گزارش تظاهرات دیروز در شهر هایدلبرگ به زبان آلمانی

 

دقت داشته باشید این متن ترجمه ی گزارش نیست
از تمام رفقا و دوستانی که در این تظاهرات شرکت کرده و خود را مدافع آزادی و برابری برای همگان می دانند، درخواست دارم این گزارش را در سطح وسیع منتشر نمایند. در این گزاش در مورد برگزاری تظاهرات و فشرده یی از سخنرانی سخنرانان صحبت شده است.
حمایت های شما می تواند به بزرگتر شدن فعالیت های رادیکال و انقلابی ما برای رسیدن به یک دنیای آزاد و برابر و فارغ از هرگونه تبعیض طبقاتی و نژادی کمک کند.
ما حامی و مدافع حقوق طبقه ی کارگر و تمام کسانی هستیم که در سیستم سرمایه داری به اشکال مختلف کاتاگوریزه شده و به بین انان شکاف ملی، نژادی و جنسی از جانب بالایی هایی که همچون انگل از خون پرولتاریا تغذیه می کنند، هستیم.
ما خواهان درهم کوبیدن چرخ های زنگ زده ی سرمایه داری و دولت حافظ منافع بورژوازی هستیم. از نقطه نظر ما به عنوان گروه مدافع حقوق پناهندگی “سپیس” تنها راه خاتمه دادن به فاشیسم و راسیسم در جامعه متوقف کردن چرخ بورژوازی است، از همین زاویه خود را مدافع حقوق پناهجویان به عنوان ضربه پذیرترین و ضعیف ترین لایه های طبقه ی کارگر که از حقوق صوری شهروندی در جوامع غربی محروم هستند، هستیم. مبارزات ما باید مرزهای منطقه یی و استانی را پشت سر گذاشته و به مبارزات سراسری در سراسر المان تبدیل شود، از همین منظر ما دست تمامی رفقا و دوستانی که مایل به همکاری هستند را می فشاریم و برای یک مبارزه ی سراسری تر در بعد وسیع تر اماده ی تبادل نظر و همکاری با تمام انسان های مدافع آزادی، برابری و حقوق پناهندگی هستیم.

دنیای بهتری ممکن است، مادام که هر کدام از ما به صورت فردی و اکتیو برای به زیر کشیدن سرمایه داری، نظامی که از خون کارگران و زحمتکشان برای انباشت سرمایه بیشتر و توسعه ی هژمونی سرمایه داری نئولیبرالی، تغذیه کرده و می کند، را به زیر کشیده و نظام انسانی سوسیالیستی و دیکتاتوری پرولتاریا را بر خرابه های سرمایه داری به پا کنیم.

سوسیالیسم و کمونیسم برخلاف یاوه گویی های بورژوازی و لیبرال منشان چپ نمای”خشونت گریز” نه تنها توهم و اتوپیا نیست، بلکه پشت سر گذاشتن توهم به ابدی بودن سرمایه داری است. ما برای پشت سر گذاشتن ماندگاری ابدی سرمایه گذاری اموزش و روشنگری رادیکال و انقلابی مارکسیستی، سازماندهی انقلابی کارگری، به هم گره زدن مبارزات روزانه ی کارگران و زحمتکشان و دیگر اقشار تحت ستم جامعه، هماهنگی و همسویی جنبش رادیکال زنان با جنبش پرولتری را پیشنهاد کرده و از این زاویه یاوه گویی های پست مدرنیستی و نسبی گرایی فرهنگی و ابدی و ازلی خواندن نظام بردگی مزدوری از جانب فلسفه ی لیبرالیسم را چیزی جز نشخوار مدافعان وضع موجود برای حفظ این سیستم از گزند انقلابات رادیکال و ساختار شکن، نمی دانیم.

ما ملی گرایی و فاشیسم را محصول سرمایه داری دانسته و فاشیسم را به عنوان یکی از خشن ترین روبناهای سیاسی سرمایه داری بحران زده، که با اتکا به منافع حقیر خرده بورژوازی که هرازگاهی چراغ راهنمای چپ و اغلب چراغ راهنمای راست می زند می دانیم. ما به صورت فردی خود را موظف می دانیم در قبال فاشیستیزه کردن جامعه مقابله کنیم و دلایل بحران های اقتصادی، بیکاری، فقر و گرسنگی، جنگ های نیابتی و غیره را نه به گردن کسانی که به دلایل پیش گفته، زندگیشان نابود شده و هر روز بیشتر تحت فشار قرار می گیرند، بکله به گردن کسانی بیاندازیم که در خلق این بحران ها نقش ایفا می کنند، یعنی سرمایه داران و دولت های حافظ منافع سرمایه داری!

از همین زاویه هر نوع برخورد نژادپرستانه و فاشیستی را با اقشار و طبقات پایین جامعه، پناهجویان، مهاجران اقتصادی و اجتماعی را امری جنایی می دانیم که باید فورا متوقف شود.
ما دشمنی خود را با دولت هایی که در بازتولید فاشیسم نقش عمده ایفا کرده و می کنند، از ابتدا اعلام کرده و ما در حال آمادگی برای جنگ نهایی با این جانیان هستیم.
به قول مارکس: اینجاست که سلاح انتقاد جای خود را به انتقاد اسلحه خواهد داد!
مبارزه ی ما با سرمایه داری و فاشیسم نهایتا به یک جنگ خیابانی و مسلحانه خواهند انجامید و ما تلاش می کنیم در این جنگ مغلوب فاشیسم نشویم. در مرحله ی نهایی جنگ، این اسلحه است که تعیین کننده است، به همین دلیل تلاش می کنیم از این تریبون گفتمان رادیکال و انقلابی مبارزه ی قهرامیز را در مقابل گفتمان متعفن پست مدرنیستی (که چیزی جز تسلیم و رجز خوانی در مقابل توحش افسارگسیخه ی بورژوازی تا دندان مسلح نیست، ایدئولوژی ایی که برای چپ و کمونیسم و توده های کارگر و زحمتکش مانند طاعون کشنده است)، تبلیغ کرده و با تمام قوا در تلاشیم که ضرورت مبارزه ی قهرامیز و مسلحانه را در سطح وسیع اشاعه دهیم تا افکار لیبرالی در جامعه که شدیدا کنسرواتیو و ارتجاعی هستند را در سطح تئوریک و عملی عقب رانده و از لحاظ ذهنی طبقه ی کارگر را برای یک مبارزه ی جانانه تر و نفس گیر تر اماده کنیم.
به قول مارکس انزمان است که طبقه ی کارگر از “طبقه در خود برای طبقه برای خود” تبدیل می شود. ما بی صبرانه برای چنین روزی به شیوه یی اکتیو فعالیت می کنیم، اماده هستیم و لحظه شماری می کنیم و برخلاف پاسیفیست های چپ نما و در واقع حامیان بورژوازی، منتظر ظهور “مهدی موعود” و “بازگشت عیسی مسیح از آسمان ها”، برای نجات بشریت نیستیم. ما پراکسیس انقلابی و رادیکال به عنوان موتور تغییر جامعه رو به جلو و ترقی خواهی و کمونیسم دانسته و هر کس علیه پراکسیس انقلابی و رادیکال مبارزه کند را دشمن خود اعلام می کنیم.

حسن معارفی پور
به نمایندگی از گروه پناهندگی “سپیس” در شهر هایدلبرگ المان

لینک گزارش به زبان آلمانی

Pressemitteilung zur Space-Demonstration für Freiheit und Gleichheit am 27.05. in Heidelberg

Pressemitteilung zur Space-Demonstration für Freiheit und Gleichheit am 27.05. in Heidelberg

Quelle: Pressemitteilung zur Space-Demonstration für Freiheit und Gleichheit am 27.05. in Heidelberg

Pressemitteilung zur Space-Demonstration für Freiheit und Gleichheit am 27.05. in Heidelberg

 

Etwa 150 Menschen demonstrierten am Samstag, den 27.05. in Heidelberg für „Freiheit und gleiche Rechte für Geflüchtete und alle Unterdrückten“. Mit Redebeiträgen am Friedrich-Ebert-Platz und zum Abschluss am Uniplatz in Heidelberg forderten sie in drei verschiedenen Sprachen und Übersetzungen in sechs Sprachen die gleichen Rechte für alle ein.

Organisiert wurde die Demo von der Space Initiative Heidelberg. Die Demonstrierenden kamen aus ganz Baden-Württemberg, viele direkt aus den Lagern für Asylsuchende, nach Heidelberg. Mit Trommeln, Bannern und Sprechchören zeigten sie den Passant*innen, Wochenendbummler*innen und Tourist*innen auf der Heidelberger Hauptstraße, dass sie sich von der deutschen Politik der Spaltung und Unterdrückung nicht unterkriegen lassen, sondern sich dagegen zusammenschließen.

Hintergrund der Demo war das Asyl- und Abschottungssystem und insbesondere die Unterbringung in den Lagern mit all den damit einhergehenden Repressalien und Kontrollen. Den Menschen dort werden jegliche Persönlichkeitsrechte genommen und als ob das nicht genug wäre, versuchen die Behörden, durch Unterscheidungen in den ohnehin schon stark beschnittenen Rechten Geflüchtete nach Nationalitäten untereinander zu spalten.

Immer neue Gesetze und Praktiken verschärfen die Lage Fliehender auf ihrem Weg nach Europa und schließlich innerhalb der EU und Deutschlands. Das neue Gesetz mit dem zynischen und verschönernden Titel „zur besseren Durchsetzung der Ausreisepflicht“ fesselt Menschen mitunter jahrelang an die Erstaufnahmeeinrichtungen, die Abschiebehaft und der Abschiebegewahrsam werden ausgebaut, Menschen werden ohne Rücksicht auf Verluste nach Afghanistan, auf den Balkan und in andere Länder abgeschoben.

Im klaren Kontrast dazu forderten die Demonstrierenden Bewegungsfreiheit und das Recht zu leben und zu bleiben, wo wir wollen. Scharif Tavakulie aus Afghanistan fragte: „Wenn ihr uns nicht hier helfen könnte, wie geht ihr dann nach Afghanistan zum Helfen und um Schulen zu bauen? Lasst uns einfach nur hier unser Leben bauen“. Afghanistan sei nicht sicher, Regierungsgegner*innen werden unterdrückt und festgenommen.

