که نزدیک به صد سال بود یک سیستم سکولار در انجا حاکم بود ولی مردم امریکا را جزو یکی از مذهبی ترین مردمان جهان می دانست. مارکس با طرح این مساله سکولاریسم بورژوایی بائر را به کلی زیر سوال می برد و نشان می دهد که سکولاریسم و اتئیسم صرف و ماتریالیسم بائر و فوئرباخ به هیچ وجه نمی تواند رهایی انسان های تحت ستم و اقلیت ها را نوید دهد.

اگر کانتکسی که مارکس در ان به صورت تئوریک راجع به حل مساله ی یهود در المان می نوشت را با شرایط حاکم در اسرائیل مقایسه کنیم متوجه خواهیم شد که راهکارهایی که دولت فاشیستی و تروریست اسرائیل برای حل مساله ی فلسطین ارائه می دهد، به مراتب ارتجاعی تر از راهکارهای بورژوایی و سکولاریستی اقای برنو بائر است. دولت اسرائیل نه تنها در نظر بلکه در عمل به دنبال نابودی هویت غیر اسرائیلی و غیر صهیونیست است و سیاست های این دولت در هفتاد سال گذشته را می توان پاکسازی قومی، اسمیلاسیون و توحش و بردگی فاشیستی خواند. سیاستی که هیتلر علیه یهودی ها به کار گرفت توسط دولت اسرائیل توسط اعراب و فلسطینی ها در بعد کوچکتر به کار گرفته می شود. مارکس در پایان جزوه ی “در باره ی مساله ی یهود” می نویسد که رهایی یهود رهایی از یهودی بودن است. رهایی اعراب فلسطینی اما به هیچ وجه رهایی از عرب بودن نیست. تا زمانی که فاشیسم صهیونیستی سیاست های امپریالیستی و اسمیلاسیون خود را برای پاکسازی قومی در منطقه به پیش می برد و تا زمانی که صهیونیسم زنده است، مردم فلسطین نمی توانند هویت فلسطینی بودن خود را کنار بگذارند و یا ان را انکار کنند. مساله ی هویت زمانی معنی و مفهوم خود را از دست خواهد که هویت ملی، قومی، جنسی، طبقاتی و در کل تمام هویت ها در سطح جهانی رنگ باخته باشد و اثار این هویت ها برای همیشه به فراموشی سپرده شده باشد. تا زمانی که فاشیسم هست، جنبش انتی فاشیستی هم وجود دارد و تا زمانی که اسرائیل سیاست اسمیلاسیون و فاشیستی خود را به پیش می برد، مقاومت در مقابل ان به عنوان عرب، فلسطینی، انسان، کارگر و در کل بشر تحت ستم مترقی و ضروری است. اگر صهیونیست ها و یهودیان هویت خود را کنار گذاشتند و دولت فاشیستی اسرائیل را سرنگون کردند و فلسطینیان را به عنوان متحد طبقاتی خود و شهروندان درجه یک پذیرفتند، ان موقع من خودم اولین کسی خواهم بود که خواهان نابودی هویت عربی و فلسطینی خواهم بود.

راهکار حل مساله ی فلسطین نمی تواند راهکاری بورژوایی باشد

اگر بخواهیم به صورت بورژوایی این مساله را حل کنیم باید به برنو بائر مراجعه کنیم و بگوییم که مردم فلسطین باید هویت عرب بودن و فلسطینی بودن خود را زیر سوال ببرند و به عنوان یهودی صهیونیست اسرائیلی شوند. مشکل اما این است که یهودیت تنها از طریق مادر منتقل می شود و اگر کسی مادرش یهودی نبوده باشد به هیچ وجه نمی تواند یهودی شود!! فاشیسم یهودی زنانی را که به به صورت مصنوعی تخم گذاری می کنند، توسط راهبه های زن که در بیمارستان های اورشیلم مشغول کار هستند شدیدا کنترل می کند که نکند تخم اشتباه از یک غیر یهودی وارد رحم یک زن یهودی شود. بنابراین اگر حتی سیاست اسمیلاسیون بورژوایی را مردم فلسطین بپذیرند، باز هم فاشیسم صهیونیستی و ارتجاع فوندمنالیستی یهود این اجازه را به مردم نخواهد داد که یهودی شوند!

راهکار دیگر مانند دو دولت و یا یک دولت هم در چارچوب رئال پولتیک بورژوایی هستند و تشکیل دولت مترقی و رادیکال سکولار با قوانین مترقی و ضد مذهبی را نه اسرائیل و امپریالیسم غرب خواهد پذیرفت و نه جمهوری توحش و بربریت اسلامی ایران به عنوان حامی حماس، بنابراین این سیاست هم در رئال پولیتک امپریالیستی خاورمیانه جوابگو نیست.

تنها راهکار حل مساله ی فلسطین راهکار سوسیالیستی است. مردم فلسطین نباید به ریاکاری و دورویی دولت های بورژوایی و اخلاقیات کثیف و ضد بشری سران این دولت ها اعتماد کنند. تنها متحدان مردم فلسطین توده های کارگر رادیکال و مترقی در سطح منطقه و جهانی و به ویژه طبقه ی کارگر اسرائیل است.

طبقه ی کارگر اسرائیل لازم است سیاست های فاشیستی و امپریالیستی دولت ناتانیاهو و ترامپ را یکی پس از دیگری پس بزند و کارخانه ها و خیابان ها را به اشغال خود دراورد. کمونیست ها و نیروهای انقلابی از سراسر جهان باید به دفاع عملی و علنی بدون هیچ واهمه ای از مبارزات توده ی مردم فلسطین که چیزی جز مبارزه برای رهایی مردم نیست برخیزند و دفاع خود را نباید به این مشروط کنند که نیروهای ارتجاعی و عقب مانده یی چون حماس به عنوان مزدور جمهوری اسلامی در فلسطین و نوار غزه قدرت دارند. باریکه ی غزه بزرگترین زندان سر باز جهان است و این زندان سرباز برای فلسطینیان باید به زندان صهیونیست ها و فاشیست های اسرائیلی و متحدانشان تبدیل شود.

با شکل گیری مبارزات رادیکال در منطقه، اسرائیل تافته ی جدا بافته نیست و این مبارزات اسرائیل را در می نوردد و بشریت تشنه ی رهایی یک روز این تروریست های فاشیست و جانی مثل ناتانیاهو، ترامپ، خامنه یی، بشار اسد، پوتین و دیگر سران سازمان های جاسوسی و تروریستی منطقه و جهانی را جارو خواهد کرد.

نقطه فاصل بشریت و توحش در این شرایط دفاع از مردم فلسطین است. به من بگو که ایا از سیاست های اسرائیل و امریکا علیه مردم فلسطین دفاع می کنی یا نه تا بهت بگویم که تو یک فاشیست بربر هستی و ربطی به بشریت نداری.

متاسفانه کم نیستند کسانی که خود را “چپ” دانسته و به مکتب رفورمیستی، ضد انقلابی و ارتجاعی کانت گرایانه ی “فرانکفورت” اعلام وفاداری می کنند و ادورنو و موشه پوستون را در جایگزین مارکس و انگلس کرده اند، که از سیاست های فاشیستی و جنگ طلبانه ی نظام اشغال گر اسرائیل مستقیم و غیر مستقیم دفاع می کنند. این گروه های فاشیست که خود را چپ خطاب می کنند و در جنبش انتی فاشیستی و حتی دانشگاه های المان هژمونی دارند، از طریق موساد و سازمان های اطلاعاتی برای جاسوسی استخدام شده اند، تا صهیونیسم را در سطح جهانی تبلیغ کنند و ان را جایگزین چپ و مارکسیسم کنند. در المان این میکروب های فاشیست را انتی دویچ می نامند.

در بین “چپ” ایران هم یکی دو نفر از جمله فرشید فریدونی که به تایتل دکتری اش بی نهایت علاقه مند است و فروغ اسدپور به تئوری ارتجاعی موشه پوستون بنیان گذار “چپ” صهیونیستی سمپاتی دارند و ان را تبلیغ می کنند. نقد صهیونیسم به عنوان یک ایدئولوژی نئوفاشیستی که از مذهب انسان ها قومیت و ملیت ساخته است، وظیفه ی هر انسانی است که به رهایی انسان می اندیشد.

حسن معارفی پور

پروپاگاند جنگ طلبانه امپریالیستی و موقعیت

Sowietunion Sozialismus oder Staatkapitalismus?

