The situation of Kurdish women

Dear comrades,

after my 3 weeks‘ stay in Kurdish Iran you asked me about my idea of “Kurdish women”. I am very happy this is an important topic to you and that you think, my impressions can bring you forward in your political work. Yet, I have some remarks before getting to the core of the question.

  1. I will not tell you anything about “the Kurdish women” just as I would never say anything about “the German women” or “the European women”. This is, because human beings are never simply their nature, but cultural and social beings embedded in society and the historical context. What I want to say is that the question we have to ask is about “the situation of Kurdish women”, not about “Kurdish women” as such. On the one hand this focusses on the fact, that millions of women are forced to a way of life, which is not their natural determination. It is a fundamental injustice that society burdens on them. On the other hand, the fact that this injustice is socially made also gives us the perspective to change the situation. If we are responsible for a culture, that is taking away women’s humanity, we can also bring back our humanity.

I know you probably are very aware of this and this inaccuracy was mainly a difficulty of language. Still it is important to me to emphasize the difference between the question of “the Kurdish women” and “the situation of Kurdish women”. It may seem pedantic and hairsplitting, but in fact it is the difference between the idea of natural and the idea of social human life and therefore the question whether we can change the existing injustice or not.

Although, when I got the chance to compare the goaty and the human patriarchal fights, I was very tempted to throw away all I’ve learned from social theories so far and believe that humans are animals just like any other animal. This experience makes it even more important to think about how patriarchal culture works to oppress women and picture it as a natural order.

  1. I find it quite interesting that you asked me about Kurdish women. There are so many fields of social and political life. But obviously you considered me as an ‘expert’ on the women’s question without knowing very much about my political conviction or expertise. I wonder what you would have asked me about if I was a man. Probably you would have been very interested in my view on other social relations such as economy, political and workers’ movement and the like – fields that are generally understood as more general than the women’s question, as if patriarchy was not determining all our lives in the production and reproduction of society.

You also could have asked me about my impressions of education and raising children in Kurdistan, which is the major topic of my studies. I made some very interesting observations on that and it is, without doubt, an essential question in culture and reproduction of human life. But apparently you saw me as an expert on the women’s question, as far as I can judge only for the reason that I’m a woman. But I am also a worker, a mother, a pedagogue, etc.

Please don’t get me wrong: As I already said I am very happy, that you care about the topic and that you want to understand my perspective. Nevertheless, isn’t it also part of the degradation of women, that we are asked for our perspective on our own oppression only – as experts on what we experience directly and on the opposite side from men? And not on our perspective on fields of social life, in which men and women have more in common? Apparently, female expertise cannot get a perspective that is general enough for general social theory, so we are pushed to the field of women’s oppression and women’s emancipation only. But we as women are just as human as men. So, our perspective on social relations is just as general as a male perspective and therefore an essential counterpart to androcentric (male-centred) ‘general’ social theory.

  1. I have some difficulties in finding my role in writing this letter. I don’t want to write another ethnological report that in the end just functions to show white and western supremacy over other cultures in a colonial tradition. I did not come from outside to visit Kurdistan like a zoo and later on tell my observations of Kurdish behavior. This may sound ridiculous, but I actually see this as a danger in writing from my perspective as a visitor to Kurdistan, especially as I came with very little knowledge of the Kurdish language. Therefore, I could only observe social relations and interactions on a mostly non-verbal level and must have missed many details of oppression but also of resistance.

So why am I writing this letter despite these problems? This is, because I am not only an observer from outside. I was in Kurdistan as a woman and therefore was integrated in the male-female-relations. Though, I was put into an interesting position in between. Apparently, as a visitor from the west, I was not supposed to fulfill all the domestic work other women did, including other visiting, but local women. Social rules of behavior applied to me in an alleviated way. There seemed to be a conflict between my position in the patriarchal system and my position in the system of global inequality. In the one system I am the oppressed, in the other system I am the glorified privileged. While I was supposed, as a woman, to integrate into doing the domestic work, I was also, as a white westerner, supposed not to do too much work, respectively to be served by the local women (and partly men).

This conflict also affected my reaction to the oppression of Kurdish women: On the one hand I wanted to give my solidarity to the women who have to serve the men, on the other hand I did not want to integrate into serving those who were sitting on the carpet giving orders to the subordinated beings in the house – or not even giving the orders because everybody already knows the female house duties: make the table, prepare and bring the food, wait for all men and visitors to finish to eat their leftovers, clean the table, bring the tea, …

In this regard, we also have to consider that I spent a lot of time in a small village close to Marivan. This is where I saw the most extreme forms of women’s oppression that struck me so much. So, what I am writing here might in parts seem unjust or exaggerated for wider parts of Kurdish society. On the other hand, the oppression in other places and settings was only slightly more subtle. I can’t find an essential difference between an order addressed to a woman or a woman fulfilling an order, that was not explicitly expressed, because everybody knows her role and duties. Of course, it is true that in very few exceptions – in some communist urban households – I actually saw men taking part in domestic work. This can at least give us some hope. But it is just a very small group of people in Kurdistan who live in such rudimentary emancipated relationships. And as long as there is even one woman being oppressed because of her gender, we have to fight patriarchy! So, we have a very long way to go.