Für die Antifaschistische Initiative Heidelberg (AIHD) gab Silke einen Überblick über die staatlichen Repressionen gegen Geflüchtete, die dem Feiern der sogenannten „Willkommenskultur“ folgten und deren heuchlerischen Charakter herausstellten. Der Geschäftsführer des Flüchtlingsrats Baden-Württemberg Seán McGinley machte auf die besonders prekäre Lage der Roma vom Balkan aufmerksam, die den massenhaften Abschiebungen kaum entkommen können.

Für einen gemeinsamen radikalen Kampf von Frauen und Männern sprach sich die sozialistische Aktivistin Hero aus: „Die Unterteilung von Mann und Frau ist ein Produkt des Kapitalismus, damit sie nicht gemeinsam kämpfen“ Nur mit der Abschaffung des Kapitalismus können Frauen von überall die gleichen Rechte erhalten.

Assan, der bis Anfang des Jahres in Heidelberg im Patrick-Henry-Village untergebracht war, forderte die schnelle Anerkennung ihrer Asylanträge, die Abschaffung des Lagersystems und ein Ende der gesellschaftlichen Ausgrenzung: „We are also humans. We also have rights“ (Wir sind auch Menschen, wir haben auch Rechte).

Haru vom Bündnis gegen Abschiebungen Mannheim (BgA) rief gegen das Abschieberegime zu einem „entschlossenen Widerstand – mit allen Mitteln des zivilen Ungehorsams“ auf, gegen jede Unterdrückung und Ausbeutung und für globale Bewegungsfreiheit.

Die Landessprecher*innen der Linksjugend [’solid] Emmy und Lars fragten: „Wie kann es sein, dass man per Federstrich über Leben und Tod von Menschen aufgrund ihrer Herkunft entscheiden kann?“. Sie stellten die Absurdität des Konzepts „illegaler Menschen“ heraus.

Schließlich prangerte Hassan Maarfi Poor von der Space Initiative den aufkommenden Neofaschismus an und stellte die Rolle von Parteien wie AfD und NPD heraus, die über den Umweg des Parlamentarismus eine faschistische Gesellschaft wiederaufbauen wollen. Eine Demoteilnehmerin ergriff als Letzte spontan mutig das Wort. Ihre jüdische Familie hatte vor 1933 aus 500 Personen bestanden, danach noch aus dreien. Sehr ergreifend mahnte sie an, dass Deutschland nicht wie damals andere Länder Schutzsuchenden Visa verweigern dürfe. Mit der herrschenden Abschottungspolitik macht Deutschland sich mitverantwortlich für den Tod tausender Menschen.

Zum Ende der Demo wurde zu anstehenden Terminen mobilisiert, um den gemeinsamen Kampf fortzusetzen. So findet am 31.05. die nächste Abschiebung nach Afghanistan statt, wofür zu Protesten aufgerufen wurde. Am 17.06. soll in Mannheim im JuZ auf einer Konferenz des Bündnisses gegen Abschiebung Mannheim die Vernetzung und Selbstorganisation Geflüchteter und solidarischer Gruppen in der Region weiter vorangetrieben werden.

Insbesondere in Zeiten, in denen die Rechte der Unterdrückten immer weiter eingeschränkt werden, müssen wir weiterkämpfen für eine radikal andere und gerechte Gesellschaft. Dass dieser gemeinsame Kampf durchaus Potenzial hat, zeigte die Demo in Heidelberg.

Space Intiative Heidelberg

27.05.2017

از ناسیونال راسیسم تا مافیای عظیم بین‌المللی

حسن معارفی پور

با پایان بازی‌های جام جهانی فوتبال٬ و غلیان احساسات ناسیونالیستی در قالب هواداری از تیم‌های ملی موقعیتی فراهم می‌آید تا به بررسی فوتبال به عنوان نه یک ورزش معمولی، بلکه یک صنعت مافیایی که توسط یک مافیای عظیم بین‌المللی به اسم «فیفا» کنترل و اداره می‌شود، پرداخته شود. این به هیچ وجه به معنای مخالفت با ورزش نیست، بلکه سیاست‌های دولت‌ها در حمایت از مافیای فوتبال مورد نقد و بررسی قرار می‌گیرد.

ورزش تا آنجا که به عنوان یک سرگرمی و یک وسیله برای گذراندن اوقات فراغت و خالی‌کردن انرژی است، نه تنها با هیچ منطقی مذموم برشمرده نمی‌شود بلکه کاملا مثبت است؛ اما زمانی که همین ورزش از شکل ورزش خارج شده و یک شکل کاملا مافیایی به خود می‌گیرد، که هدف دیگری جز پول‌سازی ندارد، موضوع بحث می‌شود.

مقایسه داخل و بیرون جام جهانی ۲۰۱۴
وضعیت داخل و بیرون ستدیوم در جریان جام جهانی ۲۰۱۴ (کارتونیست: کارلوس لاتوف)

فوتبال امروز در بین ورزش‌های مختلف در سطح بین‌‌الملل شکل یک مافیای عظیم پول‌سازی و مکانی برای فساد دولت‌ها و سرمایه‌داران بزرگ شده‌است. بر طبق اطلاعاتی که منتشر شده‌است، فوتبال بعد از صنایعی چون نفت، اسلحه‌سازی و مواد مخدر رتبه‌ی چهارم را در گردش مالی بین‌المللی به خود اختصاص داده‌است! امروز دیگر فوتبالیست‌ها نه به خاطر علاقه به فوتبال، بلکه به خاطر گردش مالی بزرگ در این حوزه به فوتبال روی می‌آورند! تصور این را بکنید که یک فوتبالیست حرفه‌ای که در سطح بین‌المللی شناخته شده‌است، درآمد سالانه‌ی صدها میلیون دلاری داشته و این درآمد تا جایی است که کسی مانند ابرامویچ می‌تواند باشگاه چلسی و منچستر سیتی را بخرد و امتیازش را به اسم خود کند و قیمت بازیکنی مانند لیونل مسی ۱۸۵ میلیون پوند انگلیسی ناقابل است.

جذابیت فوتبال به عنوان یک ورزش زیبا، باعث شده‌است که در بیشتر کشورهای جهان این ورزش رتبه‌ی اول در بین تمام ورزش‌ها را به خود اختصاص دهد. مساله‌ی دیگر سرمایه‌گذاری میلیارد دلاری (بیش از هشتصد میلیارد دلار در سال) از جانب مافیای بین‌المللی فیفا روی این مساله باعث شده‌است که دولت‌ها هم در سطح کلان (مسابقات جام جهانی و جام قاره‌ای) و هم در سطح خرد ( مسابقات درون کشوری) روی این ورزش سرمایه‌گذاری کرده، تا از این طریق بتوانند به پول‌سازی و ایجاد یک بیزینس مافیایی کمک کرده و حتا بورژوازی را از روبرو شدن با بحران نجات دهند. جدیدترین اطلاعات که حتا در روزنامه‌های دست راستی و سطحی آلمانی زبان و انگلیسی زبان هم منتشر شده‌است حاکی از تقلب (Manipulation) ‌آشکار در فوتبال و جام جهانی ۲۰۱۴ است. مغلوب‌شدن تیم ملی برزیل یکی از قوی ترین تیم‌های فوتبال جهان، آن هم ۷ بر ۱ در مقابل تیم ملی آلمان بر ظن به روابط پشت پرده دامن زده است. روزنامه‌های آلمانی از جمله روزنامه‌ی شپیگل انلاین (Spiegel Online) اعلام کرده‌است که بنا به توافق روسای فیفا تیم ملی کامرون و غنا لازم بوده از دور بازی‌ها خارج شوند و بر اساس همین توافق فیفا، قرار بر این شده که به ازای هر باخت برای غنا به هر بازیکن ۱۷۰ هزار دلار امریکا داده شود!

تبعیض در سهمیه کشورها
در سهمیه حق اشتراک کشورها از قاره‌های مختلف، تبعیض به‌طور آشکار نمودار است چون بیشترین سهم به اروپا داده شده‌است.

امروز دیگر دولت‌های بزرگ از فوتبال با دو انگیزه‌ی مختلف بهره می‌گیرند:

دامن‌زدن به ایدئولوژی ناسیونالیسم و راسیسم برای تحمیق توده

«تیم ملی فوتبال» نشان اقتدار ناسیونالیستی دولت‌های مختلف است. اگر این دولت‌ها در گذشته جنگ و خون‌ریزی و استعمار به راه انداخته و همواره بر سر خاک و مرز با دیگر کشورها در جنگ بودند، امروز در کشورهای متروپل، دولت‌ها از بیزینس فوتبال به عنوان ابزاری برای حفظ احساسات ناسیونالیستی، اقتدار ناسیونالیستی، میهن‌پرستی و غیره استفاده کرده و همواره تلاش می‌کنند ، قدرت نظامی، اقتصادی، سیاسی و هژمونیک خود را با فوتبال به رقبای دیگر خود، نشان دهند. طرفداران تیم‌های مختلف، اگر امکانش را داشته باشند طرفداران تیم رقیب را با چاقو لت و پار می‌کنند. فیفا که خود نقش عظیمی در دامن‌زدن به راسیسم و ناسیونالیسم دارد، به برخوردهای راسیستی فوتبالیست‌ها و فوتبال‌دوستان به بازیکنان دیگر تیم‌ها «اعتراض» کرده است. اگر چه آمریکا در حوزه‌ی فوتبال هیچ‌گاه یک تیم مطرح بین‌المللی نبوده است، در این دوره توانست به جام جهانی راه یابد و به عنوان یک تیم قوی ظاهر شود. سرمایه‌گذاری امریکا در صنعت فوتبال فارغ از این که تلاشی برای تحریک احساسات ناسیونالیستی و نژادپرستانه است، با منفعتی کاملا اقتصادی و برای جبران بحران اقتصادی صورت گرفته‌است که در بخش دیگر به آن خواهم پرداخت. در آلمان مخالفین نازیست‌ها آویزان‌کردن پرچم آلمان بر سر در هر خانه و روی هر ماشینی را نشانه‌ای از خطر بازگشت فاشیسم قلمداد می‌کنند و برخوردهای تند و وحشیانه‌ی فوتبال‌دوستان آلمانی و ادبیات تهاجمی که علیه طرفداران تیم‌های دیگر به کار می‌برند ، همراه با عصبیت بیش از حد شان، خود، این واقعیت را نشان می‌دهد که همین «هولیگن‌ها» پتانسیل و زمینه‌ی تبدیل شدن به سیاهی لشگران فاشیسم را در آینده دارند و امکان بازگشت آدولف هیتلرها در میان طرفداران پر شور و شوق فوتبال در این کشور، کم نیست. فوتبال امروز برای دولت‌های بورژوا ناسیونالیست حوزه‌ی قدر قدرتی و «جنگ سرد» دیگری است. امروز طرفداران فوتبال از طیف‌های مختلف چپ و راست بر سر یک امر واحد متفق‌القول هستند و آن پیش‌برد منفعت ملی از طریق پیروزی تیم ملی کشورشان. خانم مرکل صدراعظم محافظه کار آلمان و نماینده‌ی حزب دمکرات مسیحی این کشور برای دیدن اولین بازی تیم ملی کشورش روانه‌ی برزیل شد و برای حفظ اقتدار ملی ملت ژرمن بازیکنان تیم کشورش را در ورزشگاه ریودوژانیرو همراهی کرد. باراک اوبا رئیس‌جمهوری ایالات متحده آمریکا هم برای بازیکنان تیم ملی کشورش پیام داده، دعا کرده و برای شان آرزوی موفقیت کرد.