Erstens sind die “Grundsätze des Kommunismus” von Engels und das “Manifest der Kommunistischen Partei” die Grundlage, von der ausgehend wir die Welt betrachten müssen. Sie beschreiben das Interesse einer bestimmten Klasse, die durch einen revolutionären Umbruch sowohl sich als auch die gesamte Menschheit emanzipieren kann. Nach Marx und Engels als Vertreter des wissenschaftlichen Sozialismus kann Sozialismus nur existieren in einer Gesellschaft, in der die Verhältnisse menschlich werden. Sie haben den Internationalismus und die Vereinigung der Arbeiterklasse gegen eklige, chauvinistische, nationalistische Ideologien benutzt. Internationalismus ist für die Vertreter des wissenschaftlichen Sozialismus ein Prinzip. Zweitens ist die Abschaffung der bürgerlichen Produktionsverhältnisse, des Eigentums an Produktionsmitteln – sowohl staatliches als auch kapitalistisches Eigentum – einer der Grundsätze des Kommunismus, der nicht widerlegt werden kann. Wenn wir diese beschriebene Weltanschauung auf die Situation in der Sowjetunion ab den 1930er Jahren übertragen und vergleichen, wie dieser sogenannte Sozialismus, den ich als Staatskapitalismus bezeichne, sehen wir genau, dass ab dieser Zeit die Grundsätze des Kommunismus und der kommunistischen Zeit vom kontrarevolutionären Stalin wegen der Weltpolitik die regionale Krise in der Sowjetunion und viele andere Faktoren, die du auch teilweise erwähnt hast, die absolut legitime Revolution von 1917, die in die falsche Richtung ging. Der Internationalismus wird durch den Nationalismus ersetzt und die Frage danach, wer Kommunist ist, entscheidet sich ab dieser Zeit daran, wer die Sowjetunion unterstützt. Wenn man die Sowjetunion nicht unterstützte, wurde man sofort von stalinistischen Truppen als Ketzer bezeichnet und ermordet. Trotzky und seine Anhänger wurden als kontrarevolutionärer Feind betrachtet, der angeblich von Faschisten unterstützt wurden, war überhaupt nicht stimmte. Unabhängig davon, wie viele Tausend Menschen Zwangsarbeit leisten mussten (was weder mit Emanzipation noch mit menschlichen Verhältnissen zu tun hat), wurden die größten Denker des Kommunismus weltweit (51 Personen des Zentralkommittees der Kommunistischen Partei) ermordet und große Denker wie Lukács erhielten ein Reiseverbot in die Sowjetunion. Ich bin dankbar, dass die Rote Armee den Faschismus zerschlagen hat, aber das ist kein Argument, mit dem ich die bürgerlichen, nationalistischen Verhältnisse, die in der Sowjetunion herrschten, legitimieren muss. Es gab in der Sowjetunion keinen Markt, aber es herrschten bürgerliche Verhältnisse. Der Staat und die sogenannte Kommunistische Partei haben die Wirtschaft reguliert und durch ihre brutale Ausbeutung das Land industrialisiert und die Arbeiterklasse von sich absolut entfremdet. Sind das die menschlichen Verhältnisse, von denen Kommunisten sprechen?! Wenn in einer Gesellschaft die Wirtschaft nicht von der Arbeiterklasse und deren Vertretern reguliert wird, darf man nicht von Sozialismus reden. Deswegen hat Lenin am Anfang gesagt: Alle Macht den Räten.

über Ramin Hossein Panahi muss umgehend freigelassen und seine Todesstrafe ausgesetzt werden!

Wir als Kommunisten verteidigen das Recht auf Leben von allen Menschen ungeachtet ihrer politischen Weltanschauung und ideologischen Unterschiede. Wir stellen die Menschlichkeit über den Glauben. Systematische Todesstrafe zur Vernichtung der politischen Aktivist*innen und Andersdenkenden im Iran durch die Islamische Republik ist das Verbrechen der Verbrechen. Dieses Verbrechen an Ramin Hossein Panahi muss international unabhängig von seiner Nationalität, ethnischer Zugehörigkeit, Glauben, Parteizugehörigkeit geächtet werden. Jede Person auf dieser Erde muss sich verantwortlich fühlen, dieses barbarische Handeln der iranischen faschistischen Regierung zu unterbinden.
Das iranische Regime steht vom Ende des 20. Jahrhundert bis ins 21. Jahrhundert hinein an oberster Stelle in Bezug auf die Anzahl der politischen Gefangenen. Dieses System hat tausende politische Gefangene, Kommunist*innen und Aktivist*innen teilweise ohne Verhör und Gerichtsprozess massakriert. Dieses brutale, gewaltsame Regime muss mit der radikalsten Form revolutionärer Gewalt auseinandergenommen werden. Die Führer der islamischen Republik verurteilen die politischen Aktivisten, die für Freiheit, Gleichheit und Gleichberechtigung kämpfen, sie kriminalisieren Homosexuelle und andere Menschen und verurteilen sie zur Todesstrafe. Mit dieser Form des Umgangs mit Menschen schaufeln sie sich selbst ihr Grab. Die brutale Gewalt gegen und der barbarische Umgang der iranischen islamischen Republik mit ihren Gegner*innen verschärft die Wut des Proletariats und die revolutionäre Gewalt von unten gegen dieses System. Die unterdrückte Bevölkerung im Iran wird sich in einem revolutionären Prozess an den Menschen rächen, die das Leben anderer Menschen zur Hölle gemacht haben und es ihnen weggenommen haben.
Die systematische staatliche Todesstrafe, dieses niederträchtige und barbarische Handeln gegen Menschen, muss für immer abgeschafft werden und die unterdrückte Klasse muss mit radikaler, revolutionärer Aktion gegen die herrschende Klasse und den Staat eine Gesellschaft entwickeln, in der niemand auf Kosten oder von der Arbeit anderer lebt, niemand wegen seiner ethnischen Zugehörigkeit, Nationalität, Religion, sexuellen Orientierung oder politischen Einstellung diskriminiert wird. Nachdem wir die Macht übernommen haben, werden wir von Anfang an die Todesstrafe als eine niederträchtige, extrem antimenschliche Aktion abschaffen und diejenigen, die an der Spitze der iranischen Republik stehen, in einem offenen Gerichtsverfahren wegen Verbrechen gegen die Menschheit verurteilen und ins Gefängnis bringen.
Es lebe die Revolution! Tod der Schmarotzer-Regierung, dem terroristischen und imperialistischen islamischen Regime des Iran!

Unterzeichnet von:

1. Maria Karegar
2. Zhoobin Xezri
3. Batul Jaffari Njhad
4. Hadi Rahimi
5. Ghafour Zarrin
6. Raeuf Afsaie
7. Farid Mohammadi
8. Mohammad Valedi
9. Suleiman Ghasemiani
10. Hassan Moarefipoor
11. Jamil Zar
12. Mehdi Mohammadi
13. Yadkoo Sneh
14. Shayesteh Mohammadani
15. Ali Zidouni
16. Kamille Hemmati
17. Asrin Ghaderi
18. Tina Faraji
19. Nora Beäcklein
20. Arman Kousha
21. Pishrio Mohammad
22. Jamshid Hadian
23. Hannah Bicks
24. Shahram Wahadani
25. Ali Fouladi
26. Parisa Abiidi
27. Cobra Baney
28. Nariman Zamanzadeh
29. Behrooz Rezavani
30. Narges Nasimi
31. Arash Dost Hossein
32. Omid Golsorkhi
33. Ali Abdul Razaei
34. Sara Ghaderi
35. Sarko Hejazi
36. Hossein Hasni
37. Afshin Salavati
38. Saman Hayas
39. Mohammad Hedayat
40. Rahmat Fatehi
41. Maryam Niknejad
42. Saadi Faridi
43. Arezoo Teymouri
44. Dana Shakeri
45. Sayeh Haghighat
46. ​​Nasrin Jahed
47. Chia Azizi
48. Azad Karimi
49. Bahar Moarefpour
50. Ali Kalantari
51. Soleiman Bayazidi
52. Amir Ranjbaran Langeroodi
53. Amir Javaheri Langroudi
54. Farrokh Ghahremani
55. Mojtaba Nazari
56. Ardeshir Nazari
57. Yusuf Tajalijou
58. Mohsen Tosifian
59. Ali Fayyaz
60. Saeed Vahedi
61. Mojde Arasi
62. Homayoon Ivani
63. Reza Klantari
64. Farzad Abdi
65. Mohammad Marouj
66. Hiva Kaka Rash
67. Maral Iranarshist
68. Qouistan Amini
69. Anette Hickman
70. Maryam Niknejad
71. Jalal Hasanzadeh
72. Rezan Moarefipoor
73. Diar Rashid.
74. Azadeh Taherian
75. Mahmoud Khalili
76. Ahmad Khalili
77. Mila Mosafer
78. Soheila Lindhurst
79. Alireza Heidari
80. Ala Ahadi
81. Ali Rasoli
82. Annette Hickmann
83. Mirela Petrova
84. Simin Marduk
85. Jamil Khavanchezar
………………………..
Einfach eur Name in Kommentar schreiben!

No to Execution of Ramin Hossein Pannahi!

Von Hassan Maarfi Pour

Ich habe den ganzen Text gelesen und ich sehe manche Aspekte ziemlich ähnlich. Wenn es um Israelpolitik und die Heuchelei des sogenannten Kampfes gegen „Antisemitismus“ geht, sage ich einfach, dass die Faschisten und Rassisten, die auf Deutsche Geschichte stolz sind, die bürgerlichen Parteien, die Andersdenkenden wie Kommunisten, PKK Anhänger und die Unterstützer der Befreiungskämpfe in Palästina, Syrien, in der Türkei usw. kriminalisieren wollen und kriminalisierten, nie vom Kampf gegen „Antisemitismus“ reden können. Diese Kampagne, die von „Links“ und sehr stark von konservativen Parteien bis zur AfD unterstützt wird, ist meiner Meinung nach eine multinationale, imperialistische Politik, die von den Herrschenden und westlichem Imperialismus sowohl in den USA als auch in Deutschland sehr stark getragen wird.