Nora Braecklein

The fulltext in PDF: The situation of Kurdish women

در باره ی وضعیت زنان کُرد در کردستان ایران

پیشگفتار
حسن معارفی پور
همان طور که امروز هنگام انتشار متن انگلیسی این نامه قول داده بودم ترجمه ی فارسی را منتشر کنم، امشب ترجمه ی فارسی را در اختیار خوانندگان می گذارم. یکی از اهمیت های خواندن این نامه این است که یک زن اروپایی کمونیست و نه یک انسان شناس با پیش داوری های نژادپرستانه، علیرغم شناخت فوق العاده ابتدایی از زبان کُردی با دو تا بچه، تنهایی از طریق کردستان عراق به ایران سفر می کند. این عمل نیازمند شجاعت فراوانی است، زمانی که ما با یک رژیم دیکتاتور و جلاد و فاشیست روبرو هستیم که ممکن بود بچه های ما را گروگان بگیرد و اعلام کند که تا پدرشان خودش را تحویل ندهد، ما این بچه ها و مادرشان را ازاد نمی کنیم. البته این را اشاره کنم که من شخصا با نورا قبل از رفتن راجع به تمام این مسائل صحبت کرده و حتی زمانی که کنسولگری تروریستی اسلامی ایران حاضر نبودند به خاطر هویت نامشخص پدر به بچه هایم ویزا بدن، راه های „فراقانونی“ را در پیش گرفتم و با یک تلفن و چهار تا حرف حساب با زبانی بی پروا ازشون ویزا گرفتیم. این مساله ی دیگری است و البته به متن این نامه زیاد ربطی ندارد. به هر حال ما هیچ توهمی به رژیم فاشیست اسلامی نداریم و این رژیم وقتی چند ماه بعد از سفر رفیق پارتنرم در همین شهر مریوان معترضان عادی را به گلوله می بندد، قابل انتظار بود که نورا و بچه های من را هم همانجا نگه دارند، البته اگر این کار را می کردند بی گمان من پاسخ دیگری بهشون می دادم که با گریه و زاری و رفتن جلو سفارت و نامه نویسی به این یا ان جلاد در سازمان ملل و امنستی متفاوت بود. این را اوباش فاشیست در کنسولگری ایران از قبل شنیده بودن و به خوبی من را می شناختند، با وجود این ها هنگامی که از ترس به بچه هام ویزا دادند، اسم پدر در ویزا نیامده بود و از این بابت خیال من هم کمی راحت شد.
یکی از نقاط مهم جایگاه و وضعیت زن است. از خودم بارها و بارها سوال کردم که ایا اصلا زن در جامعه ی ایران به مثابه ی سوژه ی انسانی به حساب امده و می اید؟ این معضل و ستم بر زن به حدی سیستماتیک و نظامند است که حتی منتقدین وضع موجود و حتی دو اتشه ترین کمونیست های این جامعه پا روی پا گذاشته و به خواهران و همسران و مادرنشان در اوج گستاخی دستور می دهند، چای و غذا بیار و غیره. کار خانگی در این جامعه ی ملعون و نفرین شده کاری کاملا زنانه است و فیلم های مزخرفی که از صدا و سیمای رژیم فاشیستی ایران پخش می شوند، ابژگی زن خانه دار را به عنوان سرویس دهنده ی جنسی و جسمی در اوج فتشیسم به نمایش می کشند.
یکی از دلایلی که مرا واداشت تا این مقدمه را بنویسم خواندن زندگی نامه ی لوکاچ بود. لوکاچ به عنوان یکی از مهمترین و شاید مهترین فیلسوف و متفکر عرصه ی زیبایی شناسی در تاریخ بشر در زندگی نامه ی شخصی اش می نویسد که هنگامی که کمونیست ها در مجارستان به قدرت می رسند، اطلاعات او به عنوان یکی از روشنفکران برجسته ی ان دوران در زمینه ی مسائل تربیتی، علم مارکسیسم و تکامل مارکسیسم از جانب لنین به شدت محدود بود و این مساله باعث می شد که انان اشتباهات عظیمی در دوره ی حاکمیت شان مرتکب بشوند. لوکاچی که به مقام و جایگاه وزیر فرهنگ ارتقا پیدا می کند و علیرغم تمام فراز و نشیب هایی که در زندگی داشته به یکی از مهمترین فلاسفه و منتقدین ادبی جهان تبدیل می شود، کسی که در دانشگاه های نئولیبرال دیگر از او حرفی زده نمی شود. به هر حال همین انسان در اوج فروتنی به جهالت خود در دوره یی که تازه کمونیست شده بود اشاره می کند. قصد من این است که تفاوت فرهنگ مترقی یک انسان مثل لوکاچ را با گنده دماغ های اپوزیسیون ایرانی و بلانکیست های فراری که حتی توانایی تکان دادن یک فنجان و یا استکان چای را ندارند، کسانی که تمام کارهای خانگی را حتی در همین اروپا زنانه می دانند و با شنیدن هر نقدی به این بازتولید بردگی جهان و عالم را به فحش می بندند و همه را به „ایدئالیست“ بودن محکوم می کنند، نشان دهم. ما باید فرهنگ انتقاد از خود را یاد بگیریم. باید این جرقه در ما بلاخره شکل بگیرد. ما از لحاظ پداگوگیک و مسائل فرهنگی و تربیتی به شدت عقب هستیم. زمانی که خودم در دبیرستان بودم یک دانش اموز بی تربیت بیش نبودم بدون درکی از پداگوگیک و تربیت مترقی. به یاد دارم بیشتر معلم های پرورشی، انسان های پدوفیل بودند. حداقل چند مورد را می شناسم که پسرهای خوشگل را به خانه شان دعوت می کردند. من خودم را با تمام سختی ها تا حدودی پرورش دادم و یکی از دلایلی که این همه نکوهش می شوم این است، که با هیچ نوع فرهنگ منسوخی سر سازش ندارم و بسان کسانی که نظریات پسااستعماری را نمایندگی می کنند سعی نمی کنم بربریت و برده داری در فرهنگ های دیگر را توجیه کنم و ان را به پای نسبیت فرهنگی بنویسم، اما در عین حال راسیسم و نژادپرستی و زن سیتزی را با این شکل موضع گیری در فرم دیگری بازتولید کنم.
برای من به عنوان کسی که همیشه از یک موضع اعتماد به نفس صحبت کرده و تا حدودی به مواضع خودم و دیگران اشنایی داشته ام و از مواضع خودم تا حدودی مطمئن بوده ام و همیشه امید و نه ناامیدی را در دل مردم می پرورانم و جنگجویی با من ادغام شده است، انتقاد از خود بخشی از زندگی سیاسی و فردی ام شده است. ولی اگر تو به یکی از دراویش این ان حزب موسوم به کمونیست که هنوز فرهنگ ارتشی در ان حاکم است، کوچکترین انتقاد بکنی، همه ی دوستان و رفقایش را جمع می کند و به انان زنگ می زند که به تو در فیس بوک و فضای مجازی حمله کنند. من این فرهنگ را فرهنگ تباهی عقل می نامم. تغییر و انتقاد از خود از نظر انسان های خشک مغز فارغ از ایدئولوژی ایی که دارند، زشت و نشان از حقارت است، عدم تغییر از نظر من نشان از اوج جهالت و حقارت است. کسی که تغییر نمی کند در زمان منجمد شده است. این فرهنگ جنون امیز و اسلامی، این فرهنگ پست را باید بر انداخت و در عین حال همانطور که رفیقم نورا نوشته جنبه های انسانی یک فرهنگ همچون مراقبت از کودکان به صورت جمعی را تقویت کرد و ان را تبدیل به یک وظیفه ی اجتماعی کرد. رفقا به خودتان بیایید، فردا دیر است. ما باید فرهنگ اداره ی جامعه را یاد بگیرم وگرنه فاشیست ها و جلادان تا ابد بر ما حکومت خواهند کرد و اگر ما هم به حکومت برسیم و وقتی نتوانیم جامعه را کنترل کنیم، بی شک از راهکارهای فاشیستی برای جلوگیری از مبارزات مردمی بهره می گیریم. فیدل کاسترو انسانی بود که در اوج بحران اقتصادی و شورش های شهری در کوبا خود شخصا به خیابان امد و به عنوان رئیس جمهور با مردمی که به طرف پلیس و دولت سنگ پرتاب می کردند، از یک موضع کاملا برابر صحبت کرد و گفت اگر فقری هست بین همه ی ما تقسیم شده است و ما در شرایط بحرانی هستیم و اتحاد جماهیر شوروی دیگر از ما حمایت نمی کند و غیره. اگر شما زجر می کشید من هم می کشم و وقتی مردم تفاوتی بین خود و کاسترو در عمل نمی دیدند به خانه هایشان برگشتند. ما باید از کاستروها یاد بگیریم تا فردا استالین ها به اسم سوسیالیسم برده داری را با زور شمشیر و تفنگ به جامعه تحمیل نکنند.
حسن معارفی پور
07.02.2020