اعتراض برضد جام جهانی فوتبال
ما به جام جهانی نیاز نداریم.
ما به پول برای شفاخانه‌ها و معارف ضرورت داریم.

فوتبال به عنوان یک حوزه‌ی عظیم پول‌سازی

امروز پول در همه جای جهان حرف اول را می‌زند، پول، نشان از قدرت و هژمونی دولت‌هاست. چین به‌خاطر داشتن همین پول  «سیاه» تمام رقبای اقتصادی خود را یکی پس از دیگری پشت سر می‌گذارد و دولت قدرتمندی مانند آمریکا مقروض چین می‌شود. در صنعت فوتبال همان‌طور که گفته شد یک گردش عظیم مالی صدها و شاید هزار میلیارد دلاری در جریان است. گردشی که توجه تمام دولت‌ها را به خود جلب کرده‌است. تمام دولت‌های بزرگ جهان به طرز عجیبی به این صنعت مافیایی روی آورده‌اند و سالانه میلیارد دلار پول سیاه از این طریق به جیب می‌زنند.

محمد قراگزلو در مقاله‌ی خود  تحت عنوان «قدرت سیاسی، پول و فوتبال» در تحلیل سیاست‌های ایالات متحده آمریکا در جام جهانی فوتبال ۱۹۹۴ می‌نویسد:

«حَسَب ظاهر دو دهه تلاش کی‌سینجر و سرمایه‌داران آمریکایی نتیجه داده‌است و جام جهانی فوتبال در کشوری برگزار می‌شود که در تمام طول تاریخ خود حتا یک فوتبالیست درجه سوم نیز نداشته است. تیم آمریکا ناپلئونی صعود می‌کند تا در مرحله‌ی حذفی با تک گُل روماریوی برزیلی حذف شود. چهار سال بعد –جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه– تیم آمریکا با دو گل از تیم فوتبال ایران هم شکست می‌خورد تا در همان مرحله‌ی ابتدایی دست از پا درازتر باز گردد. نه کی‌سینجر و نه دیک چنی که تمام توجه خود را معطوف به گسترش فوتبال کرده بودند، به نتیجه‌ی مورد نظر نرسیدند. آنان و حامیان‌ شان با این فرضیه‌ی درست به میدان آمده‌ بودند که بعد از صنعت نفت، اسلحه و موادمخدر در فوتبال بیش‌ترین گردش مالی صورت می‌گیرد. کم‌ و بیش سالانه رقمی بالغ بر هشتصد میلیارد دلار .بدون مالیات. بدون احتساب ارزش افزوده.»

قراگوزلو فهرستی از تنها چند نمونه از مبالغ نجومی معاملات فوتبالی ارائه می‌دهد و می‌نویسد:

«زین الدین زیدان، پانزده سال پیش با قیمت ۶۰ میلیون دلار به رئال مادرید رفته بود. دقیقاً معادل بهای یک فروند جت .F.14 رئال مادرید برای جذب کریسیتان رونالدو۱۲۰ میلیون دلارپرداخت کرده‌است. روزگار مرد گران قیمت “۶ میلیون دلاری” سپری شده‌است. ماسیمو موراتی (مدیر باشگاه اینتر میلان) که یکی از اعضای شاخص مافیای نفت اروپا به‌شمار می‌رود بخش عمده‌یی از وقت خود را به باشگاه فوتبال اختصاص داده‌است. برلوسکونی نخست‌وزیر ایتالیا (و مدیر اث‌میلان) همین طور. کم‌ترین سرمایه‌ی آنیلی (مدیر باشگاه یوونتوس)، کارخانه‌ی فیات است. آبراموویچ روس که یکی از بزرگ‌ترین سرمایه‌داران حال حاضر غرب محسوب می‌شود، از طریق خرید امتیاز تیم چلسی و منچستر سیتی بخش قابل توجهی از سرمایه‌ی خود را بیمه کرده‌است. فعالیت شرکت‌های بیمه، اسپانسرها، تبلیغات، پخش تلویزیونی، فروش‌ بلیط، مالیات؛ ترانسفر فوتبالیست‌ها، ساخت و ساز استادیوم‌ها و ایجاد اشتغال هنگام برگزاری تورنمنت‌های مختلف و رونق هتل‌ها و صنعت توریسم و شرط بندی… در مجموع فوتبال را به صنعتی پرسود تبدیل کرده‌است که در کنار صنایع نفت و سلاح و مخدر و سینما، حلقه‌ی اصلی تغذیه‌ی سرمایه‌داری جهانی را شکل داده و سیاست‌مداران اقتصادی را وارد میدان آن کرده‌است. (هنگامی که آ.ث میلان و لیورپول به فینال جام باشگاه‌های اروپا رسیدند بازار شرط‌بندی یک به ۹ به سود میلان برلوسکونی بود. نیمه‌ی اول بازی میلان با سه گل پیش افتاد و قهرمانی‌اش به قاطعیتی بی‌تخفیف رسید. درمیان دو نیمه شرط‌بندی یک به هفتاد شد. برلوسکونی سیصد میلیون دلار وارد این تجارت کازینویی کرد و روی برد لیورپولی که سه هیچ بازنده بود و حرفی برای گفتن نداشت؛ شرط بست. و بلافاصله به مربی خود دستور داد که چه کند. نتیجه روشن بود. لیورپول در عرض ده دقیقه به میلان قدرتمند سه گل زد. برلوسکونی به جای جایزه ی ۷۰ میلیون دلاری فیفا و یک جام نمادین؛ هفتاد برابر آن ۳۰۰ میلیون دلار به جیب زد.»

ستدیوم جام جهانی ۲۰۱۴
درحالی‌که مردم برازیل از عدم خدمات ابتدایی مانند شفاخانه و مکتب سخت رنج می‌برند، دولت این کشور میلیارد‌ها دالر را صرف تعمیر ستدیوم‌های فوتبال و دیگر زیرساخت‌ها جهت برگزاری جام جهانی ۲۰۱۴ نمود.

فوتبال و فحشا

ظاهرا شاید رابطه‌ی مستقیمی بین فوتبال و فحشا وجود نداشته باشد، اما واقعیت چیز دیگری را نشان می‌دهد. واقعیت امر این است که فوتبال و بازی‌های جام جهانی نقش بزرگی در گسترش فحشا و حتا تن فروشی کودکان داشته‌است. رابطه‌ی فوتبال و فحشا چیست؟ فحشا یا تن‌فروشی عملی است که یک نفر تن خود را در مقابل پول یا هر جنس دیگری به کس دیگری واگذار می کند. بر اساس قوانین بورژوایی در تعریف برخی از دولت‌های «دمکراتیک» این عمل عملی آزادانه و به دلخواه خود فرد است، بنابرراین آزاد است. دولت‌های اسلامی راه‌های دیگری برای فحشای قانونی پیدا کرده‌اند تا از این طریق بتوانند پول به جیب بزنند، که از حوصله‌ی این بحث خارج است.

هنگام مسابقات جام جهانی، دولت‌ها سر چندین مساله سرمایه‌گذاری کرده و از این طریق همواره در تلاش‌اند تا بتواند بر میزان افزونه‌ی اجتماعی خود بیفزایند. از هتل‌داری و رستوران‌داری و مشروب‌فروشی گرفته تا فحشا. آمار دقیقی از تعداد تن‌فروشانی که در هنگام جام جهانی ۲۰۱۴ به ریودوژانیرو برای تن‌فروشی منتقل شده‌اند در دست نیست، اما اعتراض سران فیفا به کشاندن کودکان به صنعت روسپی‌گری در برزیل خود ناشی از کمبود تن‌فروشان بالای هجده سال برای توریست‌های علاقمند به فوتبال و برای درآمدزایی در این حوزه است. در شرایطی که آمارهای منتشرشده از وضعیت وخیم کودکان و اشتغال و استثمار کودکان در برزیل صحبت می‌کند، دولت برزیل با سرمایه‌گذاری در عرصه‌ی فوتبال و ساخت ورزشگاه‌های مختلف برای جام جهانی هزینه‌های میلیارد دلاری متقبل می‌شود، بدون شک بدون بازدهی اقتصادی و تنها به خاطر علاقمندی مردم برزیل به صنعت فوتبال حاضر به متحمل شدن این هزینه‌ی سرسام‌آور نخواهد بود. دولت برزیل با پولی که برای ساخت ورزشگاه‌ها برای فوتبال در این کشور پرداخت کرده‌است می‌توانست به طور کلی معضلاتی مانند فقر، کار کودک و بهره‌کشی از کودکان زیر سن را برای همیشه در این کشور از بین ببرد، اما علاقه‌ی سرمایه به تولید سود بیشتر و حفظ مناسبات طبقاتی این اجازه را به مدافعان سرمایه نمی‌دهد.

در برزیل خشونت پلیس و تجاوز پلیس به حریم خصوصی شهروندان، کار کودک، فقر، حاشیه‌نشینی و هزاران معضل دیگر بیداد می‌کند، اما چرا دولت این کشور به جای پیداکردن راه حلی برای این معضلات، آنچنان سرمایه‌گذاری عظیمی را در زمینه‌ی فوتبال می‌کند؟ پاسخ روشن است! آن‌ها در پی اشتغال‌زایی نه برای طبقات فرودست بلکه برای طبقات بورژوا و خرده بورژوازی این کشور هستند. دولت برزیل با سرمایه‌گذاری در زمینه‌ی فوتبال توانسته‌است در زمینه‌های دیگری مانند حمل و نقل هوایی و زمینی، هتل‌داری، رستوران‌داری، مشروب‌فروشی و فحشا زمینه‌ای برای به جیب‌زدن پول کلان برای طبقات دارا و متوسط فراهم کرده‌است.