Über Holocaust und „Schuld“ der Deutschen, sage ich einen Satz. Wenn jemand nicht aktiv gegen den Faschismus gekämpft hatte und mit der Gleichgültigkeit oder Pazifismus direkt oder indirekt Hitler und deutschen Faschismus unterstütz hatte, trägt er oder sie einen Teil der Schuld und muss dafür verantwortlich gemacht werden. Diese marxistische Analyse der Philosophie der Moral wurde von Lukacs in seinem Buch „Blum Thesen“ als eine Ergänzung der marxistischen Moralphilosophie entwickelt.

Über Bourgeoisie, Imperialismus, Institutionen, Klasse usw. muss ich sagen, dass sie aus individuellen Menschen bestehen und wenn diese individuellen Menschen nicht in einem System mitmachen wollen und gegen das System kämpfen würden, kann dieses System sich nicht mehr aufrechterhalten, weshalb ich jede Form der Verteufelung der Definitionen und Begriffen nicht mitteilen kann. Die Mehrheit der Arbeiterklasse unterstützte Hitler ab 1933 bis 1945 und jetzt sind sie Anhänger der bürgerlichen antikommunistischen menschenverachtenden Parteien wie AfD, SPD, CDU, CSU etc. Wenn die Menschen als Individuum oder in den Organisationen von der Arbeiterklasse Faschismus unterstützen, müssen diese Menschen aufgeklärt werden und wenn die emanzipatorische marxistische Aufklärung nicht funktioniert, müssen sie bekämpft werden. Ein Verbrecher und Faschist ist Verbrecher unabhängig davon, welche Klassenzugehörigkeit er/sie hat!

Über Liebe Zur Heimat, zum Land, Nationalismus, Patriotismus etc. muss ich einfach mich auf korrekte Marxisten und nicht die Verschwörungstheorien/-theoretiker beziehen.  Patriotismus gab es vor dem Nationalstaat. Patriot zu seine bedeutet, dass man sich mit einem bestimmten Territorium identifiziert und dafür Gefühle entwickelt. Jeder und jede von uns sind Produkt einer Gesellschaft, in der wir auf die Welt gekommen sind, aufgewachsen sind, lebten etc.. Der Patriotismus bezieht sich auf die Gefühle und hat nicht mit Vernunft zu tun. Wie kann ich eine Region, Land, Territorium lieben, in der oder in dem ich kein Quadratmeter Wohnung haben darf, wo ich jeden Tag ausgebeutet werde, meine Rechte eingeschränkt werden und ich als eine Ware betrachte werde, die nur für die Herrschende Profit machen muss?!

Die Liebe zu einem Ort ist eine Form des Fetischismus, durch den die Menschen von sich und ihrer menschlichen Gattung entfremdet werden. Das Land wird über die Menschen gestellt, im Patriotismus ist wichtig, welcher Nation etwas zugeschrieben wird, nicht welche Menschen dafür verantwortlich sind. Wie kannst du stolz auf etwas sein, dass du mit tausenden Anderen teilen musst und mit dem du dich nur durch den Zufall der Geburt identifizierst? Und was wäre, wenn du in Israel geboren worden wärst?

Nationalismus wiederrum ist eine neue Definition, die mit der Entstehung des Nationalstaates und der Bourgeoisie als ein Konstrukt für die Vereinigung der damaligen Adligen entwickelt wurde und ist ein bürgerliches Konstrukt für die Ausgrenzung der anderen. Nationalist zu sein bedeutet, dass du automatisch das Land von den Anderen hasst! Es gibt aber Unterschied zwischen Nationalismus der Herrschenden und Nationalismus der Unterdrückten. Wenn eine Gruppe von Menschen von Ausgrenzung, Assimilation und Vertreibung bedroht wird, kann man den Nationalismus dieser Gruppe von Menschen und deren Interessen als legitim bezeichnen, solange sie nicht für die Vertreibung der anderen kämpfen. Insofern kann ich das Interesse der Palästinenser teilen und ihr Interesse gegen eine neofaschistische Regierung wie die israelische Regierung teilen. Aber diese Form des Nationalismus ist ein Zustand, der mit dem Kampf der Arbeiterklasse weltweit in Kontakt gebracht werden muss, sonst wird daraus gleichem Dreck entwickelt. Wir haben bei Kurden im Nordirak erlebt, wie der Kampf für die Befreiung in dieser Region zu einer reaktionären rassistischen religiösen Regierung entwickelt wurde und die emanzipatorischen Aspekte des Kampfes für die Befreiung der Kurden zerschlagen hat. Wenn jemand in Deutschland oder in den USA Nationalismus positiv darstellt, dann muss er/sie sich bei AfD oder Trump melden und direkt sich mit neofaschistischen Bewegung zusammenschließen, anstatt sich als Links oder Kommunist/in darzustellen und die Grundsätze des Kommunismus in Frage zu stellen.

Ich halte euch für reaktionär und zurückgeblieben, weil ihr den Nationalismus und Patriotismus als Ideologie der Herrschenden teilt und unterstützt. Nationale Befreiung hat zwei Erklärungen nach Marxismus und wir lesen sowohl bei Lenin als auch bei Luxemburg, wie die nationale Frage von Kommunisten beantwortet werden soll. Auf der rechtsphilosophischen Ebene, ist nationale Befreiung ein Recht einer Gruppe von Menschen sich zusammenzuschließt und innerhalb des Kapitalismus oder auch Sozialismus ihren eigenen Staat zu gründen. Auf der strategischen Ebene müssen die Kommunisten sich bemühen, dass die Arbeiterklasse sich nicht aufspalten soll und Internationalismus zu Stande kommt, anstatt dass neue bürgerliche Staaten (Nationalstaaten) gegründet werden. Die nationale Befreiung ist für Kommunisten eine nebensächliche Forderung, die in unterschiedlichen Gesellschaften und unterschiedlichen Situation nach der Notwendigkeit der Entwicklung des Kampfes der Arbeiterklasse und nach der Strategie beantwortet werden kann.

Über die Analyse des Irans und die Konflikte zwischen dem Westen und dem Iran schreibe ich nicht, bis ich rausfinde, ob ihr zum imperialistischen Staat des Irans solidarisch seid oder nicht.

Aber über den Islam: Der Islam ist eine menschenverachtende Religion und Ideologie, genauso menschenverachtend wie Christentum, Judentum, Buddhismus etc. Niemand darf sich als Kommunist bezeichnen und eine Religion und ihre Konsequenzen gegen die Menschheit rechtfertigen. Es muss aber ein Unterschied geben zwischen Menschen, die von außen als Anhänger einer Religion dargestellt werden und der tatsächlichen Religionsgemeinschaft. Millionen von Menschen, die als Muslime dargestellt werden, haben nie mit Islam und Religion zu tun gehabt und das gilt auch für Christen und Juden etc. Wenn jemand mich als Muslim bezeichnet, weil ich aus dem Iran komme und weil der Iranische Staat religiös ist, ist automatisch ein Faschist, der mich mit einem Staat in Verbindung bringt, gegen den ich mein ganzes Leben gekämpft habe. Aber wir können nicht auf der anderen Seite sagen, dass wir nur die Religion kritisieren, aber die fanatischen religiösen Menschen, die eine Religion schützen und reproduzieren, hinnehmen. Wenn eine Person aktiv für das Aufrechterhalten der Religion kämpft, ist meiner Meinung nach eine reaktionäre Person, die ein Teil eine Intuition ist – eine Intuition, die die Emanzipation der Menschheit mit der Dummheit und Reproduzierung der Dummheit in der Gesellschaft verhindern will. Religion und Nationalismus sind zwei Ideologien, die von der herrschenden Klasse für die Entfremdung der Menschheit und Rechtfertigung der Ungleichheit immer wieder von den herrschenden Klasse eingesetzt wird.

Über das Zitat von Manifest was Philipp benutz, muss ich sagen, dass diese Interpretation absolut falsch ist. Marx und Engels waren zurecht der Meinung, dass die Revolution der Arbeiterklasse auf der nationalstaatlichen Ebene stattfinden kann und die Arbeiterklasse von jedem Land muss die Bourgeoisie des Landes zerschlagen und selber an die Macht kommen und als Vertreter der Arbeiterklasse die Rolle, die von der Bourgeoisie übernommen wurde, selber übernehmen. Das hat aber nichts mit der Fetischisierung der „eigenen“ Nation zu tun, sondern mit einer strategischen Frage in einer nationalstaatlich organisierten Welt.

http://wieweiter.net/der-brd-imperialismus-unter-druck/

über Die Lage der politischen Gefangenen im Iran

Die Lage der politischen Gefangenen im Iran

Interview von der Zeitung der Roten Hilfe (18.März, Tag der politischen Gefangenen) mit Hassan Maarfi Poor, politischer Aktivist in Deutschland

1. Im Iran sind Tausende von politischen Aktivist*innen in Haft. Aus
   welchen politischen Parteien und sozialen Bewegungen kommen sie
   hauptsächlich?