رفقای گرامی
بعد از گذشت سه هفته از اقامت من در کردستان ایران شما رفقا خواهان نظرات من درباره زنان کرد شده اید. از این که این موضوع برای شما دارای اهمیتی خاص است و همچنین فکر می کنید که نظرات من می تواند کمکی رو به جلو در فعالیت سیاسی شما باشد بسیار خوشحال هستم.
با این حال قبل از ورود به هسته و مرکز اصلی سوالات، چند موضوع را باید روشن سازم.
من در مورد مفهوم زنان کرد نظری نخواهم داد همانطور که در مورد زنان آلمانی و زنان اروپايی. این به این دلیل است که انسانها یک موجود طبیعی نیستند بلکه موجوداتی فرهنگی و اجتماعی هستند که بر بستر اجتماعی و تاریخی مشخصی قرار دارند.
نکته ای را که می خواهم مطرح کنم این است که سئوال باید در مورد وضعیت زنان کرد پرسیده شود نه در باره زنان کرد آن گونه که مطرح شده است. از یک طرف این براین حقیقت متمرکز است که میلیونها زن مجبور به زندگی به شیوه ای هستند که انتخاب خودشان نیست. این یک بی عدالتی اساسی است که جامعه بر دوش آنها تحمیل می کند. از طرف دیگر همین بی عدالتی که توسط جامعه ساخته می شود چشم انداز تغییر شرایط را هم با خود به همراه می آورد. اگر ما احساس مسئولیت در قبال فرهنگی می کنیم که هویت انسانی زنها را می گیرد ما می توانیم هویت انسانی خود را باز یابیم.
من می دانم که شما بسیار خوب نسبت به این نکته که من اشاره کردم آگاه هستید و این عدم دقت می تواند ناشی از مشکلات زبانی باشد. هنوز برای من تاکید بر این نکته که پرسش زنان کرد متفاوت از پرسش موقعیت زنان کرد است مهم است. این ممکن است ملا لغتی بودن و یا سفسطه بازی به نظر آید اما در حقیقت بین ایده زندگی طبیعی انسان و زندگی اجتماعی او تفاوت وجود دارد و بنابراین سئوال اینگونه است که می توانیم بی عدالتی موجود را عوض کنیم یا نه.
هر چند وقتی که شانس این رو پیدا کردم که مقایسه ای داشته باشم بین جنگهای پدرسالارانه بزها و انسانها ،خیلی وسوسه شدم که تمام چیزهای را که تا کنون از تئوریهای اجتماعی آموخته بودم دور بریزم و باور کنم که انسان ها هم حیوانات هستند مانند بقیه حیوانات. این تجربه حتی باعث شد که عمیق تر در باره اینکه چگونه یک فرهنگ پدرسالارانه در سرکوب زنان نقش بازی می کند و چگونه این را به عنوان یک نظم طبیعی به تصویر می کشد، فکر کنم.
2. برای من خیلی جالب بود که شما درباره زنان کرد از من پرسش کردید. خیلی از زمینه های سیاسی و اجتماعی دیگر هم وجود دارد اما پیداست که شما من رو به عنوان یک متخصص در مورد مسائل زنان ارزیابی کردید بدون اینکه چیز زیادی در مورد عقاید و تخصص سیاسی من بدانید. کنجکاو هستم بدانم که اگر من یک مرد بودم ، چه نوع سئوالاتی را از من می کردید. احتمالا شما علاقمند به این بودید که نظر من را در مورد دیگر روابط اجتماعی مانند اقتصاد سیاست و جنبش کارگری زمینه های از این دست که به طور عمومی به عنوان پرسشهای کلی تر درک می شوند جویا شوید که در آن صورت پدر سالاری نقش تعیین کننده در تولید و باز تولید زندگی ما نمی داشت.
شما همچنین می توانستید در مورد عقیده یا احساس من در باره آموزش و بزرگ کردن بچه ها در کردستان سئوال کنید که موضوع اصلی مطالعات من است. من مشاهدات خیلی خوبی در این زمینه داشتم و این بدون شک یک سئوال اساسی در مورد فرهنگ و باز تولید زندگی اجتماعی انسان است. اما ظاهرا شما من رو به عنوان یک متخصص در زمینه مسائل زنان دیدید و تا جائی که من می توانم قضاوت کنم این به خاطر زن بودن من است. اما من همچنین یک کارگر، یک مادر، یک آموزگار و غیره و غیره… هستم.
لطفاً اشتباه برداشت نکنید: همانطور که گفتم خیلی خوشحالم که این موضوع برای شما مهم است و خواهان نظرات و دیدگاه من هستید. با این حال، این به معنای تنزل زنان نیست که در باره ظلمی که بر خودمان می شود-به عنوان متخصصان که چیزها را مستقیما تجربه می کنند و در نقطه مقابل مردان هستند, مورد سوال قرار گیریم؟ و نه بر اساس دیدگاه مان در زمینه زندگی اجتماعی که مردان و زنان زمینه های مشترک بیشتری دارند؟ ظاهرا زنان ماهر و کارشناس قادر به داشتن یک درک کافی کلی برای تئوری اجتماعی عمومی نیستند, بنابراین ما فقط سوق داده می شویم به عرصه ظلم بر زنان و رهائی آنان. اما ما به عنوان زن هم مانند مردان انسان هستیم. بنابراین برداشت ما از روابط اجتماعی در کل همانند مردان است و بنابراین همتای ضروری و اساسی برای تئوری اجتماعی عمومی مرد محوری است.
3. من برای دریافت نقش خودم در نوشتن این نامه کمی مشکلات دارم. من قصد ندارم که یک گزارش قوم نگاری و انسان شناسی که درآخر کارکردش هم نشان دادن برتری سفیدها و غربی ها بر دیگر فرهنگها در سنت استعماری است را بنویسم. من از خارج وارد کردستان نشدم که به آن مانند یک باغ وحش بنگرم و بعد مشاهد اتم از رفتار مردم کرد بنویسم. این ممکن است مضحک به نظر برسد اما در واقع این را من به عنوان یک بازدید کننده از کردستان که قرار است دیدگاهش را بنویسد یک خطر می بینم، به ویژه برای من که با دانش بسیار کمی از زبان کردی به آنجا آمدم. بنابراین من فقط توانستم روابط اجتماعی و فعل و انفعالات را در سطح غیر کلامی مشاهده کنم و در نتیجه باید خیلی از جزئیات مسائل مربوط به ظلم و ستم بر زن و همچنین مقاومت علیه ان را از دست داده باشم.
پس چرا علی رغم وجود این مشکلات این نامه را می نویسم؟ این به این دلیل است که من فقط یک ناظر خارجی نیستم. من به عنوان یک زن در کردستان بودم و بنابراین من در ارتباط با روابط مردان و زنان بودم. به هر حال در این بین من در موقعیتی جالب قرار داده شده بودم. ظاهرا به عنوان یک ملاقات کننده از غرب قرار نبود که من هم همه کارهائی خانگی را که دیگر زنان، حتی شامل زنان همان منطقه به عنوان ملاقات کننده می شد، انجام دهم. قوانین اجتماعی نحوه رفتار،در مورد من هم به درجاتی خفیف تر وارد بود. این گونه به نظر می آمد که بین نقش من در یک نظام پدر سالاری و نقش من در یک نظام نابرابر جهانی تضاد وجود دارد. در یک سیستم من مورد ظلم واقع شدم و در دیگری به طور برجسته ای ممتاز و دارای شرایط ویژه ای هستم. هنگامی که به عنوان یک زن قرار بود که در امور مربوط به کار خانگی مشارکت می داشتم هم زمان باید به عنوان یک زن سفید پوست کار زیادی انجام نمی دادم و بیشتر توسط زنها پذیرائی بشوم و بخشا مردها.