اما ایا فقر در این کشور با سرمایه‌گذاری در عرصه‌ی فوتبال از بین می‌رود؟ مسلما نه. نه تنها فقر از بین نرفته‌است، بلکه اعتراضات طبقات پایین جامعه و طبقه‌ی کارگر به سیاست‌های دولت در دوره‌ی جام جهانی ۲۰۱۴ و قبل از آن حاکی از آن است که طبقه‌ی کارگر در این گردونه‌ی پول‌سازی سهمی ندارد. سرکوب اعتراضات کارگری به برگزاری جام جهانی در برزیل حاکی از آن است، که دولت و سرمایه‌داران متحد دولت سهم اصلی را از این پول می‌برند.

فوتبال و سیاست

فوتبال یکی دیگر از عرصه‌های قدر قدرتی سیاسی برای دولت‌های بورژوایی است. سرمایه‌گذاری دولت‌های مختلف در این عرصه تنها به خاطر مسائل اقتصادی نیست، اگر چه اقتصاد تعیین‌کننده‌ی سیاست است، اما سیاست و اقتصاد در یک رابطه‌ی دیالکتیکی با هم بوده و هردوی این‌ها می‌توانند بر یکدیگر تاثیر متقابل بگذارند. استفاده‌ی ابزاری از فوتبال به عنوان عرصه‌ای برای پیشبرد مسائل سیاسی بیشتر جنبه‌ی هژمونیک برای دولت‌های بورژوایی دارد. دولت‌های بزرگ سرمایه داری در سراسر جهان از هر عرصه‌ای برای پیشبرد سیاست‌های خود بهره می‌گیرند. از عرصه‌ی استعمار، جنگ، اشغال دیگر کشورها تا رقابت در عرصه‌ی اسلحه‌‌سازی و صنایع زیربنایی تا ورزش.

در بین ورزش‌های مختلف در حال حاضر فوتبال نقش یک ورزش همه‌گیرتر را پیدا کرده و بدون اغراق می‌توان گفت، این ورزش توجه نیمی از کره‌ی زمین را به خود جلب کرده‌است. بنابر این برای دولت‌های سرمایه‌داری که هر چند از لحاظ اقتصادی یک منفعت مشترک، که حفظ مناسبات کاپیتالیستی و طبقاتی است، را دارند، کشمکش‌های سیاسی بر سر هژمونی سیاسی در مناطق تحت نفوذ خود و افزایش حوزه‌ی قدرت از طرق مختلف و تاکید بر ایدئولوژی ناسیونالیسم در دنیای گلوبالیزه‌شده‌ی امروز در عرصه‌ی فوتبال خود را به برجسته‌ترین شکل ممکن نشان داده و می‌دهد. امروز برای یک آلمانی طرفدار فوتبال تیم ملی آلمان نقش ارتش آلمان در دوران هیتلر را ایفا می کند! برای یک پان ایرانیست طرفدار فوتبال تیم ملی ایران نقش سربازان گمنام امام زمان را ایفا می‌کند که با شعار «الله اکبر» خود را به گوشت دم توپ نظام جمهوری اسلامی در جنگ با رژیم بعث تبدیل می‌کردند، را دارد. برای یک هلندی فاشیست تیم نارنجی‌پوش هلند نقش نیروی دریایی هلند را ایفا می‌کند که در دوران استعمار توانسته بود به مناطق مستعمره در آن طرف دنیا دست پیدا کند و برای دیگر کشورها هم همینطور. در شرایطی که امکان جنگ و استعمار در شکل سابقش وجود ندارد ورزش فوتبال به عرصه‌ای برای نمایش اقتدار سیاسی و هژمونیک دولت‌های بورژا ناسیونالیست تبدیل شده‌است

Das Interview vom Radio Dreyeckland mit Nora und mir über die Demo in Heidelberg

HD-518x366„Freiheit und gleiche Rechte für Geflüchtete und alle Unterdrückten” so das Motto einer Demonstration an diesem Samstag (14 Uhr, Friedrich-Ebert-Platz) in Heidelberg. Wir sprechen am Tag vor der Demonstration mit Hassan und Nora von der Space Initiative Heidelberg über das Ziel der Demonstration, Spaltung zwischen Geflüchteten und zwischen Geflüchteten und ArbeiterInnen und kapitalistische Barbarei.

https://rdl.de/beitrag/gegenstimme-f-r-eine-andere-gesellschaft-erheben

Das Link von der Veranstaltantung

https://www.facebook.com/events/423850544646957/?acontext=%7B%22action_history%22%3A%22%5B%7B%5C%22surface%5C%22%3A%5C%22page%5C%22%2C%5C%22mechanism%5C%22%3A%5C%22page_upcoming_events_card%5C%22%2C%5C%22extra_data%5C%22%3A%5B%5D%7D%5D%22%2C%22has_source%22%3Atrue%7D

Anvar Moradi Zar darf nicht abgeschoben werden!

Anvar Moradi Zar darf nicht abgeschoben werden!

 

Anvar Moradi Zar ist ein Geflüchteter in Deutschland, dessen Asylantrag kürzlich abgelehnt wurde. Er ist Mitglied der iranischen kommunistischen Partei und war im im Exil im Nordirak in ihrer kurdischen Organisation Komalah aktiv. Die deutschen Behörden verlangen von ihm sich beim iranischen Konsulat zu melden und sich für eine freiwillige Ausreise vorzubereiten. Die Problematik dieses Falles ist, dass die deutsche Regierung vortäuscht, dass politische Aktivist*innen, die im Exil gegen den iranischen Staat kämpfen, nach einer Abschiebung nicht mehr in der Gefahr sind. Das ist natürlich absoluter Schwachsinn. Täglich werden im Iran Aktivist*innen hingerichtet und Abgeschobene bei ihrer Ankunft teilweise direkt inhaftiert und für viele Jahre ins Gefängnis gesperrt.

Die iranische Regierung ist eine faschistische Regierung, die Menschen brutal unterdrückt und alle Aktivist*innen stark bestraft. Denjenigen, die in bewaffneten Organisationen im Exil gegen die iranische Diktatur kämpfen oder gekämpft haben, droht die Todesstrafe.

Wenn die deutsche Regierung Moradi Zar abschiebt, macht sie sich des Mordes oder mindestens der Folter schuldig. Wir als Space Initiative Heidelberg kritiseren dieses brutale Verhalten der deutschen Behörden gegen Moradi Zar und lehnen seine Abschiebung ab. Moradi Zar darf weder in den Iran noch nach Italien abgeschoben werden.

Wir laden alle Menschen, die für gleiche Rechte, Gleichheit und Freiheit der Menschen kämpfen, ein, gegen diesen menschenverachtenden und rassistischen Umgang der deutschen Regierung zu kämpfen. Gemeinsam müssen wir diese Abschiebung verhindern. Moradi Zar darf nicht zum iranischen Konsulat gehen, weil wir das iranische Konsulat als einen Ort bezeichnen, in dem die Staatsterroristen gegen das Interesse der Menschen, die nicht den iranischen Faschismus unterstützen, arbeiten. Ihnen zu vertrauen ist unserer Meinung nach Selbstmord, zu dem die deutschen Behörden Moradi Zar zwingen wollen.

Space Initiative Heidelberg

24.05.1718582402_311199512649001_7548742904703715616_n

 

شهرت عمیق عشق به چه کسی؟ برتولت برشت Ruf der Tiefen Liebe zu wem? – Bertolt Brecht

 
Ruf der Tiefen
 
Liebe zu wem? – Bertolt Brecht
Von der Schauspielerin Z. hieß es, sie habe sich aus unglücklicher Liebe umgebracht.
Herr Keuner sagte: “Sie hat sich aus Liebe zu sich selbst umgebracht. Den X. kann sie jedenfalls nicht geliebt haben. Sonst hätte sie ihm das kaum angetan. Liebe ist der Wunsch, etwas zu geben, nicht zu erhalten. Liebe ist die Kunst, etwas zu produzieren mit den Fähigkeiten des ändern. Dazu braucht man von dem ändern Achtung und Zuneigung. Das kann man sich immer verschaffen. Der übermäßige Wunsch, geliebt zu werden, hat wenig mit echter Liebe zu tun. Selbstliebe hat immer etwas Selbstmörderisches.
 
شهرت عمیق
 
عشق به چه کسی؟ برتولت برشت
 
از بازیگر Z. اسم ش این بود، او به خاطر احساس بدبختی در رابطه ی عشقی خودکشی کرد.
اقای کوینر گفت: ” او به خاطر عشق به خودش خودکشی کرد. آقای X. در هر صورت او را دوست نداشت. در غیر این صورت او چنین کاری را به سختی با او می کرد. عشق آرزویی (حالتی) است که در ان چیزی را می دهی، نه اینکه انتظار دریافت ان را داشته باشی. عشق هنر است، هنری که با آن چیزی را خلق می کنی، با توانایی ها و پتانسیل های دیگران. برای این مقصود انسان نیازمند تغییر توجه و دلبستگی اش است. آن را انسان می تواند همیشه میسر کند. حاجت اینکه بیش از حد دوست داشته شوی، ربط زیادی به عشق واقعی ندارد. عشق به خود همیشه تا حدودی می تواند به خودکشی منجر شود.
 
ترجمه ی حسن معارفی پور
 
ترجمه ی این شعر را تقدیم به دوست دخترم نورا می کنم که در حال یادگیری زبان های مختلف از جمله کوردی، عربی و فارسی است.
 

ترجمه ی شعر از مریوان حلبچه یی

ﺷﻌﺮ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺒﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﻲ ﺷﻨﻮﻳﺪ ﺷﻌﺮﻱ اﺳﺖ ﺑﻪ اﺳﻢ ﺧﻮﻧﺎﺑﻲ اﺯ ﺯﻥ (ﺑﺎﺗﻼﻕ ﺧﻮﻧﻲ اﺯ ﺯﻥ) اﺯ ﻣﺮﻳﻮاﻥ ﺣﻠبچه یی با دکلمه ی خود سراینده ی شعر، ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺯﻧﺎﻥ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﻛﻪ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻧﺎﻣﻮﺱ ﭘﺮﺳﺘﻲ و ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻣﺎﻓﻴﺎﻳﻲ ,ﻣﺬﻫﺒﻲ ﻣﻮﺳﻮﻡ ﺑﻪ ﺣﻜﻮﻣﺖ اﻗﻠﻴﻢ ﻛﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﺷﺪﻩ اﻧﺪ, ﺳﺮﻭﺩﻩ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ!