Man kann nur in einem Land von politischen Parteien reden, in dem „Meinungsfreiheit“, Versammlungsfreiheit und Die Freiheit zur Gründung von Parteien existieren. Im Iran gibt es nur eine Partei und das ist die „Islamisch Republikanische Partei“. Innerhalb dieser Partei existieren unterschiedliche Flügel, die unterschiedliche Interpretationen vom Islam und der Umsetzung der Scharia haben. Weil man nicht von Freiheit für regierungskritische Parteien sprechen kann, würde ich die politischen Gefangenen im Iran mehr in den sozialen und gesellschaftlichen Bewegungen verorten. Wegen der Gefahr für ihr Leben wollen sie sich nicht offiziell als Mitglieder einer bestimmten Partei außerhalb des Irans bezeichnen und ich habe kein Recht, sie mit einer Partei zu identifizieren, weil es für sie sehr gefährlich sein kann. Die Gefangenen sind aus unterschiedlichen Strömungen, sowohl aus dem rechten Spektrum als auch aus dem linken. Die Rechten werden oft von den bürgerlichen Parteien und westlichen Staaten in die Presse gebracht und unterstützt, aber von den linken Gefangenen und Kommunist*innen wird sehr selten in der bürgerlichen Presse gesprochen.

2. Wie sind die Haftbedingungen in den Gefängnissen? Wie unterscheiden sie
sich bei kurzzeitig Inhaftierten und bei demjenigen Aktivisten*innen, die
zu hohen Haftstrafen verurteilt sind?

Die Haftbedingungen sind katastrophal. Ich kann von meiner persönlichen Erfahrung sprechen. Ich wurde einmal 2002, als ich sehr jung war, in meiner Heimatstadt „Marivan“ im iranischen Kurdistan von der iranischen Geheimpolizei mit einem Freund inhaftiert und war ich stundenlang unter körperlicher Folter, weil wir unsere Identität nicht preisgeben wollten. Als ich im Nord-Iran am Kaspischen Meer während meines Studiums zum letzten Mal im Iran inhaftiert wurde, wurde ich einen Monat lang in Einzelhaft gehalten und erlebte jeden Tag sowohl psychische als auch körperliche Folter. Meine Situation als Student war im Vergleich zu anderen Gefangenen viel besser. Sie wurden teilweise bis nah an den Tod gefoltert. Ich habe manchmal mitbekommen, wie die Verhörer andere Gefangene gefoltert haben. Als ich von der Einzelhaft in Sari, der Landeshauptstadt des Bundeslandes Mazandaran, zum Gefängnis in Babol, der zweitgrößten Stadt des Bundeslandes, gebracht wurde, habe ich viele minderjährigen Menschen getroffen, die mit der Todstrafe verurteilt wurden und auf die Vollstreckung ihres Urteils warteten. In der Quarantäne des Gefängnisses in Babol waren wir über 200 Menschen in einem Zimmer. Die iranische Geheimpolizei hatte Menschen dort organisiert, unsere Genossen zu schlagen und einige Male versuchten sie auch, einen Genossen von mir, den ich nicht namentlich erwähnen will, zu vergewaltigen. Ich war dort mit vier Genossen und wir haben in den 48 Stunden unserer Unterbringung dort nur ein Brot zu essen bekommen. Das Leitungswasser war nicht trinkbar, aber wir mussten es trotzdem trinken um zu überleben.

3.  Ist es möglich, sich mit anderen politischen Gefangenen zu vernetzen und
beispielsweise durch kollektive Aktionen bessere Haftbedingungen zu
erkämpfen?

Es ist sehr schwer, weil der Staat immer seine Spitzel ins Gefängnis schickt, um das gemeinsame Interesse der Gefangenen zu zerschlagen. Wir haben mit den anderen Gefangenen versucht, für bessere Bedingungen zu kämpfen, aber es gab immer Polizisten unter den Gefangenen, die sich gegen Streik und jede politische Art des Kampfes gewehrt haben und unseren Kampf verhindert haben. Es gibt seit fast 40 Jahren verschiedene Formen des Kampfes. Ich habe für dieses Interview einige Bücher auf Farsi gelesen und in einem dieser Büchern ging es um die Lage der Frauen in Gefängnissen im Iran. Eine Frau erzählt, dass die kommunistischen Frauen nicht in der Lage waren, schwarze Kleidung und ein schwarzes Kopftuch und „Chador“ (Abaya, die muslimische Ganzkörperverschleierung) im Gefängnis zu tragen. Die Frauen, die den Kampf gegen diese Barbaren aufgegeben hatten und mit den Verhörern teilweise Beziehungen eingegangen waren, trugen schwarze Abaya. In diesem Buch wurde erzählt, dass es Frauen gab, die ihr Leben wegen der Farbe der Abaya verloren, weil sie nicht in der Lage waren, schwarze Kleidung als Symbol der islamischen Barbarei zu tragen. Sowohl die politischen Frauen als auch die Männer, die sehr stark überzeugt waren und gegen diese Barbaren standen, haben sich im Gefängnissen zusammengeschlossen und große Proteste für einen menschlichen Umgang mit Gefangenen und die Verbesserung ihrer Lage organisiert. Es gab auch viele Fälle, in denen die Gefangenen sich selbst umgebracht haben.

4. In vielen Fällen sind die Gefangenen systematischen Misshandlungen und
Folter ausgesetzt, insbesondere um Aussagen zu erpressen. Wie häufig
kommt das vor?

Der religiöse Staat des Iran ist die größte Misshandlung gegen die gesamte Bevölkerung. Die Misshandlungen werden mit dem Islam als eine menschenverachtende Religion legitimiert. Beispielsweise müssen die Frauen, die die Todstrafe bekommen, ihre „Jungfräulichkeit“ verlieren, bevor sie erhängt oder erschossen werden, weshalb sie von den Verhörern vergewaltigt werden. Manchmal wurden die Gefangenen vergewaltigt, um sie zu erpressen und zu brechen. Diese Form der Erpressung kommt häufig vor. Die Androhung von Vergewaltigungen habe ich selber oft gehört. Diese faschistischen Verbrecher haben die Macht und Legitimation, die Gefangenen zu vergewaltigen, wann immer sie wollen.  In den letzten Wochen wurden bei den Protesten im Iran mindestens 5000 Menschen festgenommen und fünf Menschen unter barbarischer Folter ermordet.   Vier von diesen fünf Personen waren linke Aktivisten und Kommunisten. Dieser Umgang von der Regierung mit Linken und Kommunisten zeigt, wie die iranische Regierung und der Staatsapparat Kommunisten verachten und auslöschen. Ich kann aus persönlichen Erfahrungen sagen, dass alle politischen Gefangenen im Iran sowohl physisch als auch psychisch gefoltert werden.

5. Gibt es Solidaritätsstrukturen, die die gefangenen Aktivist*innen
   unterstützen? Welche Aktionsmöglichkeiten haben sie im Land selbst?

Es gibt trotz der barbarischen Unterdrückung des Staates auf die Bevölkerung sehr starke solidarische Unterstützung. Wenn ein Aktivist oder eine Aktivistin festgenommen wird, wird seine oder ihre Familie von anderen Aktivist*innen und tausenden Menschen aus der normalen Bevölkerung unterstützt, da sie sonst die ökonomische und politische Unterdrückung teilweise nicht mehr aushalten können. Als ich selber im Gefängnis war, haben tausende Leute aus unterschiedlichen Orten meine Familie unterstützt und ihnen Mut und Kraft gegeben. Ohne diese Solidarität wäre meine Familie am Boden gewesen. Tausende Leute haben meine Familie sowohl wirtschaftlich als auch emotional unterstützt. Tatsächliche Aktionsmöglichkeiten gibt es aber kaum, weil jeder Protest gegen den Staat als illegal bezeichnet wird. Wir schaffen solche Möglichkeiten selber durch den Kampf: sowohl durch den illegalen Kampf im Untergrund als auch durch gesellschaftliche Kämpfe, die aus der Sicht des Staates illegal sind, aber wegen des starken Drucks der Aktivist*innen von unten toleriert werden. Ohne Solidarität im Sinne des Klassenkampfes und ohne gegenseitige Unterstützung werden die gesellschaftlichen Verhältnisse tausende Male gefährlicher als sie bereits sind.

20180318RHZSonderausgabe Mein Interview in der Seite 12

تابستان گذشته بعد از تظاهرات چی ۲۰ در هامبورگ، تله ویزیون” “نورددویچه روندفونک” از هامبورگ ۶۵۰ کیلومتر تا هایدلبرگ آمده تا با من مصاحبه کنند. این تله ویزیون بورژوایی سه تا خبرنگار را فرستاده بود پیش من که بتوانند از مصاحبه یی که با من می کنند، علیه جنبش انتی فاشیستی و چپ در آلمان بهره بگیرند. سوالاتشان به حدی از یک موضع ارتجاعی بود، که یاد علی ناجوانمردی می افتادم و با شنیدن این سوالات مزخرف و محافظه کارانه اما مهندسی شده از جانب متخصصین مدافع بربریت سرمایه داری عصبی می شدم. انان در سوالاتشان به سبک اوباش و اطلاعاتی های ایران در صدا و سیمای جمهوری اسللامی ، تظاهرات “به جهنم خوش آمدید” هامبورگ را اغتشاش و اخلالگری می خواندند، میخواستند که از من حرفی بکشند که علیه چپ ها و آنارشیست استفاده کنند. من هم هشیارانه سوالات این اوباش را که به شیوه هایی زیرکانه می خواستند از من اطلاعات بکشند، را جواب داده و بحث را از زاویه ی دفاع از منافع تظاهرات کنندگان و دفاع از برهم زدن نظم سرمایه، جواب داده و بهشون می گفتم که خودم به هیچ وجه علاقه یی به سوزاندن ماشین و شکستن شیشه ی سوپرمارکت ها ندارم، اما می توانم درک کنم که مردم شدیدا از این سیستم بیزار و عصبی اند و حق دارند به این سیستم حمله کنند. حالا کسی ممکنه با سوزاندن ماشین عصبانیت خود را نشان بدهد، یکی با به دست گرفتن اسلحه و دیگری با به آتش کشیدن ایستگاه پلیس و کلیساهای مدافع وضع موجود.