این تناقض بر عکس العمل من در مورد ظلم به زنان کرد تاثیر داشت: از طرفی می خواستم همبستگی خودم را با زنانی که مجبور به خدمتگزاری به مردان بودند نشان دهم، و از طرف دیگر نمی خواستم در پذیرائی آنهائی که چه بر روی فرش نشسته و به زیر دستانی که در خانه بودند دستور می دادند و چه آنها که دستور نمی دادند چون به طور طبیعی همه می دانستند که این وظایف زن خانه است، دخالت کنم: آماده کردن میز، درست کردن و آوردن آن، منتظر ماندن تا مردان و مهمانان غذا خوردنشان تمام شود و آنان پس ماند های غذا را بخورند، تمیز کردن میز،آوردن چای،….
در این رابطه نیز باید در نظر داشته باشیم که من زمان زیادی را در یک روستای کوچک نزدیک مریوان گذراندم. اینجاست که من شدیدترین اشکال ستم زنان را دیدم که مرا بسیار تحت تأثیر قرار داد. بنابراین ، آنچه من در اینجا می نویسم ممکن است برای بخش های گسترده تری از جامعه کرد غیرمنصفانه یا اغراق آمیز به نظر برسد. از طرف دیگر ، ظلم و ستم در مکانها و مناطق دیگر فقط کمی نا محسوس تربود. من نمی توانم بین دستوراتی که به یک زن داده می شود یا یک زن که یک دستور را که صریحاً بیان نشده است تحقق می بخشد ، تفاوت اساسی پیدا کنم ، زیرا همه نقش و وظایف خود را می دانند.
البته ، درست است که در استثنائات بسیار اندک – در برخی از خانوارهای شهری کمونیست – در واقع دیدم مردانی که در کارهای خانکی مشارکت می کنند. این حداقل می تواند کمی امیدوار کننده باشد. اما این فقط گروه بسیار کوچکی از مردم کردستان هستند که در چنین مناسبات نسبتا آزاد زندگی می کنند. و تا زمانی که حتی یک زن به دلیل جنسیتش مورد ستم واقع شود ، ما باید با مردسالاری مبارزه کنیم! بنابراین ، ما راه خیلی طولانی را باید طی کنیم.
برده داری مردسالارانه به عنوان نظم خدشه ناپذیر ؟!
من می دانم که به شما چیزی جدید نمی گویم. این فقط زندگی روزمره است. اما این چیزی است که من مشاهده کردم ، و چیزی که عمیقاً مرا تحت تأثیر قرار داده است – زیرا این زندگی روزمره در دنیای من نیست. البته ، ظلم و ستم زنان در خانه و خارج از خانه نیز جزئی از زندگی روزمره در آلمان است ، اما در وسیع ترین بخش جامعه نه به این افراط و نه به این آشکاری وجود دارد. البته این در دهه های اینگونه بود. توجه به این موضوع خیلی مهم است چون به این معنا است که ما می توانیم شرایط را عوض کنیم و این به هیچ وجه روندی طبیعی نیست.
آن گونه که من متوجه شدم بخش هایی از ظلم و ستم زنان وجود دارد ، که بسیاری از مردم کاملاً از آن آگاه بوده و از آنها شکایت داشتند. اما همان مردانی که از رژیم جمهوری اسلامی شکایت می کردند در برخورد با مسئله روسری و ممنوعیت مشروبات الکلی همسو با جمهوری اسلامی بودند و هنگامی که حاجی را برای چای صدا می زدند یا از جوانترین خواهر به طور ملامت باری طلب چای می کردند، گویی یک مرد – به عنوان مثال برادر بزرگتر – نمی تواند چای خود و خانواده را به تنهایی تهیه کند. در چنین شرایطی ، همبستگی مردسالاری و روابط نسلی نیز آشکار می شود: این امر نه تنها بر حاکمیت مردان بر زنان بلکه بر افراد پیرتر نسبت به جوان تر هم تاثیر می گذارد. گرچه زنان سالخورده به همان اندازه زنان جوان در خانه مشغول به کار هستند ، اما دستوراتی از این دست فقط به زنان جوان تر خطاب می شود. آیا این خطر وجود ندارد که این فرمانبرداری افراد جوان تراز مسن تر ها نشان دهنده فرمانبرداری عقاید جدید از شیوه های قدیمی و سنت ها است؟ این بدان معنی است که حتی مزایای اندک و قدرت کمی که زنان مسن تر نسبت به جوانها دارند ، جزئی از تثبیت مردسالاری است. وقتی دیدم که چقدر آشکارا و عادی به زنان در کردستان ایران ظلم می شود، جدا شوکه شدم. به محض اینکه اولین عضو خانواده بیدار میشود ستم آغاز می شود و با خوابیدن آخرین عضو خانواده پایان می پذیرد و اگر یک کودک یا شخص مریض در خانه باشد این ظلم ممکن است در سراسر شب ادامه پیدا کند. منظور من چیست؟ در تمام مدت روز زن مشغول خدمتگزاری به مرد است هر گاه که مرد درخواست کند. من لیستی از نمونه های آن اعمال سرکوب گرانه را برای شما ذکر خواهم کرد که تا کنون کامل نیست: روز برای زن با آماده کردن صبحانه و مرتب کردن تختخواب آغاز می شود، هنگامی که صبحانه تمام شد او ظروف و آشپزخانه را تمیز می کند، سپس تمام مراحل تهیه غذا را در طول روز یا حداقل مطلق بخشی که باید در خانه انجام شود را انجام می دهد. او لباسهای مرد، زن و بچه ها را می شوید و خشک می کند. حتی هنگامی که این کارها را هم انجام می دهد او باید حواسش جمع باشد که همه چای داشته باشند. درادامه همین مسیر، او از کودکان و سالخوردگان مراقبت می کند. در ضمن بچه ها که بیرون مشغول بازی هستند: دختران وسایل آشپزخانه در شکل اسباب بازی دارند و پسران دوچرخه و چیزهای شبیه به آن. این امور کل روز را پر می کند و در شب مجددا مردها مورد پذیرائی قرار می گیرند و میز، ظروف و کف اتاق تمیز می شوند و بعد از همه اینها چای آورده می شود و ظروف دوباره برداشته می شوند. در این میان مردان در گوشه ای نشسته و به راحتی پس از این که همه نیازهایشان برآورده شد می روند.روز زنان با مهیا کردن رختخواب و یا ملحفه به پایان می رسد.
همچنین من هیچ مردی را ندیدم که پوشک بچه را عوض کند. هنگامی که من از یک مردی خواستم که این کار را انجام دهد او نپذیرفت چون ایده زشت و ناجوری به نظر آمد.
با این حال ، این منطقی ترین کار برای یک مرد نخواهد بود؟ این زن وقت زیادی را برای شیر دادن صرف می کند ، بنابراین باید به وضوح مشخص باشد که وظیفه مرد است که بقیه کارها را برای کودک انجام دهد. درعوض ، شیر مادر برای پیوند زدن زن به خانه و بچه ها استفاده می شود. به نظر می رسد تغذیه با شیر مادر نشانگر این است که چگونه زنان به طور مستقل می توانند در یک مکان زندگی کنند. به عنوان مثال ، در فرانسه و هلند ، نوزادان از سن سه ماهگی با شیر از بطری (ساخته شده از پودر یا دوشیده شده از پستان) تغذیه می شوند. مراقبت سازمانی در آن کشورها معمولاً از سه ماهگی شروع می شود ، این هم در شرایطی است که بیشتر مادران دوباره کار دستمزدی را شروع می کنند و به همین دلیل از نظر مالی و اجتماعی دوباره مستقل تر می شوند.