اﻳﻦ ﺷﻌﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺨﺶ ﻛﻮﭼﻜﻲ اﺯ ﻧﺎﻣﻼﻳﻤﺘﻲ ﻫﺎﻱ ﺯﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﻛﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﻋﺮاﻕ ﺭا ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻲ ﺩﻫﺪ!

اﺯ ﺩﻭﺭﻩ ي ﺳﺮ ﻛﺎﺭ ﺁﻣﺪﻥ ” ﺣﻜﻮﻣﺖ اﻗﻠﻴﻢ ﻛﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ” ﺗﺎ اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮ اﺳﺎﺱ ﺁﻣﺎﺭ ﻫﺎﻱ ﺭﺳﻤﻲ ﻫﺰاﺭاﻥ ﺯﻥ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ ي ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻝ اﺳﻼﻣﻲ ﺩﺭ ﻛﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﻋﺮاﻕ ﺷﺪﻩ اﻧﺪ!

زنان بیشماری به وحشیانه ترین شکل توسط اقوام ، فامیل ها و اشنایان خود به وحشیانه ترین قتل عام شدند و قاتلان این زنان نه تنها زندانی نشده بلکه از جانب سردمداران حکومتی به دلیل به شکلی از اشکال تشویق هم شده اند! !

در اینجا من ترجمه ی شعر را می اورم!
یک توضیح کوتاه از خودم

قبل از هرچیز اعلام کنم که شخصا به هیچ وجه تمایلی به ترجمه بخصوص ترجمه ی شعر که به مراتب سخت تر از ترجمه ی نثر است ، نداشته و ندارم و در این زمینه به هیچ وجه مهارت خاصی نداشته و ندارم!
ترجمه ی این شعر را تنها به خاطر اهمییت مبحث شعر و به درخواست رفقای عزیزم انجام داده !
اگر در ترجمه جمله یا کلماتی دقیق ترجمه نشده یا از قلم افتاده به دلیل عدم تسلط کامل من بر ادبیات کوردی است و همینجا از مریوان حلچه یی عذرخواهی می کنم!

در این دکلمه چند تراژدی وحشتناک چند زن که به خاطر مسائل ناموسی کشته شده اند، امده است.
یکی از انها تنها به دلیل استفاده از موبایل و زنگ خوردن موبایلش توسط خانواده اش در هه ولیر (اربیل ) با تبر به قتل رسید!
همچنین داستان کور کردن چشم و بریدن دماغ یک دختر قبل از مرگش
امده است.
این تراژدی ها به حدی دردناک و دراور است که سنگ را اب می کند!
نکته ی جالب تر این است که شیخ جعفر وزیر پیشمرگه ی کوردستان خود چندین زن داشته و در قتل عام تعدادی از زنان دست داشته!
جالب تر از جالب،وضعیت اپوزسیون بی خاصیت ایرانی مقیم کوردستان عراق است که در مقابل کشتار چندین هزار زن (12 هزار بر طبق امارهای رسمی ) و بیشتر از 20 هزار زن بر طبق اومارهای واقعی است خفه خون گرفته و و نه تنها هیچ موضعی نگرفته بلکه به نوعی در این جنایت ها سهیم است!

ترجمه ی دکلمه به شرح زیر است :

داستان چه کسی را تعریف کنم؟!! خوناب چه کسی را بشورم (دختران به قتل رسیده به خاطر مسائل ناموسی )؟! نمی دانم! جریان بوی ریحانه ی(ریحانه ) زنی که دم در یخ زد که چگونه از سرما مرد یا گردن بند گردن خونینی که به پره ییک پنکه اویزان بود؟!!!. نمی دانم!! داستان ان سوخمه ( یک نوع لباس کوردی مخصوص زنان که به نوعی نگه دارنده ی سینه ی زن است و شبیه جلقه است ) که با پستان ها تکه پاره شد!
ان پیراهن های اویزان شده به مناره که تاریخی را تداعی می کرد (تاریخی پراز ضدیت با زن و زن کشی(! کدامشان را باز کنم؟! من نمی دانم کدامشان را یاد کنم! نمی دانم! داستان ان زنی که با اولین زنگ موبایلش از نردبان چوبی شکسته از اولین پله بالا رفت و هنگام تهدید ، اهانت و عصبانیت روی تبری افتاد و تبر هم به صورت ” اتفاقی ” در پشتش فرو رفت و دیگر نه برادر و نه پدر و نه فامیل و اقوام کسی به دادش نرسید! کدامشان را تعریف کنم؟! نمی دانم نمی دانم کدامشان را تعریف کنم!؟!

داستان ان زنی را که با ریزش قطرات حقایق و نم نم باران پر از رحمت عدالت ،روی شکم افتاد و با اهی که هر روز خنده هایش را تداعی می کرد روی خنجری افتاد و خنجر هم ” اتفاقی ” گردن عدالت را گرفت، گردن بند حقیقت را پیچاند، گردن دختر را دو تکه کرد و دیگر نه حزب و نه سه روک ” رئیس ” (منظور مسعود بارزانی) است، نه پیغمبر و نه خدا به دادش نرسید!!

من نمی دانم ! من نمی توانم ! من فقط این تعدادشان را می شناسم!

ان دستنبد های شکسته یی که در پشت بام تان قائم کرده بودند، دست بندهای حبیبه ی چشم گرد بود! ترسیدند که او هم عاشق “نالی” ایی شود! چشم هایش را کور کردند و بینی اش را بریده و الان هم اسیر دست روزگار و وجدان است! ان جنجال و نابسامانی و دست و پا زدنی و ترس هرج و مرجی که کشورم را فرا گرفته، شلیر ها و حبیبه هایی هستند که مانند پلک های چشمم خشک شده اند و تبدیل شدند به غرق شدگان عمق گرداب و تنها به دلیل این بود که عاشق من بودند و نه دیوانه! من فقط این تعدادشان را می شناسم! ان خش خش و سر و صدای پای و سر و صدایی که هراز گاهی باد می اورد و به گوشت می رسد! نتیجه ی خیالاتت نیست، زدن ابروهای یک گوینده ی تلویزیون است، لرزیدن یک زن روسری به سر دق مرگ شده ی صفحات روزنامه است. دلیلش دوختن پرده ی بکارت یک واعظ ( سخنگو) حرفه یی است! من همین تعداد از انها را می شناسم!

ان پوشاک سوراخ شده سوخته به گمانم مال دخترم باشد، او سه سال است پیداش نیست و به هر کجای این سززمین می روم بوی خاکسترش به مشامم می رسد. از زمانی که از تنم جدایش کرده اند، تبدیل به داستان اتش زدن اطرافم شده است! من همین تعداد را می شناسم!

ان ابروها و مژهای ژولیده ،ان موهای شلخته، فکر می کنم مال کله ی (جدا شده ی )مادرم باشد!من دوست ندارم بشناسمش( بدانم کیه) ! ان کسی که از گردن من جدایش کرد کوچی بود سرخ خون و ان کسی که از این خوناب سیراب نشد جماعتی بود تشنه ی اعدام این کشور! من همین تعدادشان را می شناسم!

شکی ندارم ان استخوان شکسته و تکه گوشت افتاده ، پای خواهرم است! جرات ندارم بلندش کنم و ان کسی که قطعش کرده، مردی بود خشک مغز که فتوا صادر می کرد ( آخوند ) ! جلادی بود تشنه ی قیامت( مرد مسلمان ) و قبیله یی بود مسلح به خنجرها و شمشیرهای تیز ( مسلمانان )، کتابی بود پر از معجزه ی ﻇﻠﻢ زمانه ( قران )! من همین تعدادشان را می شناسم!

توضیحات
در این دکلمه ی کوتاه همزمان که ماهییت اسلام به عنوان یک دین و ایدئولوژی مطلقا ضد زن نشان داده شده، ماهییت ” حکومت ” اقلیم کوردستان هم که در ضدیت با زن و زن کشی در طول 23 سال از عمرش گوی سبقت را از مرتجع ترین کشورهای دنیا ربوده است ، به دقیق ترین شکل ممکن ترسیم می شود!
من واقعا با شنیدن این دکلمه بی نهایت متاثر شدم
حسن معارفی پور
هایدلبرگ

19.05.14

لینک شعر

توصیه ی مطالعاتی

https://www.marxists.org/…/ma…/works/1847/faghr-falsafeh.pdf
برای آشنایی با اصول پایه یی سوسیالیسم علمی، برای اشنایی با گذر مارکس از تمام متفکران ماقبل خود و کشف سوسیالیسم علمی به عنوان تئوری انقلابی پرولتاریا، خواندن فقر فلسفه ی مارکس ضروری است.
علاقه مندان به مارکسیسم را به خواندن این اثر برجسته و تاثیر گذار دعوت می کنم.