Das theoretische und praktische Erforschen der Polyamorie als eine Form der Verwandtschaft in unserer gegenwärtigen Gesellschaft

1.Einleitung

Polyamorie ist eine aktuelle Debatte und eine Form der Verwandtschaft, die gerade nicht nur in Deutschland, sondern auch in vielen anderen Ländern häufig diskutiert oder ausgelebt wird. Meine Fragestellung, basierend auf wissenschaftlichen Untersuchungen, ist die Untersuchung des Themas Polyamorie und das Erforschen der theoretischen Widersprüchlichkeit der Beteiligten, die diese Form der Beziehungen ausführen. Ich bin auf das Thema gekommen, weil in meinem privaten Umfeld das Thema häufig zur Debatte steht und es teilweise als „Alternative“ zur bürgerlichen Monogamie empfohlen wird. Es entwickelte sich bei mir die Vermutung, dass die meisten von denen, die von der Polyamorie reden, sich weder mit der Geschichte der Entwicklung der Monogamie beschäftigt haben, noch eine richtige Vorstellung von der Polyamorie und der „freien Liebe“ haben. Ich kam zum Entschluss, mich sowohl theoretisch als auch in der Praxis mit dem Thema auseinandersetzen. Persönlich habe ich selbst für einige Jahre in offenen Beziehungen gelebt, ohne sie als Liebe zu bezeichnen. Meine Beziehungen waren oft Fernbeziehungen, deswegen hatte ich mit meinen Partnerinnen ausgemacht, offene Beziehung zu führen und uns nicht auf einander zu verlassen. Diese Beziehungen waren für mich und für die Frauen mit denen ich Sexualität auslebte, weder Polyamorie noch Liebesbeziehung. Es gab bestimmte Abhängigkeiten, die ich nicht als Liebe bezeichnen kann. Mein Forschungsfeld konzentriert sich auf den Polytreff Rhein-Neckar in Ladenburg sowie auf eine Vielzahl weiterer Menschen, die ich im Laufe meiner politischen Tätigkeiten sowie dem Studium, kennenlernen durfte. Bevor ich zum ersten Mal persönlich zum Polytreff in Ladenburg gegangen bin, hatte ich mit zwei Personen, die sich in dieser Richtung bewegt haben, ein Interview geführt. Nachdem ich durch die Interviews grundlegende Informationen sammeln konnte, hat mich eine der beiden Befragten zum Polytreff begleitet. Da ich zwei der Organisatoren des Treffens persönlich kenne, war es mir möglich, die Teilnehmer ausführlich und lange zu befragen. Das Interview wurde von allen Beteiligten sehr ernst genommen und ermöglichte mir die genaue Beantwortung meiner vielfältigen Fragen. Bei den Interviews handelt es sich um mündliche Befragungen. Die Antworten wurden von mir aufgeschrieben und die wichtigsten Aspekte in transkribierter Form dieser Arbeit beigefügt. Die Identität der Befragten wurde nach ethisch-wissenschaftlicher Schweigepflicht geschützt. Die folgende Arbeit beschäftigt sich mit dem Themenkomplex der Liebe, der „freien Liebe“, dem Konzept der Freiheit von marxistischer und liberalistischer Perspektive sowie der Polyamorie.

In dieser Arbeit wird zunächst versucht, Polyamorie als eine Form der Beziehung, die unter anderen Formen der Beziehung und der Sexualität in unserer Gesellschaft existiert, zu erklären. Anschließend nehme ich Bezug auf meine eigene Forschung in der Region Rhein-Neckar und dem Polytreff in Ladenburg, um meine persönliche Analyse zur Polyamorie zu erläutern.

Polyamorie als Begriff ist neu und wurde seit den 1990er Jahren von „Sex-positiven FeministInnen“ geprägt, die die parallele Führung von mehreren Beziehungen, sowohl in sexueller sowie auch im Hinblick auf Liebesbeziehungen, beschreibt. Vorrausetzung dafür ist, dass alle Beteiligten von dieser Art der Beziehung wissen. (Boehm 2012, S. 7)

Polyamorie als sexuelle oder „Liebesbeziehung“ ist und war an sich nicht neu. Die Anarchie in der Sexualität und Vielweiberei oder auch Vielmännerei und teilweise „Viel-Partnerschaft“ gab und gibt es schon immer, obwohl dies in vielen Gesellschaften weder „moralisch“ noch gesetzlich akzeptiert wird. Fremdgehen ist meiner Meinung nach nichts anderes als Polyamorie.

Engels hat in seinem Werk „Ursprung der Familie“ mit dem Bezug auf die Forschung von Lewis Henry Morgan (1818-1881) und teilweise Johann Jakob Bachofen (1815-1887) eine dialektische Analyse der Entwicklung von der Verwandtschaft und Formen der Familie aufgedeckt, die es bei den „Evolutionisten“ nicht gab. Engels kritisiert im Vorwort seines Buches die englische Schule und schreibt:

„Ich habe also den ganzen Text einer sorgfältigen Durchsicht unterworfen und eine Reihe von Zusätzen gemacht, wodurch, wie ich hoffe, der heutige Stand der Wissenschaft gebührende Berücksichtigung gefunden hat. Ferner gebe ich im weitern (weiteren) Verlauf dieses Vorworts eine kurze Übersicht über die Entwicklung der Geschichte der Familie von Bachofen bis Morgan; und zwar hauptsächlich deswegen, weil die englische chauvinistisch angehauchte prähistorische Schule noch fortwährend ihr möglichstes tut, die durch Morgans Entdeckungen vollzogne Umwälzung der urgeschichtlichen Anschauungen totzuschweigen, wobei sie jedoch in der Aneignung von Morgans Resultaten sich keineswegs geniert. Auch anderwärts wird diesem englischen Beispiel stellenweise nur zu sehr gefolgt.“ (Engels 1975, S. 211)

Engels kritisierte die Analyse von McLennan über die Exogamie und Endogamie von Stämmen und war der Meinung, dass diese Analyse mehr von der Mythologie als von der Wissenschaft beeinflusst ist. Der Ausgangpunkt für Engels waren die Schriften von Morgan, besonders sein Werk „Ancient Society” (1877). In dieser Analyse, wurde durch den Vergleich und die Erforschung der Familie in den USA und zwischen amerikanischen Indianern, eine universale Form der Entwicklung der Familie in anderen Kontinenten bewiesen.

Die Formen der Familie veränderten sich im Laufe der Zeit und nach der Überlegung von Engels, ist die Morgans Beschreibung von der Familie als „Paarungsfamilie“ als widersprüchlich anzusehen. In Bezug auf Morgans Forschung zeigt Engels diesen Widerspruch. Morgan selbst wurde von einem Stamm (Senekas) adoptieret und wurde von dieser Familie akzeptiert und auch als „Sohn“ bezeichnet. Die Paare von diesem Stamm in New York nannten die Kinder ihres Bruders auch Söhne und Töchter. Die Kinder der Schwester werden aber Neffen und Nichten genannt. Engels ist der Meinung, dass diese Form der Familie, was wir als Verwandtschaft bezeichnen, auch zwischen anderen Völker existierte und manchmal gab unterschiedliche Bezeichnungen für die Verwandtschaft.  (Engels 1975, 36ff)

„Familie“ ist ein komplexes System und eine Form von Institution in der Gesellschaft und darf nicht auf die „kleine Familie“ reduziert werden. In dieser Arbeit versuche ich die Komplexität der Familie und Erweiterungen der Beziehungsformen in der Gegenwart in Zusammenhang mit meiner Feldforschung über Polyamorie zu präsentieren und zu zeigen, wie die polyamouröse Beziehung als eine anarchische Form der Beziehung, die Strukturen der kleineren Familie (Vater, Mütter, Kinder) in Frage stellt und durch die Anarchie in der Beziehung nach Emanzipation sucht.

Die wichtigen Analysen, die ich für meine Arbeit benutze, beziehen sich nicht auf die kapitalistischen moralischen Wertvorstellungen, sondern auf eine emanzipatorische befreiende Art der Moral, die die kapitalistische Werten in Zusammenhang mit der Familie und Sexualität wiederlegt und die Emanzipation der Menschen als zentrale These benutzt.