در آلمان به مادران توسط پرستارها و سایر عوامل گفته می شود كه به مدت یک سال به فرزندشان شیر بدهند. مرخصی با حقوق والدین در اینجا دقیقاً یک سال طول می کشد و بیشترامکانات مراقبتی روزانه از سن یک سالگی شروع می شوند. در کردهای ایران زنان دو سال یا بیشتربه کودکان شیر می دهند. مرخصی والدین به مدت 9 ماه ، با یا بی حقوق ، در اینجا کمکی نمی کند ، زیرا تقریباً هیچ امکانات مراقبتی روزانه وجود ندارد وفقط چند مهد کودک گران قیمت آن هم از سه سالکی وجود دارد. تا زمانی که مجبور باشم در طول روز از کودک مراقبت کنم ، نمی توانم کار مزدی را انجام دهم. من درآمد کسب نمی کنم ، بنابراین به پدر کودک یا اعضای دیگری از خانواده وابسته هستم. اما همچنین ، من برای خودم یا فعالیت های اجتماعی بدون کودک وقت ندارم. این همچنین بر احتمال تعامل سیاسی تأثیر می گذارد. از طرف دیگر ، این مسئله باعث می شود که مادران مجبور شوند خیلی زود پس از زایمان به دلایل مالی به کار دستمزدی خود برگردند ، که در فرانسه یا هلند با پرداخت خیلی کوتاه یا کم مرخصی والدین همراه است. با این حال ، با بازگشت به وضعیت مادران در کردستان ، شرایط مادی ، اجتماعی و قانونی آنها را وادار می کند که وابسته به دیگران باشند-اساسا به شوهرانشان- در امور مالی و مسائل مربوط به تعامل سیاسی ،که همین آنها را به یک موقعیت ضعیف تر با قدرت کمتر سوق می دهد. موضوع تغذیه با شیر مادر نیز یک مسئله وابستگی جسمی است. در دوران شیردهی ، من به انسان دیگری غذا می دهم به بدیعی ترین مفهوم. اما با بدنم می توانم نیازها و خواسته های دیگران را نیز تامین کنم. بنابراین ، این تنها می تواند به نفع پدر کودک باشد اگرمادرمجبور بشود که زندگی خودش را بر اساس در اختیار قرار دادن بدنش به شخص دیگری سازمان دهد. در یک رابطه مردسالارانه در یک جامعه سرمایه داری ، زن هرگز صاحب کامل بدن خود نخواهد بود.این تجربه زیبایی نیست، اما ممکن است که تحملش آسان ترشود اگربخشی از آن در اختیار قرار دادن بدنت به نوزاد یا کودک(چون یک بچه دو ساله دیگر یک نوزاد نیست) محتاج به تو است.منظور من را اشتباه متوجه نشوید:شیر دادن به یک نوزاد می تواند یک تجربه بسیار زیبایی هم برای مادر و هم برای بچه باشد.اما آن همچنین می تواند ابزاری باشد برای نگهداشتن مادر در منزل و بدنش به ترتیب برای مرد و خانواده.در خارج از خانه ، در خیابان ها ، به ویژه در مریوان ، می توانید تقریباً با مردانی روبرو شوید که زندگی آنها بر اساس اصولی ساخته و نگهداری می شود که زنان درایجاد می کنند. در زمانی که زنان در خانه می مانند به منظور این که بازتولید اجتماعی صورت گیرد، مردان در خارج از خانه هستند و جامعه را در مقیاس بزرگتر شکل می دهد. و البته ، این بر زندگی همه افراد در این جامعه ، همچنین در خانه ها تأثیر می گذارد. بنابراین ، این یک جامعه مردانه شکل گرفته بر روی ستون های زنانه است. بدون این ستون ها ، جامعه از هم پاشیده می شود.
این یک الگوی رایج برای توضیح این تفاوت بین زن و مرد با ضعف فرضی زنان است. زن باید محافظت شود و بنابراین باید در خانه بماند. اما اگر ماندن او در خیابانها ، رفتن به بخشهای از ساختمان یا برداشتن یک موتور سیکلت برایش خیلی خطرناک است ، چرا بیشتر این زنان هستند که سخت ترین کارها را در کردستان انجام می دهند: کشاورزی بدون هیچ گونه کمک ماشینی زیرافتاب گرم و خشک ؟ شیردوشیدن گاوها و تمیز کردن اصطبل آنها؟ سازماندهی و بررسی کلی در مورد زندگی کل خانواده و سلامت هر یک از اعضا؟
همانطور که از این مسئله می توان دریافت ، تفاوت در قدرت جسمی یا روحی نیست. در مقابل ، زنان بار کار مضاعفی را بر دوش می کشند ،داشتن کار کشاورزی تمام وقت یا کار مزدی به اضافه کار تمام وقت در خانه که در مجموع بیشتر از 8 ساعتی است که یک فرد دارای شغل تمام وقت دارا است . تفاوت در مکان و هدف کار است. مرد تمام کارهایی را انجام می دهد که در زندگی نقش تعیین کننده را درگستره بیشتری از جامعه داراست ، در حالی که زن شرایط ذهنی رابا حمایت هایش برای مرد فراهم می کند. او برده خانگی است ، که دستمزدش لطفی است که به او می شود ، همیشه آماده خدمت به مرد است تا تمام نیازهای او را برآورده سازد.
قوانین فرهنگی – قوانین ظا لمانه پوشش
ستم بر زن از حقایق کاملاً آشکار بدست می آید و آشکارا وظایف زن را نسبت به روشهای ظریف ونا محسوس ظلم بیان می کند. یکی از این روشها مقررات پوشش است. من عمداً در مورد مقررات لباس پوشیدن صحبت نمی کنم زیرا در ایران این قانون و سرکوب دولت است که مقررات پوشش را در قالب فرهنگ ترسیم می کند . با این وجود ، پذیرش (تا حدی) قوانین پوشش دولتی درمقررات پوشش فرهنگی ، همانطور که من به ویژه در روستا ها دیدم ، به دولت نیز اجازه می دهد تا به سیاست سرکوب خود ادامه دهد.
در زیر به روش های مشخص ظلم از طریق قوانین لباس پوشیدن خواهم پرداخت. اما ابتدا می خواهم یک کلمه و پیام صریح و ضمنی آن را که به مقررات لباس پوشیدن مربوط است، برجسته کنم. ابتدا ، من فقط شنیده ام كه بچه ها مورد خطاب قرار می گیرند ، اما بعداً فهمیدم كه زنان نیز می توانند به عنوان گستاخ و بی شرم مورد خطاب قرار بگیرند . پیش از این در مورد بچه ها که به دفعات با گفتن این که عیب است هنگامی که آنها در زنده ترین شکل کودکانه اشان با دیگران معاشرت کرده یا اینکه به مانند یک بالغ کوچک نبوده اند، شگفت زده شدم.