مقاله یی از لوکاچ در مورد بلشویسم

Quelle: مقاله یی از لوکاچ در مورد بلشویسم

مقاله یی از لوکاچ در مورد بلشویسم

این مقاله ی لوکاچ از منظره ی فلسفه ی اخلاق بسیار مهم است، لوکاچ هنگامی که این مقاله را نوشت هنوز لنینیست نشده بود و شدیدا متاثر از ایده های سوسیالیسم اخلاقی و گفتمان جامعه شناختی دانشگاه هایدلبرگ، تا حدودی متاثر از ایده های دیالکتیکی هگل بود و مارکسیسم را به شیوه یی هگلیستی بازخوانی می کرد. زمانی که در سال 1919 لوکاچ برای همیشه لنین را پذیرفت در تزهای بلوم و در درک جدیدش از فلسفه ی اخلاق خشونت و قهر انقلابی بلشویکی را ستایش کرد و حتی مخالفتی با اعدام مخالفین سیاسی در شرایط ویژه ی انقلابی نداشت. در واقع لوکاچ در تزهای بلوم از اعدام انقلابی بلشویکی که لنین ان را عملی انقلابی برای در هم شکستن ستون ضد انقلاب بورژوایی و ضد کمونیستی نامید و ستود، کنکرت و مستقیما دفاع نکرد، اما تزهایی که مطرح کرد در راستای تزهای لنین در برخورد به مخالفین سیاسی ایی که برای بازگرداندن چرخه ی ارتجاع اقدام می کنند بود و به همین دلیل غیر مستقیم تایید نظریات لنین بود.
فلسفه ی اخلاق لوکاچ شدیدا چالش برانگیز است چون لوکاچ در فاصله ی زمانی کوتاه از سال 1918 تا 1919 تحولات شدیدی در اندیشه ی خود به وجود اورد و بیشتر متون قبلی و مباحثی که در حلقه ی هایدلبرگ و در منزل شخصی ماکس وبر صورت گرفته بود را زیر سوال برد و جامعه شناسی وبر را یک جامعه شناسی بورژوایی و لیبرالی خواند. جالبی قضیه این است که لنین هیچگاه ماکس وبر را جدی نگرفت و او را عددی حساب نکرد و این مساله باعث شده است که جامعه شناسان چپ لیبرال کینه توزی عجیبی نسبت به لنین داشته باشند، اما در برخورد به لوکاچ محتاطانه تر عمل کنند. من بسیاری از متون لوکاچ که از سال 1918 به بعد نوشته شده اند را جزو اثار برجسته و رادیکال مارکسیستی دانسته و خواندن ان را به علاقه مندان به مارکسیسم توصیه می کنم.
خواندن این مقاله می تواند کشمکش و تناقضات فکری لوکاچ در مقطعی که بین کمونیسم و جامعه شناسی بورژوایی و فلسفه ی اخلاق هگلی و مارکسیسم و لنینیسم به عنوان رادیکال ترین گرایش کمونیستی و جنبش کمونیستی ان دوران را به خوبی نشان می دهد و برخورد متزلزل و گاها شبه منشویکی لوکاچ را در این مقاله نشان می دهد. یک سال بعد لوکاچ به حزب کمونیست مجارستان پیوست و در رهبری این حزب جای گرفت و برای همیشه لنینیست شد.
حسن معارفی پور
مقاله ی لوکاچ زیر نام بلشویسم به عنوان یک معضل اخلاقی را می توانید در لینک زیر مشاهده و مطالعه کنید.

زمانی که من افراطی هستم ولی ملایم زندگی می کنم”„Der ich maßlos bin und mäßig lebe“

„Der ich maßlos bin und mäßig lebe“
Unveröffentlichte „Gedichte über die Liebe“ von Bertolt Brecht
Das neunte Sonett
Als du das Vögeln lerntest, lehrt ich dich So vögeln, daß du mich dabei vergaßest Und deine Lust von meinem Teller aßest Als liebtest du die Liebe und nicht mich.
Ich sagte: Tut nichts, wenn du mich vergißt Als freutest du dich eines andern Manns! Ich geb nicht mich, ich geb dir einen Schwanz Er tut dir nicht nur gut, weil’s meiner ist.
Wenn ich so wollte, daß du untertauchst In deinem eignen Fleische, wollt ich nie Daß du mir eine wirst, die da gleich schwimmt Wenn einer aus Versehn hinkommt an sie. Ich wollte, daß du nicht viel Männer brauchst Um einzusehn, was dir vom Mann bestimmt.

Bertolt Brecht

“زمانی که من افراطی هستم ولی ملایم زندگی می کنم”

اشعاری منتشر نشده “در مورد عشق” از برتولت برشت
ترجمه :حسن معارفی پور

جدیدترین غزل

زمانی که تو همخوابگی را یاد گرفتی، من بهت یاد دادم که چگونه سکس داشته باشی، همان موقع من را فراموش کردی و میل ت به بشقاب پر من تمام شد، زمانی که همه ش را خوردی و آن موقع به جای من عشق را دوست می داشتی!

من گفتم: مساله یی نیست، زمانی که تو مرا فراموش کنی، وقتی خیال مرد دیگری را در سر بپرورانی و از این بابت خوشحال شوی! من هم ان موقع خودم را را بهت نخواهم داد، بلکه یک کیر بهت می دهم. او (کیر) تنها برای تو خوب نیست، چون مال من است، اگر اینطور بود ان موقع تو او را درون گوشتت (واژن) اشتباه می گرفتی. من این را نمی خواهم که تو زنی باشی که فورا شنا خواهد کرد، (این یک ضرب المثل است که در فارسی هم معادل ان وجود دارد. در فارسی گفته می شود، اب اگر باشد طرف شناگر خوبی است، یعنی امکانش وجود ندارد وگرنه با همه سکس خواهد داشت) زمانیکه یکی اشتباهی سر و کله ش پیش تو پیدا شود. من نمی خواهم که تو اینگونه خودت را نشان دهی که نیازمند مردان زیادی هستی و این تصور تو از مرد بودن باشد.

این شعر در سایت شپیگل انلاین زیر نام مجموعه اشعار منتشر نشده ی برتولت برشت انتشار یافته است.

Space Initiative Heidelberg meeting , Space Initiative Heidlberg Treffen

Deutsch weiter unten
عربي تحت
فارسي پایین تر
بو زمانی کوردی برونه خواره وه
francais plus en bas

MEETINGS: every wednesday, 6pm (18:00) Café Gegendruck (Fischergasse 2, Heidelberg oldtown)

We are a group of critical people with different backgrounds and experiences of (forced) migration, working to reclaim our Space within a more and more oppressive and exclusive world order.
We demand the right to move freely and to stay for everybody and everywhere!
We oppose all forms of discrimination and stand in solidarity with those who suffer from or are in danger of exclusion!
Space is a platform where we as refugees and non-refugees bring our experiences, ideas and demands for a just world to the public. We don’t talk about refugees; we talk as refugees and with refugees! Our main focus is the topic of flight and asylum as part of a complex system where injustice and violence in different economic, social and political fields are inseparably related to one another.
We are meeting every Wednesday at 6pm in Café Gegendruck (Fischergasse 2, Altstadt Heidelberg). Contact us via Facebook, mail or simply step by.

————————————————————————————-

Wir sind eine Gruppe von kritischen Menschen mit unterschiedlichen Hintergründen und Erfahrungen mit (gezwungener) Migration, die sich ihren Raum – Space – innerhalb einer zunehmend unterdrückenden und exklusiven Weltordnung zurückholen wollen.
Wir fordern das Recht für alle Menschen, sich überall frei zu bewegen und zu bleiben!
Wir stellen uns klar gegen jede Formen von Diskriminierung und stehen in Solidarität mit denjenigen, die von Ausgrenzung betroffen oder bedroht sind!
Space bildet eine Plattform, in der wir als Geflüchtete und nicht-Geflüchtete unsere Erfahrungen, Ideen und Forderungen für eine gerechte Welt an die Öffentlichkeit tragen. Wir sprechen nicht über Geflüchtete, sondern als Geflüchtete und mit Geflüchteten! Unser Schwerpunkt ist das Thema Flucht und Asyl als Teil eines komplexen Systems, in dem Ungerechtigkeit und Gewalt in verschiedenen wirtschaftlichen, sozialen und politischen Bereichen untrennbar miteinander verbunden sind.
Wir treffen uns jeden Mittwoch um 18:00 Uhr im Café Gegendruck (Fischergasse 2, Altstadt Heidelberg). Kontaktiert uns über Facebook, E-Mail oder kommt einfach vorbei.

—————————————————————————————-

ما گروهی از انسان های منتقد وضع موجود با پیش زمینه های و تجارب متفاوت به همراه پناهجویانی که مهاجرت به آنان تحمیل شده است، یک گروه_سپیس_ هستیم، که در تلاش برای ایجاد فضایی مبارزاتی درون فضای سرکوب و ساختار جهانی موجود بوده و در پی تحمیل و تثبیت یک شرایط مناسب تر و انسانی تر برای همگان هستیم.
ما از آزادی رفت و آمد و سفر برای همگان در سراسر جهان و آزادی اقامت و حق اقامت و ماندگاری برای همگان دفاع می کنیم.
ما علیه هرگونه فرم از تبعیض هستیم. ما خود را متحد و هم پیمان تمام سرکوب شدگان و تمام کسانی می دانیم که روزانه مورد تبعیضات مختلف قرار می گیرند و تبعیض مشمول حال انان می شود.
گروه ما (سپیس) در تلاش برای ارائه ی پلاتفرمی است که از طریق ان پناهجویان و مدافع حقوق پناهجویان بتوانند، ایده ها و تجربیات خود را با ما و جامعه در میان بگذارند و برای یک جهان بهتر، آزاد، برابر و انسانی تر مبارزه کنند. ما به نمایندگی از پناهجویان صحبت نمی کنیم، بلکه به عنوان پناهجویان و به همراه پناهجویان! اگرچه نقطه حرکت ما مساله ی پناهندگی است، اما ما به هیچ وجه نقد خود به سیستم موجود را به سیاست های پناهندگی محدود نخواهیم کرد. ما مساله ی پناهندگی را به عنوان یک مساله ی محوری و ثقل مبارزات خود در جهان پیچیده یی که انسان ها هر روز از تبعیضات اقتصادی، اجتماعی و سیاسی و سرکوب های مختلف رنج می برند، قرار داده ایم.

————————————————————————–

ئیمه کومه لیک له که سانی ره خنه گر وه زعی سه رده می ئیستاین که هه ر کام له ئیمه پیش زه مینه و ته جروبیاتی خویانی هه یه، به شی له ئیمه هه لبه ت به ناچاری ژیانی په نابه ریتیان هه لبژاردوه. ئیمه به دوایی دروست کردنی بارودوخو مه جالیکی خه باتکارانه وین که له و ریگاوه بتوانین له نیوان بارودوخی سه رکوتگه رانه ی ئه مروی جیهانی دا مه جالیکی گونجاو تر و ئیسنانی تربیت.
ئیمه له مافی هاتوچوی هاولاتیان له سه راسه ری جیهان و مافی نیشته جی بوون و مانه و بو هه موان دیفاع ده که ین.
ئیمه خومان به دژی راسته قینه ی هه ر شیوه له هه لاواردنیک ده زانین و هاوکات خومان به هاوپه یمان و هاوخه باتی چه و ساوه کانو زولم لیکراوانی جیهان ده زانین.
ریکخراوی ئیمه واته ( سپیس) به دوایی ئیرائه ی پلاتفورمیکه ویه که له و ریگاوه په نابه ران و لایه نگرانی مافی په نابه ران، بیرو رای و ته جروبیاتی خویان له گه ل کومه ل گادا بخه نه ئاراو و بو دونیایه کی باشتر، ئیسانی تر، ئازاد و یه کسان خه بات بکه ن. ئیمه له لایه نی په نابه ران و به نوینری ئه وان قسه ناکه ین، به لکوو وه کوو په نابه ر و و له گه ل په نابه ران! ئه گه ر چی مه سه له ی په نابه ری و مافی په نابری وه کوو خالیکی سه ره کی بو ئیمه، به لام ئیمه خومان به م مه سه له وه قه تیس نه کردوه، هه ولی ئیمه ئه ئه وه یه که ریگای مه سه له ی په نابریتی وه ره خنه و خه باتی خومات دژ به سیستمی چه وسینه ری مه وجود و هه ر چه شنه له هه لاواردنیک نیشان بده ین و به پیش برین.