In diesem Zusammenhang akzeptiere ich die Emanzipation der Menschen und der Frauen als Hälfte der Menschheit und ihre freie Entscheidung in der Sexualität nicht nur, sondern unterstütze dies auch. Das bedeutet aber nicht, dass ich unterschiedliche Arten des Sexismus und der Entfremdung der polyamourösen Menschen rechtfertige oder nicht kritisiere. Ich bin jedoch der Meinung, dass jede Form der Entfremdung und Objektivierung des Körpers der Frauen auf einer sexistischen Art kritisch hinterfragt werden muss.

Polyamouröse Menschen dürfen nur von der Emanzipation der Frauen oder der Subjekte reden, wenn sie in der Praxis die bestehende Ordnung des Kapitalismus, die durch Verdinglichung der Frauen als Sexobjekte auf einer politischen Ebene bekämpfen wollen, anstatt die bestehende Ordnung durch passive Kritik auf andere Weise zu reproduzieren.

Die Moral und die Liebe werden auch in dieser Arbeit aus einer philosophischen sowie einer ethnologischen Perspektive bearbeitet.

Die ganze Arbeit können Sie hier herunterladen und lesen: Polyamorie

1.     Einleitung

Die Region Nahost ist eine der rohstoffreichsten und gleichzeitig konfliktreichsten Regionen der Welt. Die Konflikte produzieren und reproduzieren sich in dieser Region sowohl politisch als auch sozial, ethnisch, religiös etc. um Rohstoffe herum. Wegen der Rohstoffindustrie versuchten und versuchen die kolonialistischen und imperialistischen Mächte ihre eigenen Interessen direkt oder indirekt in der Region zu verfolgen. So wird immer versucht, die Interessen der westlichen kolonialistischen, imperialistischen und neokolonialistischen Staaten durch direkte oder auch indirekte Besetzung (was wir in der politischeren Sprache „indirect rule“ nennen) neben ihrer politischen Hegemonie durchzusetzen. Bevor ich mit dem Thema beginne, werde ich den in der Umgangssprache sehr unklar verwendeten Begriff „Imperialismus“ aus einer historisch-materialistischen Perspektiv klären.

Diese Arbeit fasst nicht die Kapazität, die gesamten Konflikte sowohl historisch als auch ethnologisch in der gesamten Region Nahost zu bearbeiten. Deshalb versuche ich, die aktuellste Situation in der Region zu beleuchten, bzw. in Zusammenhang mit dem Krieg in Syrien nach der Eskalation des sogenannten „Arabischen Frühlings“ durch imperialistische Kriegsverbrechen und die Entwicklung der islamistischen faschistischen Alternativen durch westliche Mächte ein Bild an Interessierte zu geben und die Situation darzustellen, wie sie ist.

Man kann nicht von den sozialen Konflikten in Bezug auf Rohstoffe reden, ohne die Rolle der imperialistischen Politik, Unterstützung der proimperialistischen Mächte durch westlichen Imperialismus, Neolibraliserung der Politik und Wirtschaft in der Region usw. einzubeziehen. Die Veränderung der Grenzen in der Zeit von der Globalisierung mit der Entstehung des islamischen Staates ist nicht überraschend. Für das Kapital und Besitzer des Kapitals existierten und existieren keine Grenzen. Kolonialismus und später Imperialismus waren zwei Formen der Grenzüberschreitungen, die durch die Herrschaft des Kapitals und barbarische Form der Ausbeutung der Anderen legitimiert wurden. In dieser Arbeit wird dargestellt, wie Kolonialismus und Imperialismus nach ihren Interessen die Welt erobert und die anderen Nationen und Völker gezwungen haben, die kapitalistische Form der Herrschaft zu übernehmen.

In dieser Arbeit wird mit historischen und materialistischen Analysen des Marxismus argumentiert und gezeigt, dass mit dem Interesse des Kapitals und des Kapitalismus und mit den bürgerlichen moralischen Analysen nie und nirgendwo Menschheit emanzipiert wird. Die Illusion, die immer wieder ausgedrückt wird, dass die unterdrückten Nationen durch „Empowerment“-Politik und Gründung der NGOs von westlichen neoliberalen christlichen Kapitalbesitzer*innen befreit werden können, ist nicht nur unkorrekt, sondern eine Form der Reproduzierung des Kapitalismus und Imperialismus in dem Zeitalter der Globalisierung. Die einzige Lösung für die Abschaffung der Ungleichheit, sozialen, ethnischen und religiösen Konflikte, die im Nahen Osten sehr stark existieren, ist nach meiner Auffassung die Abschaffung der kapitalistischen Verhältnisse, die die gesamte Ungleichheit und Konflikte mit sich bringen, produzieren und reproduzieren.

In dem zweiten Teil der Arbeit wird die aktuelle Situation und der imperialistische Krieg in Syrien in Zusammenhang mit den Rohstoffen und der hegemonialen Herrschaft des Imperiums bearbeitet. Mithilfe von Lenins Analyse des Imperialismus wird auch ein Blick auf kleine imperialistische Mächte der Region geworfen und es wird gezeigt, dass Iran, Türkei, Israel neben anderen die imperialistischen Staaten der Region sind. In der Analyse der Münchener Sicherheitskonferenz vom 16.02. bis 19.02.2018 im „Bayerischen Hof“ in München als eine kriegerische, aggressive Politik der NATO-Mitgliedländer und deren Marionetten wird herausgestellt, warum die NATO als größte staatliche terroristische Vereinigung weltweit „Sicherheit“ im Nahen Osten mit mehr Krieg bringen will.

Am Ende der Arbeit wird meine eigene theoretische Herangehensweise, mit der ich die neokolonialistische Form der Herrschaft in der Region analysiere, kurz aufgegriffen und gezeigt, inwiefern meine eigene Herangehensweise die Situation erklären kann. Damit fasse ich die Arbeit zuammen und ziehe die Schlussfolgerung daraus.

Ganzer Text können Sie hier herunterladen und lesen: Imperialistische Kriege im Nahen Osten

جمع اوری پول به اسم کلیه و صرف ان برای مخارج شخصی

این بیانیه توسط رفقای داخل و خارج کشور نوشته شده است.

über علیه اشرافیت کارگری در جنبش کارگری ایران

روز سه شنبه تاریخ 27.02.2018 رفیق حسن معارفی پور، از فعالین سیاسی چپ و کمونیست ایران، مقیم آلمان و عضو اتحادیه ی کارگری وردی در آلمان، پستی را در مورد محمود صالحی منتشر کرده است که در ان به الودگی ایشان به فساد مالی و سوء استفاده از امکانات اتحادیه یی در ایران برای منافع شخصی اشاره کرده است.[1] ما ضمن تایید این پست همسویی و با خبری از موضع کاملا مسئولانه ی حسن معارفی پور و اطلاع دقیق از جزئیات الودگی محمود صالحی، در مقابل سیل تبلیغات نیروهای کارگرپناه و کمونیست نمای چپ ایرانی و فعالینی که هنوز به این مساله شک دارند، این بیانیه را منتشر می کنیم.

قبل از هر چیز باید اعلام کنیم که فساد در جنبش کارگری و اریستوکراتی کارگری نه در ایران و نه در اروپا پدیده ی جدیدی  نیست. در المان در طول تاریخ سوسیال دمکراسی، با استناد به فاکت های تاریخی فراوانی که بعد از مساله ی فساد رهبران اتحادیه های کارگری منتشر شده اند، می توان این مساله را به روشنی اثبات نمود. دو نمونه ی روشن فساد در جنبش کارگری المان در دوران مارکس، کارل فوگت سوسیال دمکرات مرتد و جاسوس ناپلئون و فردیناند لاسال سوسیال دمکرات شوینیست و طرفدار نظریه ی دولت مقرراتی و قانون دستمزدهای اهنین هستند. کارل فوگت در سال 1859 زمانی که مارکس درگیر نوشتن کاپیتال بود و شبانه روز همانطور که انگلس اشاره می کند، بین 16 تا 18 ساعت وقت صرف تحقیقاتش برای نوشتن کاپیتال این اثر برجسته می کرد، کار فوگت اتهاماتی را علیه مارکس در روزنامه ی آوگسبورگه آلگماینه تسایتونگ مطرح کرده بود و در ان مارکس را به فساد و خوشگذرانی و جاسوسی در میان پناهجویان المانی در لندن محکوم کرده بود. مارکس همان موقع با نوشتن نامه یی به هیئت تحریریه ی این نشریه راست و لیبرال از انان درخواست می کند، که در این مورد روشنگری کنند که چرا یک کارل فوگت نامی که در تلاش است، اتوریته و وجهه ی مارکس را در جنبش کارگری تخریب کند.[2]

مقاله ی کارل فوگت به انگلیسی در یک نشریه راست “دمکرات” در لندن به اسم “فری پرس” با اسم مستعار و با عنوان

Grand-Duke Constantine to be King of Hungary

پادشاه بزرگ کنستانین پادشاه مجارستان می شود،

منتشر می شود. اصل مطلب المانی زیر نام

Zur Warnung

یعنی اخطار به اسم کارل فوگت منتشر شده بود. مارکس زمانی که توضیح درستی از سردبیران این روزنامه دریافت نمی کند، علیرغم تمام مشغله ی کاری اش، شروع به نوشتن علیه کارل فوگت این شارلاتان جنبش کارگری می کند. کتاب مارکس در مورد کارل فوگت بر خلاف بسیاری از اثارش با نثری بسیار هنری و ادبی نوشته شده است و در ان کارل فوگت را به درست ترین شکل ممکن لجن مال کرده است. بسیاری از فعالین کارگری و رهبران کارگری ان دوران من جمله خود فردیناند لاسال که دوستی بسیار نزدیکی با کارل فوگت و مارکس و انگلس هم داشت، از مارکس تقاضا می کند که این کتاب را منتشر نکند، اما زمانی که هیئت تحریریه ی نشریه از مارکس عذرخواهی نمی کند و جواب سر بالا می دهد، مارکس تصمیم می گیرد این کتاب را منتشر کند. مارکس در این کتاب نه تنها فوگت را به عنوان یک ادم مزدور به جامعه معرفی می کند بلکه بر روی مسائل همکاری او با ناپلئون و دولت بناپاریستی انگشت می گذارد. گفتنی است بعدها خود لاسال و دیگر فعالین کارگری المانی که در ان زمان در ژنو در تبعید به سر می بردند، اسنادی را از منتشر کردند که نشان از دریافت کردن پول از جانب فوگت از ناپلئون بود.