ازنظر من این مسئله برای بچه ها مهم است که راه های خاص خود را پیدا کنند ، بازی های خود را انجام دهند و هر قانونی را که بر آنها تحمیل می شود نپذیرند. این رفتارباید برای ما در مورد قوانین و نگرش های جهانی سئوال ایجاد کند به جای اینکه آن را به عنوان این که عیب است پاک کند. اگر با این نوع رابطه بین کودکان و بزرگسالان احساس ناراحتی می کردم، با درک این موضوع که ،این نه فقط کودکان هستند که همیشه گستاخ اند بلکه زنان هم همچنین وقتی که بدنشان را نمی پوشانند وبه مردان خدمت نمی کنند در زمانی که در حال خود رها شده اند، لال شده و قادر به سخن گفتن نیستم. در اینجا مجدداً شاهد ارتباط درونی بین حکومت مردسالارانه و نسلی هستیم. آیا یک زن ، که تحت ظلم و ستم خویش ، خود را تسلیم نمی کند ، واقعاً مانند یک بچه کوچک گستاخ است؟ این اقدامات کوچک مقاومت فردی ، نه تنها توسط مردان بلکه توسط زنان و کودکان که این نقش را انتخاب می کنند مورد سرزنش قرار می گیرد. اما من یک مبارز ننر کوچک نیستم! من یک انسان هستم! و اگر من یک مبارز ننر کوچک بودم ، هزار بار قوی تر و آزادتر از آن می شدم که اگرمن کاری را انجام می دادم که جامعه و اعضای آن از من انتظار دارند.
بنابراین کلمه عیب یا همان گستاخی زنها را وادار به پیروی کردن از قوانینی می کند که به آنها تحمیل شده است وآنها را تا سطح یک فرمانبردار که نمی تواند برای نحوه پوشش و زندگیش تصمیم بگیرد تنزل می دهد. اما تأثیرظالمانه مقررات لباس پوشیدن تنها این واقعیت نیست که به مردم گفته می شود چه باید بپوشند. قوانین نحوه پوشش نیز از طریق شکل لباس هایی که به زنان و مردان تحمیل می شود تأثیر دارد. و این اثر دوم حتی با لباس های سنتی و اجبار اجتماعی برای پوشیدن آن لباس ها افزایش می یابد. با یک دامن بلند ، بسیاری از کارها بسیار سخت تر می شوند. روسری باید کاملاً محکم دور سربسته شود تا بتوانند بدون اینکه روسری از سرشان بیافتد ، بر سر زمین و مزرعه کارکنند. در اینجا قانون بر عادات و فرهنگ تأثیر می گذارد: به خصوص زنانی که درروستاها فعالیت كشاورزی زیادی انجام می دهند ، عادت دارند كه روسری خود را به روشی بر سر کنند كه تمام موهایشان را بپوشاند ، زیرا فقط با این شکل ازبستن روسری می توانند ، بدون اینکه مواظب روسری خود باشند درهمه ساعات کار کنند. در نتیجه ، آنها از قانون درشکل ایده اولیه آن خارج از ضروریات مادی ، و نه خارج از اطاعت شرمگینانه پیروی می کنند. خارج از ضروریات مادیشان ، آنها قادر نخواهند بود اعمالی را در همان حد فاصل باریک بین اطاعت و نافرمانی انجام دهند ، همانطور که زنان دیگر روسریشان را تا جائی که امکان دارد شل می بندند .
و همچنین شل بستن روسری بر روی سرهمان مشکلات گذشته را بوجود می آورد که زنان کشاورز رو مجبور می کنند تا آن را محکم ببندند. تمام وقت زنان باید مواظب باشند که موهایشان تا حدودی پوشیده باشد. من بعضی اوقات آنقدر با نحوه سر کردن روسری سرگرم شده بودم که نتوانستم کارهایی را که می خواستم انجام بدهم: بازی با بچه ها ، از تاکسی پباده شدن در زمان کوتاهی برای خرید چیزی (و برهم زدن فضای کاملا مردانه). به سرعت کیف پولم رو در بیارم تا شخص پرداخت کننده پول باشم (و اجازه ندهم که مردان به جای من همیشه پرداخت کنند) ، … زنانی که با روسری بزرگ شده اند ، مطمئناً مهارت بیشتری دارند در پوشیدن آن دارند و توانایی ایفای نقش بیشتری دارند – مهارتی که احتمالاً من می توانستم به دست بیاورم ، اما من قصد این کار را نداشتم. اما هنوز روسری یک بارمسئولیتی در زندگی روزمره به معنای بسیار عملی آن است ، چه رسد به عملکرد آن در ستم بر زنان. و همانطور که در مثالهایی که در داخل پرانتزهای آزار دهنده اما ضروری اشاره کردم می بینیم ، محدودیت عملی بسیار مرتبط و درهم آمیخته با ستم برزنان است.
جنبه دیگر ستم بر زنان بواسطه لباس پوشیدنشان، غیر ممکن بودن حمل بیش از یک تلفن همراه و یک مقدار پول کم است. همچنین در مدل لباسهای غربی، شلوار و دامن زنانه دارای جیب های کوچکی هستند. بنابراین، هر گاه زنان چیزهای را جداگانه می خواهند با خود حمل کنند مجبور هستند که یک کیف را با خود ببرند- که این کیف به گونه ای برای زنان طراحی شده که همیشه یک دست آنها را اشغال می کند. پس دوباره تحرک ما را کمتر می کند. مضافا، ما زنها همچنین به فضای بیشتری برای حمل وسائل مورد نیاز دیگران مانند خوراکی و نوشیدنی، پوشاک و لباس اضافی و غیره و غیره بچه ها(و مردان) نیاز داریم.همچنین کفشهای زنانه به گونه ای طراحی شده اند که زندگی عملی و کارکردن را پیچیده کند و مطمئنم که می توان مثالهای بیشتری را یافت.
در مقایسه قوانین پوشش غرب وقوانین پوشش ایران یا مسلمانان ما دو روش ستم بر زنان را که در دو طرف متضاد یک طیف است را می بینیم که مبتنی بر ایده زنان به عنوان شیی جنسی (خطرناک) است. در کردستان زنان مجبورند همه قسمتهای بدنشان را که می تواند جنسی تلقی شود پنهان کنند.در غرب بویژه در رسانه ها و تبلیغات غربی این خطرناک بودن زن آن را جذاب تر و آتشین تر می کند- یا به عبارت دیگر اشیاء مختلف که او خود را با آنها تزیین می کند ارزش او را کمتر از همان اشیاء می کند:تزیین اشیاء.بنا براین، در یک جا زنان باید جذابیت های جنسی خود را پنهان کنند تا اطمینان حاصل کنند که هیچ مردی اموال مرد دیگر را تصاحب نمی کند ، در جای دیگر زنان مجبورند جذابیت جنسی خود را نشان دهند تا اطمینان حاصل کنند که مصرف کننده محصول تولید کننده سرمایه داری را خریداری می کند.
بسیار اشکال دیگر سرکوب زنان به عنوان یک شیء جنسی بین این دو شکل افراطی که اشاره کردم وجود دارد که من آنها را لیست نخواهم کرد. آنچه که من وقتی درباره جنسی کردن بدن زن فکر می کنیم ضروری یافتم اینست که دقیقاً به خاطر چهره های بیشمار و بسیار متفاوت آن ، ما باید بسیار مراقب باشیم که چگونه در برابر آن مقاومت کنیم. در اماكن اسلامی دقیقا شبیه اماکن سخت گیرانه مسیحی ، زنان مجبورند به همان اندازه كه طبقه حاكم می تواند آنها را مجبور كند ، بدن خود را بپوشانند. اما جواب نمی تواند تلاش برای جامعه ای باشد که زنان مجبور هستند برهنه یا (نیمه برهنه) راه بروند. و فقط به این دلیل که زنان به جنسیت شان تقلیل پیدا کرده اند و انتظار می رود که آن را به معرض نمایش بگذارند ، ما نمی توانیم آنها مجبوربه مخفی کردن جنسیت و بدن خودشان درآن محل ها کنیم. زنان و همه انسانها باید این شانس را داشته باشند که خودشان تصمیم بگیرند که چقدرمقداراز بدن خود را در کدام مکان و به چه کسی نشان دهند وجنسیت چه معنای برای آنها دارد. این ما را به این سؤال سوق می دهد که چگونه با ظلم و ستم زنان مبارزه کنیم.