————————————————————————————-

نحن مجموعة من المنتقدين بخلفيات مختلفة و خبرات حول الهجرة { القسرية}، نسعى لخلق فضائنا الخاص في ضل كثير و كثير من القمع و نظام عالمي خاص.
نطالب بحرية التنقل للجميع و حق البقاء في كل مكان.
نحن نعارض كل أشكال التمييز و نتضامن مع كل من يعانون من اجرآت الترحيل أو مهددون بالترحيل.
الفضاء هى منصة , نقترح فيها كلاجئين و غير لاجئين تجاربنا , أفكارنا و مطالبنا من أجل عالم عادل للجميع
نحن لا نتحدث على اللاجئين , بل كلاجئين و مع اللاجئين هدفنا الرئيسي هو التركيز على موضوع الهجرة و اللجوء كجزء من نظام معقد حييث يرتبط فيه الظلم و العنف في مختلف المجالات الاقتصادية و الاجتماعية و السياسية ارتباطا وثيقا
ملتفانا الدوري كل يوم أربعاء على الساعة السادسة مساءا ب:
Café Gegendruck (Fischergasse 2, Altstadt Heidelberg)
!لمزيد المعلومات يمكن التواصل معنا عبر الفايسبوك او البريد الالكتروني او بزيارتنا

———————————————————————————-

Nous sommes un groupe de gens critiques avec des origines différentes et des expériences distinctes de la migration (forcé), voulant récupérer notre espace – Space – dans un ordre mondial de plus en plus opprimant et exclusif.
Nous réclamons le droit pour tous les gens de se déplacer librement et de rester partout !
Nous opposons clairement toute forme de discrimination et nous sommes solidaire avec ceux qui souffre de ou sont menacés par l’exclusion !
Space est une plate-forme, où nous comme réfugiées et non-réfugiées présentons nos expériences, idées et réclamations pour un monde juste au public. Nous ne parlons pas de réfugiées, mais comme réfugiées et avec des réfugiées. Notre thème central est la fuite et l’asile, formant partie d’un système complexe, dans lequel l’injustice et la violence sont connectées inséparablement l’un a l’autre dans nombreuses domaines économiques, sociaux et politiques.
Notre réunions ont lieu tous les mercredis à 18:00 h au Café Gegendruck (Fischergasse 2, vielle ville de Heidelberg). Contactez-nous via Facebook, par e-mail ou venez juste

Demonstration: Freedom and equal rights for refugees and all oppressed 27th May 2017, start 2pm at Bismarckplatz

Demonstration: Freedom and equal rights for refugees and all oppressed
27th May 2017, start 2pm at Bismarckplatz

On the way to Europe and then in the camps in Germany we experience pure racism by the authorities every day. The German Government is creating differences between people just because of their origin. Where you come from strongly determines your rights during and after the process as for example the right to attend the very little provided German Classes and the right to stay.

We as refugees and non-refugees are fighting for the same rights for all humans! We demand the freedom to move and stay where we want!

No border! No nation! Let’s fight together for our rights!
—————————–————————————-
مظاهرة: الحرية والمساواة في الحقوق للاجئين وجميع المظلومين
27 مايو 2017 ، ابتداء من 14:00 صباحاBismarckplatz

في الطريق إلى أوروبا ولاحقاً في المخيمات الالمانية نعيش يومياً في خضم عنصرية الطبقة الحاكمة .تقوم الحكومة الالمانية بالتمييز بين الناس فقط بسبب انتمائاتهم العرقية .الحقوق أثناء وبعد عملية اللجوء تقوم بالأساس على هوية اللاجئ (الدولة الأم) على سبيل المثال الحق في المشاركة في دورات تعليم اللغة و الحق في البقاء .

ونحن كلاجئين وغير لاجئين نقاوم معاً من أجل حقوق متساوية لجميع الناس ! نطالب بحرية التنقل والبقاء حيث ما نريد! ضد الحدود ! ضد الدول !دعونا جميعاً نقاوم معا من أجل حقوقنا !!

—————————————————————-
Demonstration: Freiheit und gleiche Rechte für Geflüchtete und alle Unterdrückten
27. Mai 2017, Beginn 14:00 am Bismarckplatz

Auf dem Weg nach Europa und später in den Lagern in Deutschland erleben wir täglich den bloßen Rassismus der Herrschenden. Die deutsche Regierung schafft Unterschiede zwischen Menschen nur aufgrund ihrer Herkunft. Die Rechte während und nach dem Asylprozess werden stark davon bestimmt, woher jemand kommt – so zum Beispiel das Recht an den wenigen Deutschkursen teilzunehmen und das Recht zu bleiben.

Wir als Geflüchtete und nicht-Geflüchtete kämpfen für die gleichen Rechte für alle Menschen! Wir fordern die Freiheit, uns zu bewegen und zu bleiben wo wir wollen!

Gegen Grenzen! Gegen Nationen! Lasst uns gemeinsam für unsere Rechte kämpfen!
—————————————————————-
تظاهرات: آزادی و حقوق یکسان برای پناهجویان و تمام ستمکشان
27. می2017 ساعت شروع: 14:00 در میدان بیسمارک پلاتز هایدلبرگ

در مسیر مهاجرت به طرف اروپا و بعدا در کمپ های پناهندگی در آلمان ما هر روزه راسیسم عریان سرکوبگران و حاکمان را تجربه می کنیم. دولت آلمان به شکل دوالیته به انسان ها برخورد می کند. این برخوردها تنها به خاطر این است که کشور محل تولد این انسان ها متفاوت است. حقوق پناهجویان در طول و بعد از اتمام دوره ی پناهندگی مستقیما و قویا به این بستگی دارد، که ان ها از کجا امده اند_ برای نمونه حق شرکت در کلاس زبان و اقامت بسته به کشور محل تولد انسان هاست.

ما به عنوان پناهجویان و غیر پناهجویان برای حقوق یکسان برای تمامی انسان ها مبارزه می کنیم! ما خواستار آزادی مهاجرت و و رفت و آمد و حق اقامت در هر جایی که خودمان بخواهیم هستیم!

نه به مرز! علیه ملیت! بیایید با همدیگر برای حقوق خودمان مبارزه کنیم!
—————————————————————–
Manifestation : Liberté et les droits égaux pour les réfugiés et tous les oppressés
27 May 2017, début 14.00 au Bismarckplatz

En route à l’Europe et puis dans les camps en Allemagne chaque jour nous éprouvons le racisme plein des autorités. Le gouvernement allemand crée des différences entre les gens juste à cause de leur origine. D’où on vient détermine gravement les droits pendant et après le procès d’asyle, comme le droit de participer à un des peu cours d’allemand et le droit de rester.

Nous comme réfugiés et non-réfugiés luttons pour les droits égaux pour tous les êtres humains ! Nous réclamons la liberté de bouger et rester là où nous voulons !

Non aux frontières ! Non aux nations ! Luttons ensemble pour nos droits !
——————————————————————————————
خوپیشاندان: ئازادی و مافی یکسان بو هه موو په نابه ران و چه وساوه کان
27. مانگی مه ی. کات: سه عاتی دووی 2 پاش نیوه رو له مه یدانی بیسمارک پلاتزی هایدلبرگ

له ریگای هاتن بو ئوروپا و دواتر له که مپه په نابه ریه کانی ئالمانیا، ئیمه هه ر روژه شاهیدی راسیسمی توخی سه رکوتگه ران و کاربه ده ستانی ده ولتین. ده وله تی ئالمانیا له هه لسانگدنی مافی ئینسانه کاندا هه لاواردنی راسته قینه به بونه ی شوینی له دایک بوونی ئینسانه کانه به کار دینی. مافی په نابه ری له کاتی و دوایی کوتایی پروسه ی په نابه ری دا به قورسی ره بتی به شوینی هاتنی په نابه رانه وه هه یه_ بو نمونه ئیمکانی خویندنی زمانی ئالمانی و مافی ماننه وه ی زوربه ی په نابه ران گری خواردوه به شوینی له دایکبونیان و ولاتیکه وه که لی دین.
ئیمه وه ک په نابه ران و لایه نگرانی مافی په نابران بو مافی یه کسان بو هه مووان خه بات ده که ین! ئیمه خوازیاری ئازادی هاتووچوی و په نابه ریتی و مافی ئیقامه ت و ماننه وه و هه لبژاردنی شوینی ژیانی خومان به دلخوازی خومانین!

نا بو سنور و سنورکیشان! نا بو میله ت! وه رن پیکه وه بو گه یشتن به مافی خومان خه بات بکه ین!

https://www.facebook.com/events/423850544646957/?acontext=%7B%22ref%22%3A%2222%22%2C%22action_history%22%3A%22null%22%7D&pnref=story

 

چند نکته ی مهم رو به فعالین کمونیست!

 

رفقا اپورتونیسم در کمین طبقه ی کارگر نشسته است! بسیاری از کمونیست ها در سراسر جهان به هیچ وجه متوجه نیستند! امروز تلاش نیروهای مرتجع، ناسیونالیست، ضد کارگر، طرفدار حفظ وضع موجود با در اختیار داشتن انبوهی از پول های باد اورده یی که از استمثار کارگران و به شیشه کردن خون انان به دست اوردند، در تلاش برای مهندسی افکار و مصادره روزهایی مانند روز کارگر، روز جهانی زن، و دیگر روزها در تاریخ مبارزه ی طبقاتی جهانی هستند. کمونیست ها باید جلو این سیر تسلسل ارتجاعی را بگیرند. هر گونه توهم به این اراذل و اوباش ناسیونالیست و مدیایی سرمایه داری و نوکر، افتادن به دام بلاهت لیبرالی است.