یکی دیگر از شخصیت های کارگری که در جنبش سوسیال دمکراسی المانی دارای پایگاه قوی بود، کسی نیست جز فردیناند لاسال، از رهبران کارگری و نویسندگان اصلی برنامه ی گوتا. برنامه یی که مارکس در کتاب “نقد برنامه ی گوتا” به شدیدترین و رادیکال ترین شکل ممکن با مراجعه به تمام بندهای این برنامه به نقد می کشد و علاوه بر ان ایدئولوژی ارتجاعی لاسال که پشت این برنامه بود را نشان می دهد. لاسال گفتنی است در ان دوران از بیسمارک که به صدر اعظم اهنین مشهور بود و شدیدا کنسرواتیو ضد کمونیست بود و در سرکوب کمون پاریس هم بعدها نقش ایفا کرد، پول گرفته بود و دولت رایش دوم بیسمارکی را الگوی مناسبی برای دولت مقرراتی می دانست. مارکس و انگلس بعد از انکه متوجه می شوند، که لاسال مشغول بند و بست با بیسمارک بوده و از او پول هم گرفته است، بی رحمانه به نقد او برخواسته و از فعالین کارگری کمونیست درخواست می کنند که از این شخصیت مرموز و شوینیست که انسان دیکتاتور منش و اقتدارگرایی بود دوری کنند و همانطور که اشاره شد، مارکس در اثر خود نقد برنامه ی گوتا فارغ از نقدهای تئوریک، با شایسته ترین ادبیات به لاسال حمله می کند و او را همچون فوگت لجن مال می کند.[3]

خیانت به جنبش سوسیال دمکراسی در المان که قوی ترین جنبش کارگری اروپا بود، ادامه پیدا می کند و برنامه ی ارفورت[4] نوعی دور زدن کمونیسم و کمونیست ها بود. برنامه ی ارفورت که توسط کائوتسکی، برنشتاین و ببل تنظیم شده بود، تحت ایده های تطورگرایانه و ضد انقلابی بود و اگرچه از برنامه ی گوتا ذره یی  بهتر بود، اما شدیدا رفورمیستی، اپورتونیستی و ارتجاعی بود. برنشتاین به عنوان یک تطورگرا نقش پراکسیس انسان برای تعیین سرنوشت خود در یک پروسه ی انقلابی را به کلی رد می کرد و از توده های کارگر و زحمتکش درخواست می کرد به امید رسیدن به سوسیالیسم کپک بزنند، چون سوسیالیسم “ضرورت تاریخ” است و یک روز “خود به خود” خواهد امد. این نظریه ی سراپا ارتجاعی که بازتاب ان در برنامه ی ارفوت مشاهده می شد، توسط انگلس بی رحمانه نقد می شود.

بازتاب برنامه ی گوتا و برنامه ی ارفوت در جنبش سوسیال دمکراسی المانی و جنبش کارگری المان را می توان در تصمیمات بعدی این حزب در سال 1914 در قبال جنگ جهانی اول (بخوانید جنگ امپریالیست های اروپایی) به خوبی مشاهده کرد[5]. حزب سوسیال دمکرات المان به رهبری کائوتسکی در ان دوران رسما به یک جریان پرو جنگ و شونیست تبدیل می شود و از ادامه ی المان به توسعه طلبی استعماری و حفظ استعمارتش دفاع می کند. این حزب رسما جنبش کارگری و سوسیال دمکراسی المان را به نیروهای ارتجاعی جنگ طلب می فروشد و طبقه ی کارگر را به سیاه لشکر جنگ امپریالیستی اول تبدیل می کند. لازم به ذکر است که حزب سوسیال دمکرات المان در ان دوران میلیون ها عضو داشت و قوی ترین حزب سیاسی المان و قوی ترین جریان چپ بین المللی بود. نقد حزب سوسیال دمکرات المان و نظریات ارتجاعی کائوتسکی از جانب لنین به دقیق ترین شکل ممکن پیش رفته است و اینجا نیازی به تکرار مباحث ان دوران نمی بینیم. خوانندگان و علاقمندان را به خواندن اثار لنین، به ویژه “انقلاب پرولتری و کائوتسکی مرتد[6]” و کتاب “امپریالیسم به عنوان بالاترین مرحله ی سرمایه داری” دعوت می کنیم.[7]

هدف از این مقدمه ی کوتاه گذار از مباحث اخلاقی و پوپولیستی در برخورد به فعالین و “رهبران کارگری” در شرایط امروز است.

کارگرستیزی و کارگرپناهی دو روی یک سکه

یکی از معضلات جامعه ی امروز ما تنفر از کارگر و اسم کارگر است که توسط بورژوازی از طریق مهندسی افکار و سیستم اموزشی اش و رسانه یی اش به پیش می رود. بورژوازی تصویری انچنان هیولایی و جانی از طبقه ی کارگر در فیلم های هالیودی و بالیودی و غیره ارائه می دهد، که حتی ضعیف ترین لایه ها و اقشار طبقه ی کارگر از اسم کارگر و هویت کارگری بودن خود بیزار شده اند و سعی می کنند همیشه به عنوان طبقه ی متوسط دیده شوند. کسانی که روزانه ساعت ها کار مزدی می کنند، در گفتگو های خود خود را متعلق به طبقه ی متوسط و غیره می دانند. اپیدمی کارگر ستیزی و دشمنی با طبقه ی کارگر به حدی کثیف است که در دانشگاه ها و دروس دانشگاهی اکادمی های بورژوایی تلاش برای حذف کارگر از فرهنگ لغت ها صورت می گیرد. رژیم فاشیستی بعث عراق و حکومت راسیستی و ارتجاعی مزدور کردستان عراق واژه هایی چون “موظف” و “فرمانبردار” را جایگزین کارگر کرده بودند، تا از این طریق کارگر زدایی کرده باشند. در غرب هنگام پیدا کردن کار و انجام مصاحبه ی کارگری اگر به کارفرمایان اعلام کنی از خانواده ی کارگری هستی، غیر ممکن است استخدام شوی. این کارگر ستیزی ریشه در تفکرات پوسیده ی اریستوکراتیک بورژوازی دارد، که در زبان عامیانه بعضا به راسیسم ترجمه می شود. راسیسم در واقع چیزی جز تنفر بالایی ها از پایینی ها نیست و طبقه ی کارگری که به دام ایدئولوژی راست و راسیستی ا فتاده است و کارگران دیگر کشورها را نفرین می کند و موقعیت خود به عنوان کارگر را انکار می کند، ایدئولوژی پوسیده ی بورژوازی را نمایندگی می کند و در عمل به منافع خود خیانت کرده است و می کند.

کارگرپناهی اما سر دیگر این قضیه است. احزاب چپ پوپولیستی در تلاشند از هر لمپنی دله دزدی کارگر بسازند و از کارگر نه بعنوان طبقه ی اجتماعی تولید کننده، بلکه به عنوان افراد دست پینه بسته و با لباس های پوسیده و ژولیده و تن های نشسته ستایش جنون امیز کنند. احزاب چپ و پوپولیست در خاورمیانه از جمله سنت های ارتجاعی چریکیسم در ایران، که مسواک، مشترک، کاندوم و قاشق مشترک را سمبل کارگر و کمونیست بودن گرفته بودند، در اروپا تحت نام گروه های پانکیستی، انارشیستی ،مدافعین زباله و حمله کنندگان به سطل زباله و زباله خور شناخته می شوند که فقر را نوعی “پرستیژ” اجتماعی می دانند و کثافت خوری و تغذیه ی ناسالم از سطل زباله را نشان از چپ بودن و کمونیست بودن می دانند. لازم به ذکر است که کمونیسم ما هیچ ربطی به این درک دراویشی و صوفی مسلکانه از چپ ندارد. اگر در اروپا سوفیسم و صوفی گرای پست مدرنیستی که چیزی جز لمپنیسم افسارگسیخته و پوچی گرایی نیچه ییستی نبود، بر جوانان ابله و کتاب نخوان تاثیر گذاشته بود، که این سبک زندگی را انتخاب کنند، در ایران و خاورمیانه تصورات مذهبی و خرافی همچون “روزه ی” کمونیستی گرفتن و کم خوردن و بد زیستن که ریشه در ارتجاع اسلامی دارند، منشاء این تفکرات چپ نما هستند. نیروهایی مانند حزب کمونیست سابق عراق وابسته به شوروی و اعضایش را متقاعد کرده بود که با لباس های پینه پوره در میان مردم حضور پیدا کنند و نان و دوغ و پیاز بخورند، تا به عنوان حزبی “کارگری” در جامعه ظاهر شوند. لازم به ذکر است سیاست کارگر پناهی و “کارگری” زیستن فارغ از یک جنبه ی صوفی مسلکانه، درویشی و ارتجاعی اش، ریشه در ریاضت کشی اقتصادی نئولیبرالی هم دارد. نئولیبرالیسم این ایدئولوژی خونخوار بورژوایی که ریشه در اندیشه های متفکرانی چون هایک، فریدمن و کارل پوپر یا نظریه پردازان جامعه مون پلرین (برگرفته از یک چشمه ی اب معدنی در سوئیس، هاروی تاریخ مختصر نئولیبرالیسم)[8] دارد. طبقه ی کارگر باید کمربندها را سفت کند، تا لایه های چربی شکم سرمایه داران خونخوار بیشتر و بیشتر شود.