براندازی ساختاری و فرهنگی مردسالاری

مسئله آزادی زنان بیش از آن وسیع است که بتوان در متن کوتاهی مانند این بدان پرداخت. در این باره کتابها نوشته شده است، و موضوع به شرایط مشخصی ارتباط دارد که واقعا نمی توانم ارزیابی قانع کننده ای از آن به دست بدهم. بنابراین، فقط سعی می کنم بعضی ایده های کلی را در اینجا فرمول بندی کنم که باید بر آن ها تاکید کرد و آنها را به وضعیت خاص کردستان ایران انطباق داد.
همانطور که سعی کردم نشان دهم، استثمار زنان و ستم بر آنان دو امر جدا ولی به هم آمیخته اند. کار خانگی زنان بدون پرداخت یا در ازای پرداخت ناچیز انجام می شود که آن ها را به صورت اقتصادی به مردان وابسته می کند که در جامعه در حال ساختن پایه های زندگی خویشند. در همان زمان ، ستم فرهنگی آن ها را به موقعیت اجتماعیشان زنجیر می کند. این به آن معناست که باید شیوه ای که جامعه با آن کار می کند را عوض کنیم. ما نمی توانیم منتظر تغییر آرام فرهنگی و آموزش و توضیح ایده برابری مردان و زنان بنشینیم. همچنین ما نمی توانیم به سادگی شرایط مادی زندگی را تغییر بدهیم و منتظر تغییر خودبخودی فرهنگ باشیم. باید هم زمان اندیشه و پیکار در عرصه های اقتصادی، حقوق و فرهنگی را به پیش ببریم.
در سطح اقتصادی، باید آن چیزی که در رابطه با آزادی زنان بسیار رادیکال به نظر می رسد را انجام دهیم. باید مالکیت خصوصی وسایل تولید، و همراه با آن سود و روابط طبقاتی به عنوان زیربنای زندگی و روابط انسانی را ملغی کنیم.
این یعنی الغای سرمایه داری. مادامی که طبقه حاکم از استثمار و ستم بر زنان و سایر گروه ها سود می برد آزادی واقعی را به دست نخواهیم آورد. این دلیل دیگری است که چرا مردان نیز باید با مردسالاری مبارزه کنند. در سپهر خرد خانواده، ستم بر زنان ممکن است محصول قدرت مردان به نظر برسد اما در مقیاس بزرگ تر ستم بر زنان ارتباط نزدیکی با سرمایه داری و سلطه تعدادی اندک بر بسیاری دیگر دارد.
در نظام قضایی باید دو حوزه را مورد توجه قرار دهیم: حقوق اقتصادی و حقوق تولید مثل. زنان باید حائز حق استقلال کامل مالی از مردان – پدران، برادران و شوهران – شوند. ما باید حق کامل تسلط بر بدنهایمان را داشته باشیم که شامل حق کنترل تولید مثل است. ما هستیم که باید تصمیم بگیریم که میخواهیم صاحب بچه شویم یا نه. حق سقط جنین در جنبش های فمینیستی مورد تاکید فراوان قرار گرفته است و قطعا نقش کلیدی در آزادی زنان بازی می کند. اما در این مورد گاه فراموش می کنیم که ما فقط حق بچه دار نشدن را نمی خواهیم بلکه ما حق و شرایط بچه داشتن بدون قربانی کردن زندگیمان را نیز طلب می کنیم. این به شرایط مادی به همان میزانی که به شرایط فرهنگی ربط دارد ارتباط دارد. من باید بتوانم برای بچه هایم و خودم خوراک و پوشاک مناسب فراهم کنم. همچنین من باید بتوانم آموزش و پروش، امکانات ورزشی و فراغت مناسب در اختیار آنها بگذارم که نقطه ملتقای فرهنگ و اقتصاد است.
اغلب تصور می شود که فرهنگ به طور خودکار با تغییرات اقتصادی و سیاسی در جامعه همراه می شود. اما عکس این درست است، سخت ترین نبرد برای آزادی نبرد در عرصه های فرهنگی از طریق مقاومت و آموزش است. آزادی واقعی زنان از ستم فرهنگی نسل ها به طول خواهد انجامید تا آن زمان که دیگر یک نقش و وظیفه خاص به کسی به خاطر جنسیت او تحمیل نخواهد شد و نیز زمانی که ویژگی های جسمی از قبیل عادت ماهانه، بارداری و یائسگی به عنوان اموری مربوط به تولید و بازتولید زندگی در جامعه مورد احترام و توجه قرار خواهد گرفت.
در یک جامعه که از لحاظ فرهنگی آزاد شده، من باید اطمینان داشته باشم که من، فقط به این دلیل که (جوانترین) دختر یا همسر هستم، تنها فرد مسئول مراقبت از خانواده نیستم و به این دلیل که مادر هستم مسئولیت رفاه بچه ها نیستم. ما باید جامعه ای بسازیم که در آن وظیفه مراقبت به طور مساوی بین جنسیت ها و طبقات گوناگون تقسیم شده و نگهداری از اعضای جامعه وظیفه کل آن جامعه است. این به آن معنا نیست که مراقبت کودکان از بام تا شام به نهادهای مراقبتی محول شود و والدین آن ها را تنها هنگام به رختخواب بردنشان ببینند. این شیوه نه تنها به نیازهای کودکان برای داشتن رابطه پایدار و نزدیک با والدین آسیب وارد می کند بلکه ما را از تجربه به شدت زیبای سپری کردن با انسان های کوچکی که آن ها را به دنیا آورده ایم یا قیم آنها هستیم محروم می کند. برعکس، ما باید دوباره خانواده را به محلی برای عشق ورزی و تجمع تبدیل کنیم که اکنون تحت جبر اقتصاد سرمایه داری با خطر از دست دادن آن مواجهیم. اما ما همچنین باید امکان زندگی جدای از خانواده را داشته باشیم. این آن جاست که مسئولیت جامعه خود را نشان می دهد.
از این نظر، من تا حد زیادی از فرهنگ کردی الهام گرفته ام و از آن متاثر شده ام. این فقط واحد کوچک خانواده نیست که از کودکان و سایر „دغدغه های“ خانواده مراقبت می کند بلکه هر کسی در اطراف و در محله، محل کار، مدرسه، و غیره این کار را انجام می دهد. این شانس بزرگی بود، و برای من مانند آن بود که به طرز تلقی جامعه در یک شرایط آزاد از روابط خصوصی نظری بیندازم. من همسایه هایی دیدم که از کودکان که در خیابان بازی می کردند مراقبت می کردند، با هم خانه می ساختند، غذا می پختند و تقسیم می کردند. در آلمان، بعضی چپها در تلاشند که زندگی جمعی بدین شیوه را در „پروژه های اسکان“ سازمان دهند و پایه بگذارند اما تا حد زیادی موضوعاتی چون همبستگی، با هم بودگی و مسئولیت نسبت به یکدیگر را در این پروژه ها لحاظ نکرده اند.
همچنین، این „فرهنگ محله ای“ به نظر می رسد که مانند یک تصویر کوچک از ایده های کمونیستی برای سازمان دادن نهادهای مراقبتی از قبیل مراکز مراقبت روزانه یا کافه ها باشد. البته باید بسیار مواظب باشیم که به تعریف و تمجید از این فرهنگی مبتلا نشویم و آن را نقطه نهایی آزادی نبینیم. نکته این است: این حقیقتی است که همه با هم کار می کنند. در این جامعه در روستاها و محلات کردی واقعیت آن است که کار مراقبت منحصرا مسئولیتی زنانه است در حالی که کار خارج از خانه، از قبیل ساخت و ساز، تحت تسلط مردان قرار داد. این تنها ستمی بر زنان نیست بلکه مردان را از تجربه زیبای مراقبت و ارضای عاطفی حاصل از مراقبت دیگران نیز محروم می کند. نکته دیگر: این نوع از جامعه در یک محیط استثمارگرانه، ستمگرانه و جابرانه شکل می گیرد. به نظر می رسد که نیاز فرهنگی و اقتصادی برای سازمان دادن جامعه به این روش خاص فرهنگ محله ای و سازمان دادن واحد خانواده پیرامون زوجیت دیگرجنسی (هتروسکسوال) بدون آن که آدمها توان واقعی برای شکل دادن شیوه زندگی در سطح روابط خصوصی و اجتماعی عمل می کند.
بعضی تغییرات رهایی بخش در نظام قضای و فرهنگ را می توان حتی در نظم موجود به دست آورد و بسیار اهمیت دارد که بدانیم جنگیدین برای این تغییرات و اصلاحات آسان تر از نیل به ساختن یک جامعه اساسا آزاد است. بنابراین، در طول مسیر طولانی و خسته کننده انقلاب و سوسیالیسم – کمونیسم به کنار – اصلاحات می تواند به موفقیت های مشخصی منتهی شود. در این مسیر، توسط اصلاحات می توان آلام زنان، به خاطر رفاه زنان و به همان میزان نیاز برای خلق شرایطی که در آن زنان بتوانند در یک نبرد بزرگ تر شرکت کنند، را تا جایی که می توانیم کاهش دهیم. اما در این نبرد برای اصلاحات، نباید نبرد عمومی برای یک تغییر آزادی بخش جهانی، برای یک انقلاب سوسیالیستی، و همزمان انجام کار طاقت فرسا و طولانی مدت برای غلبه بر جوانب گوناگون فرهنگ مردسالارانه را فراموش کنیم.
تابستان 2019
هایدلبرگ آلمان
نورا برکلاین
ترجمه ی آرمان کوشا