امروز راست ترین و مرتجع ترین نیروها برای روز کارگر و طبقه ی کارگر اشک تمساح می ریزند و تلاش می کنند خود را به ان وصل کنند. باید بدون کوچکترین توهم جلو انان را گرفت و گفت که برید گم شید اینجا میدان مال شما نیست!

زمانی که طبقه ی کارگر یک ذره جنب و جوش پیدا می کند ،پوسیده ترین نیروهای ارتجاعی و دست راستی ترین لیبرال ها و ناسیونال فاشیست ها سعی می کنند تاثیر چشمگیری در پیشبرد سیاست های خود ،در مبارزات طبقه ی کارگر به نفع ارتجاع داشته باشند و تمام تلاششان این است که بتوانند مبارزات رادیکال را مهار و لیبرالیزه کنند. اگر مارکس با سوسیالیست های تخیلی و بورژوازی تازه به دوران رسیده روبرو بود، ما امروز با بی بی سی و صدای امریکا و اسوشیدپرس و دستگاه عریض و طویل پلیس که از طریق تنفس می تواند رد پای انسان ها را پیدا کند روبرو هستیم. ما امروز با صد ها نوع تفکر ارتجاعی و لیبرالی که در پوشش سوسیالیسم ظاهر می شود روبرو هستیم. ما امروز با اپورتونیسم جهانی روبرو هستم. با چپ کارگر پناه ضد کارگر روبرو هستیم.

بنابراین در چنین شرایطی هر گونه توهم به تبلیغات این رسانه ها، هر گونه توهم به سیاست های کثیف و دست راستی این نیروها، هرگونه توهم به زندگی برابر برای اکثریت جامعه و نه حتی همگان، در چارچوب وضع موجود برای انسان ها، هرگونه خوشبختی در چارچوب نظام سرمایه داری، هر گونه ازادی و برابری نهایی زن در سیستم موجود حماقت است.

اشک تمساح ریختن نیروهای مرتجع و ضد کارگر، ضد انسان و ضد حقوق انسانی کارگران، که برای پیشبرد سیاست های خود حاضر تن به هر کثافت کاری داده و حتی دست به نسل کشی انسان ها بزنند تا بتوانند به نان و نوایی برسند، نباید بتواند کوچکترین تزلزلی در ما ایجاد کند. تاریخ نیروهای دست راستی از لیبرالیسم کلاسیک گرفته تا سوسیال دمکراسی و فاشیسم و نازیسم و ناسیونالیسم بیش از هر زمانی برای جامعه روشن است و بررسی تاریخ این نیروها در این مجال مجمل نمی گنجد.

در یک مقطع از تاریخ هر نیروی مرتجع و عقب مانده ی مذهبی تحت تاثیر جنبش چپ رایج در سطح جهانی پرچم سرخ را بالا برده و خود را سوسیالیست اعلام می کردند. سازمان مجاهدین خلق که یک نیروی از روز اول تا به امروز مزدور و همیشه پتانسیل مزدوری و دست زدن به عمل ارتجاعی و خطرناک را داشته و دارد، از سوسیالیسم اسلامی یا اسلامیزه کردن ایده های سوسیالیستی صحبت می کرد. احمد مفتی زاده و مکتب قران در کردستان زیر فشار چپ، از جامعه ی بی طبقه ی توحیدی دم می زدند. در کردستان عراق مرتجع ترین نیروهای ناسیونالیست ناچار بودند از چپ و سوسیالسیت صحبت کنند. نیروی ناسیونالیستی مانند حزب دمکرات کردستان و شخصی مانند قاسملو زیر فشار این چپ کورته باسی له سه ر سوسیالیسم ( سخنی کوتاه در مورد سوسیالیسم ) را منتشر می کند و هر کدام از نیروها به شکلی از اشکال سعی می کنند خود را سوسیالیزه کنند، اما هیچ کدام از این عمل ها کوچکترین تغییری در ماهییت ضد کارگری این نیروها ایجاد نکرده و نمی کند.

امروز هم ما می بینیم که باند زحمتکشان مهتدی برنامه ی تلویزیونی با عبدالله مهتدی یکی از ضد کمونیست ترین شخصیت های اپوزسیون ایرانی در مورد روز کارگر می گذارد و تلاش می کند از این طریق خط ناسیونالیستی و پرو غرب خود را درون طبقه ی کارگر کردستان پیش برده و در راستای سیاست های لیبرالی و ضد کمونیستی بتواند قدم بردارد. عبدالله مهتدی کوچکترین صلاحیتی برای صحبت کردن در مورد مسائل کارگری و روز کارگر ندارد. ایشان هم کاسه ی مزدورینی مانند سازگارای جنایتکار و نوری زاده ی دلقک است. ایشان با شاهنشاه هم پیاله و در کنار اقای منتظری و موسوی نماز می خواند. ایشان از کمبود مسجد برای سنی ها در تهران می نالد و در کنفرانس های الترناتیو سازی شرکت می کند. ایشان که خود یک زندانی سیاسی دوران نظام شاهنشاهی بوده است، بخشی از تلویزیون سازمان مطبوعش را در اختیار اقای نوری زاده کسی که می گفت زندان های شاه ” انسان ساز بوده است” و )حتمن عبداله مهتدی هم در این زندان ها از مرحله ی غیر انسانی به مرحله ی انسانی تکامل پیدا کرده است )، گذاشته و رابطه ی حسنه ی با سلطنت طلب ها دارد.

ایشان در این مصاحبه با تلویزیون سازمان مطبوعش به شیوه یی کاملن ریاکارانه سعی می کند دمکراسی بورژوایی را در خدمت طبقه ی کارگر معرفی کند و مبارزه ی طبقه ی کارگر را در چارچوب همین سیستم کثافت موجود سقط کند. فراخوانش به مردم این است که برای دمکراسی مبارزه کنند و به شیوه یی زیرکانه کمونیست های واقعی که دمکراسی بورژوایی را رد می کنند را مورد نقد از زاویه ی راست قرار می دهد.

امروز ماهییت سازمان هایی باند سیاهی و ارتجاعی مانند مجاهدین خلق، سلطنت طلب ها، مشروطه خواه، مصدقیست، نیروهای ناسیونالیست مرتجع و قومپرست ،شورای ملی شاهزاده پهلوی و کلا طیف لیبرالیسم ایرانی با جناح های اسلامی و پرو غربش بیش از هر زمانی برای توده های مردم روشن شده است. پروژه ی الترناتیو سازی و رهبر سازی از خواهر مریم و برادر شاهزاده و کنفرانس های مختلف و تشکیل شورا و تلاش برای صدور شناسنامه ی بورژوایی برای جنبش کارگری، کاری به غایت احمقانه است و برای این مرتجعین نتیجه ی در پی نخواهد داشت. مردم ایران بار دیگر اشتباه سال 57 را تکرار نخواهند کرد. کسی که یک بار اشتباه می کند، خوب اشتباه کرده است!، کسی که عامدانه ان اشتباه را تکرار می کند، اگر منافعش در گرو تکرار ان نباشد، بی شک احمق است.

طبقه ی کارگر ایران، کمونیست ها و فعالین کارگری و مترقی باید هشیار باشند و در این گیر و دار به دام این نیروهای ارتجاعی باند سیاهی و چاقو کش نیفتند. این نیروها پتانسیل های خطرناکی دارند و خطر جدی برای جنبش کمونیستی و کارگری محسوب می شوند و همواره تلاش می کنند درون طبقه ی کارگر رخنه کنند و سیاست کثیف خود را پیش ببرند. سیاست انان چیزی جز تلاش برای ماندگاری وضع موجود، با یک سری تغییرات جزئی و جابجایی چند تا مهره و دست یافتن به پول و قدرت در جوار جمهوری اسلامی یا در نبود ان، اما با دست نخورده ماندن سیستم سرمایه داری نبوده و نیست.

منفعت طبقه ی کارگر و کمونیست ها نه همکاری با این نیروها و نه حفظ وضع موجود است.
طبقه ی کارگر و کمونیست ها برای اینکه بتوانند کاری از پیش ببرند چاره یی جز براندازی سیستم موجود و در هم شکستن ماشین دولتی بورژوایی ندارند. امری که هیچکدام از نیروهای جبهه ی لیبرالیسم ایرانی و دست راستی های ایران نمی خواهند. سیاست اشتی طبقاتی و تلاش برای اشتی دادن جنبش های ذاتا متضاد و علیه هم، با همدیگر یک سیاست کثیف ضد کارگری است که کل طیف راست ایران و حتی بخشی از چپ ان را در پیش گرفته است.

جواب دندان شکن ما به این نیروها سازمان یابی و سازماندهی کمونیستی طبقه ی کارگر برای براندازی انقلابی جمهوری اسلامی و عدم توهم و تزلزل به انواع و اقسام نیروهای دست راستی و چپ کارگر پناه در لباس مارکسیسم است. به هر میزان که طبقه ی کارگر سازمان یافته تر عمل کند و مبارزات کارگری از حالت پراکنده ی فعلی فراتر رفته و شکل سراسری تر و یکدست تر را به خود گیرد و به هر میزان که ما به عنوان کمونیست در کشمکش های اجتماعی دخیل باشیم به همان میزان عرصه را بر این نیروهای دست راستی تنگ کرده و سیاست کمونیستی را پیش برده ایم و موفق بوده ایم
حسن معارفی پور
4 می 2013

Ein ausführliches Bericht von Beobachter News über den antifaschistischen Straßenfest in Heidelberg

 

Von Christian Ratz – Heidelberg.

Tapete, ein HipHopper aus Berlin, und die Punkrock-Band Scheissediebullen aus Freiburg machten Stimmung. Dann brachte Lokalmatador Mal Élevé von Irie Révoltés den Universitätsplatz zu später Stunde zum Beben: Zum 20. Mal jährte sich am Sonntag, 30. April, das antifaschistische Straßenfest in Heidelberg. Eingeladen hatte die Antifaschistische Initiative Heidelberg (AIHD).  Nach Angaben der Veranstalter beteiligten sich an die 800 Menschen an dem friedlich verlaufenden Abend.

Mehrere RednerInnen informierten über die historischen Hintergründe des Fests. Und sie erläuterten, weshalb man auch noch 2017 gegen politisch rechtsorientierte studentische Burschenschaften klare Kante zeigen müsse. Eine überschaubare Anzahl an Polizeikräften überwachte die Veranstaltung.

Kein Platz für völkische Gesinnung

 

Mein Redebeitrag über unsere Gruppe (Space Initiative Heidelberg)