ما اعضای کمیته ی هسته ی مرکزی گفتمان رادیکال، به عنوان کسانی که پیرو سوسیالیسم علمی و کمونیسم مارکس هستند و به متدلوژی لنینی برای تغییر دنیا معتقدند و ماتریالیسم پراتیک را در تلاش متحزب کارگران برای تغییر وضع موجود به نفع یک جامعه ی سوسیالیستی ترجمه می کنند، هر گونه نظریات ارتجاعی، سوسیال دمکراتیستی، اولوسیونیستی (تطورگریانه)، درویش صفتانه، صوفی مسلکی، کارگرستیزی، کارگرپناهی و غیره را رد کرده و برای تغیر وضع موجود از فعالیت روزمره ی کارگران برای بهبود وضع زندگی شان گرفته تا اقدام به تشکیل هسته های مسلح و انقلابی برای دست بردن به قهر انقلابی در مقابل جمهوری اسلامی و دولت های بورژوایی دفاع کرده و می کنیم.

ما از طریق ارتباط بسیار نزدیک با تشکیلات های کارگری در داخل ایران، با فعالین خوشنام، متعهد به سوسیالیسم و کمونیسم، فعالین اتحادیه یی و از طریق ارتباطات مکرر با کسانی که از نزدیک با محمود صالحی در طول سالیان گذشته اشنایی داشته، با او همکاری داشته و فعالیت مشترک سازمان داده اند، بر این امر واقفیم که رفقای معتمد ما به هیچ وجه اطلاعات غلط و مغرضانه به رفیق حسن معارفی پور نداده و در این زمینه که محمود صالحی بنا به موقعیتی که  در سالیان اخیر به عنوان فعال کارگری پیدا کرده است و از موقعیت خود برای دست و پا کردن امکانات شخصی سوء استفاده کرده است، شکی نداریم.

روشنگری در این زمینه نه تنها ضروری است، بلکه باعث کم شدن فساد و تباهی درون جنبش کارگری می شود.

در مورد دستگیری اخیر محمود صالحی باید اعلام کنیم که جمهوری اسلامی محمود صالحی را به زندان محکوم کرده بود و حکم زندان او را به سه میلیون تومان تخفیف داده بود و محمود صالحی زمانی که موقعیتش به خاطر سوء استفاده از موقعیتش در بین فعالین کارگری تخریب شده بود، برای دادگاهی حضور پیدا نکرده و از دادن سه میلیون تومان هم سر باز زده بود. دستگیری اخیر محمود صالحی برای محمود صالحی اعتبار رفته ی ایشان را حداقل در بین ایرانیانی که در خارج کشور هستند و اتحادیه های کارگری بین المللی زنده کرد. یکی از کسانی که از محمود صالحی دفاع کرد و از ائتلاف اتحادی های کارگری المان موسوم به د گ ب که شش میلیون عضو دارد، درخواست نموده بود که از محمود صالحی دفاع کند، کسی جز رفیق حسن معارفی پور نبود.[9] رفیق حسن معارفی پور قبلا هم زمانی که سندیکای شرکت واحد به منصور اسانلو حمله کرده بودند، از ایشان دفاع کرده بود،[10] اما بعدها خود او متوجه شد که منصور اسانلو کسی نیست که قابل دفاع باشد، چون سر از اخور سلطنت طلبان و تله ویزیون مشکوک امپریالیستی من و تو دراورد و به مزدور بی قید و شرط جریان شوونیست ایرانی تبدیل شد.

مساله ی محمود صالحی و فساد در جنبش کارگری هم مانند مساله ی اسانلو دیر یا زود روشن خواهد شد. ما اعضای هسته ی مرکزی گفتمان رادیکال هر گونه حمله ی شخصی از جانب اعضای کومه له به حسن معارفی پور و رفقای دیگر از جمله رفیق ژوبین خضری که از روز اول در اداره ی این گروه و این صفحه ی فیس بوکی فعال بوده اند، را شدیدا محکوم می کنیم و اتهاماتی که اعضای کومه له با اسم مستعار و با اسم و مشخصات خود سر مساله ی محمود صالحی به طرف رفقای ما پرت می کنند را در خدمت ارتجاع و سیاست های ضد کمونیستی چپ شرق زده و درویش مسلک می دانیم.

هسته ی مرکزی گفتمان رادیکال

28.02.2018

[1]https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1637200556349240&set=a.304415359627773.70792.100001779347290&type=3&theater استاتوس حسن معارفی پور در فیس بوک:

[2]http://www.mlwerke.de/me/me14/me14_kv.htm

از تمام کسانی که به زبان المانی تسلط دارند درخواست می کنیم این کتاب مهم را مطالعه کنند. کتاب مارکس در مورد کارل فوگت به زبان المانی:

[3] http://www.mlwerke.de/me/me19/me19_013.htm

نقد برنامه ی گوتا به زبان المانی، ترجمه ی فارسی نقد برنامه  ی گوتا را اینجا می گذاریم تا علاقمندان مطالعه کنند: https://lefttribune.com/%D9%86%D9%82%D8%AF-%D8%A8%D8%B1%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%DA%AF%D9%88%D8%AA%D8%A7/

[4] نقد برنامه ی ارفورت از انگلس http://www.mlwerke.de/me/me22/me22_225.htm

[5] نگاه کنید به مقاله ی سعید راهنما در مورد انقلاب 1918 المان https://pecritique.com/2017/04/08/%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8-%DB%B1%DB%B9%DB%B1%DB%B8-%D8%A2%D9%84%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%B3%D8%B9%DB%8C%D8%AF-%D8%B1%D9%87%D9%86%D9%85%D8%A7/

[6] کتاب انقلاب پرولتری و کائوتسکی مرتد از لنین http://www.k-en.com/HTML/LK.html

[7] کتاب امپریالیسم به مثابه ی بالاترین مرحله ی سرمایه داری نوشته ی لنین: https://www.marxists.org/farsi/archive/lenin/works/1916/imperializm/index.htm

[8] لینک کتاب تاریخ مختصر دیوید هاروی در سایت ارتجاعی مجله ی هفته: https://haftehmagazin.files.wordpress.com/2013/07/neoliberalismm-2.pdf خواندن این کتاب برجسته را به علاقمندان به منتقدان توصیه می کنیم.

[9]https://hassan-maarfipour.com/2017/12/31/%D9%85%D8%AA%D9%86-%D8%A7%D9%86%DA%AF%D9%84%DB%8C%D8%B3%DB%8C-%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%DB%8C-%D8%AA%D9%88%D9%85%D8%A7%D8%B3-%D9%88%D9%86%D8%B2%D9%84-%D9%85%D8%B3%D8%A6%D9%88%D9%84-%D9%86%D8%A7%D8%AD/

 متن انگلیسی نامه ی توماس ونزل به روحانی با توضیحاتی از حسن معارفی پور به زبان فارسی در مورد دستگیری اخیر محمود صالحی

[10] دفاع حسن معارفی پور از منصور اسانلو http://www.mobarez-k.com/arshiv/%D8%AD%D8%B3%D9%86-%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%B1%D9%81%DB%8C-%D9%BE%D9%88%D8%B1%D8%B3%D9%86%D8%AF%DB%8C%DA%A9%D8%A7%DB%8C-%D8%B4%D8%B1%DA%A9%D8%AA-%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D8%A8%D8%A7%D9%87-%D9%85%DB%8C-%DA%A9/

دهم اکتبر روز جهانی نه به اعدام است. در این شکی نیست که اعدام قتل عمد و کاملا اگاهانه از جانب دولت هاست و تاکنون دولت های مختلف از برده داری گرفته تا به امروز مخالفین خود را به اشکال مختلف سازمان یافته اعدام کرده اند. اعدام هر انسانی ، هر حیوانی، هر موجود زنده یی جنایتی کاملا سازمان یافته است و از نقطه نظر کمونیست ها مطلقا محکوم است.