یک روشنگری کوچک اما ضروری در مورد یک اتفاق در برنامه ی زنده ی تلویزیونی

مدتی پیش سیامک ستوده از من درخواست کرد که با تلویزیون دیدگاه در بخشی که روزهای سه شنبه به او اختصاص دارد، در زمینه ی مواضع کمونیست ها در قبال اشغال روژاوا توسط ارتش فاشیستی ترکیه مصاحبه یی داشته باشم. من معمولا مصاحبه هایی که بین ساعت سه بعد از ظهر تا ده شب باشد را مدت هاست رد می کنم، چون این قسمت از روز و شب را به نگه داری از دو تا بچه ام اختصاص می دم و عملا کار دیگری به جز بچه داری نمی کنم. برخی از روزها یکی دو ساعت در این فاصله ی زمانی به کتابخانه ی دانشگاه یا دانشگاه مراجعه می کنم تا بتوانم هر چه زودتر تز پایان نامه ام را تمام کنم، اما معمولا این وقت را برای نگه داری از بچه هایم می گذارم.
من یک کمونیست هستم و از نقطه نظر عملی به کمونیسم بودن وفادارم و پایبند اصول نظری و رفتاری یک انسان کمونیست و انقلابی هستم. در این شکی نیست که فشار کاری (کار دانشگاهی، کار مزدی و پرورش کودک و فعالیت سیاسی و سازماندهی) بر روی من بسیار زیاد است. این مساله را هر کس که من را از نزدیک بشناسد به خوبی می داند و نیازی به بازگو کردن ان نمی بینم.
از انجایی که پسر کوچکم یامور به شدت به من وابسته است و بیشتر وقت را به جز اوقاتی که در مهد کودک به سر می برد، با من به سر می برد و زمانی که من خونه باشم، تنها من می توانم او را بخوابانم، لذا نمی تواند درک کند که مصاحبه دارم، چون همین امروز دو سال شده است. بعضی مواقع وقتی من با کسی تلفنی یا سکایپی صحبت می کنم او هم دوست دارد صحبت کند و شخص را ببیند و از انجایی که تفاوت مصاحبه با تله ویزیون و سکایپ با دوستان را نمی تواند تشخیص دهد، کی مصاحبه است ‌و کی گفتگوی سکایپی و غیر رسمی. در شب مصاحبه کل وقت با این که من تمام اتاق ها را از اتاق خواب و کار و پذیرایی گرفته تا اتاق کودک استفاده نکرده بودم و در اشپزخانه با سیامک ستوده مصاحبه می کردم، با گریه و زاری در آشپزخانه را باز کرد و می خواست در وسط مصاحبه ی زنده پیش من بیایید. گریه های پیاپی یامور در حین مصاحبه عملا تمرکز را از من گرفته و من به خاطر عدم تمرکز و فشار بی پایانی که معلوم نیست کی پایان پیدا می کند، به شدت عصبی شدم و زمانی که متوجه شدم نورا رفیق پارتنرم با تاخیر رسید، سر نورا داد زده و به زبان المانی گفتم که :این کاری که تو کردی غیر ممکن است و عملی غیر اجتماعی است و به احتمال زیاد عمدی است.“ این کل حرفی بود که من در حالت عصبانیت به او زدم. مجموعه یی اراذل و اوباش موسوم به فعال سیاسی از جمله بهروز رضوانی که پرونده ش برای من مشخص است، با یک شارلاتان بی شرافت که تاریخ احزاب سیاسی چپ و کمونیست را جعل می کند و خزعبلات بیمارگونه و سادومازوخیستی خود را به اسم تحلیل در فیس بوک منتشر می کند، به اسم مهرنوش موسوی، کسی که به زمین و زمان فحش می دهد و مشکلات روانی خود را روی مردم خالی می کند، این فیلم را برای دوستان فیس بوکی فرستاده و خواسته اند من را با ان تخریب کنند. من با سابقه ی بیش از هیجده سال فعالیت کمونیست فراز و نشیب های فراوانی داشته و هر روز از لحاظ تئوریک برخلاف این آدمک ها قوی تر شده ام و خودم را پخته تر کرده ام و از انجایی که انسان هستم و به جز مسائل سیاسی، احساس و عاطفه و منطق و غیره هم دارم ممکن است مثل هر کس دیگری در شرایطی عصبی شوم و اتفاقا عصبی نشدن در شرایطی که من در قرار گرفته ام، نشان از بیماری و نه سلامت است.
من همون شب بعد از مصاحبه و روز بعدش از نورا و پسر کوچکم به خاطر برخوردم معذرت خواهی کردم و حتی نورا یک فیلم از مصاحبه ی بی بی سی با یک نفر به زبان انگلیسی برایم فرستاد که طرف مصاحبه شونده با مشکل مشابهی روبرو شد، اما او پسر کوچکش را با دست از خودش دور کرد. بعد از دیدن ان فیلم به شدت متاثر شدم و زمانی که سیامک ستوده برای بار دوم درخواست کرد با من مصاحبه کند، بهش اعلام کردم که به جای من با نورا به زبان انگلیسی مصاحبه کند، چون من در وقت برنامه ی او امکان مصاحبه و حتی گفتگوی کوتاه تلفنی ندارم. اتفاقا رفقای زیادی از جمله خود رفیق ستوده اعلام کردند که تو بیشتر وقت هایی که باهات کار داریم مشغول نگه داری از بچه هستید.
من نه نیازی به تعریف کردن از خودم می بینم و نه اغراق، اما رفقای زیادی می توانند شهادت دهند که در بسیاری از مواقع من علاوه بر پخت و پز برای کل خانواده و نظافت و غیره بیشتر وقت را به نگهداری کودکانم می پردازم و علیرغم اینکه صدها کار و فعالیت تئوریک تمام نشده دارم، اولویتم را نگه داری و پرورش کودکانم گذاشته ام. این مساله باعث شده است که من شب ها تا دیر وقت بیدار بمانم و تمام کارهای اداری و سازماندهی را به شب ها از ساعت ده به بعد به وقت اروپای مرکزی بیاندازم. با فشار بالای کاری و مطالعات گسترده و کار کردن بر روی یک کتاب و پایان نامه و پاسخ دادن به ایمیل های فراوان و کار مزدی ایی، عملا یک ثانیه وقت استراحت برای من باقی نمانده است. من ماه هاست که حتی یک بار نتوانسته ام در شب بیرون بروم و با رفیقی کافی یا ابجویی بنوشم.
این وضعیت زندگی خصوصی من است. من برخلاف اکثریت فعالین موسوم به کمونیست که یک زن را برده ی آشپزخانه کرده اند، زن پاسیو و آشپز که تنها بپزد، تمیز کند، از کودک مراقبت کند و تمام زندگی اش محصور فضای اشپزخانه و اتاق خواب باشد و سرویس جنسی بدهد، انتخاب نکردم و چنین سبک زندگی ارتجاعی را قبول ندارم. انتخاب من کاملا اگاهانه و بر اساس اصول و پرنسیپی است که سعی می کنم حتی الامکان در زندگی ام رعایت کنم است. رفیق پارتنر من انسان کمونیست و رهایی است و خود علاوه بر کار مزدی مشغول تحقیق برای پروژه ی دکترایش در مورد „رابطه ی تئوری مارکسیستی با معلولیت“ است. بنابراین او هم عملا وقتی ندارد و ما در منزل بر اساس یک تقسیم کار کاملا عادلانه و بر اساس ضرورت از همدیگر حمایت می کنیم، اگر او زمان بیشتری را برای خواندن نیاز داشته باشد، قاعدتا این فرصت را دارد و اگر من هم به زمان بیشتری نیاز داشته باشم، او هم به من کمک می کند و بعضی مواقع با بچه ها به منزل مادریش می رود، تا من در کمال ارامش به کار و فعالیتم ادامه دهم. لذا دخالت اراذل و اوباشی که بخواهند، از آب گلالود ماهی بگیرند در زندگی خصوصی ما، چیزی جز رسوایی برای انان به بار نخواهد اورد.
یک روز یک زن آنتی دویچ (ضد المانی پرو اسرائیل) مهمان ما بود و زمانی که من تفکراتش را فاشیستی خواندم و او را به شدت نقد کردم، به نورا پیام داده بود که اگر به کمک نیاز داری و می خواهی از این مرد کله شق دگماتیک جدا شوی می توانی روی کمک من حساب کنی و نورا هم در یک پیام آب سرد روی سرش ریخته بود و بهش گفته بود که درسته من و حسن بر سر برخی مسائل تفاوت دیدگاهی داریم یا با همدیگر مشکلات دیگری داریم ولی حسن یکی از صادق ترین و مبارزترین رفقای من است و اگر هم پارتنرم نبود رفاقت سیاسی ام با او را تا ابد ادامه می دادم.
زمانی که کسی نباشی و هیچ کاره باشی و سر از مسائل سیاسی و تئوریک در نیاوری، در عرصه ی مبارزه ی نظری و عملی حضور نداشته باشی و جدیت به خرج ندهی، قاعدتا کسی موی دماغت نمی شود و علیه ت نمی نویسد، اما زمانی که مصرانه و در عین حال اگاهانه از یک عقیده و مرام که خلاف جریان هم هست دفاع کنی و احزاب رئال پولیتیک چپ و راست را با نقد اتشین و تئوریک تار و مار کنی، ده ها اراذل و اوباش با اسم مستعار و غیره در این فضای سبک مغزی مجازی پیدا می شوند که مثل سگ هار قلاب پاتو گاز می گیرند و سعی می کنند تو را به زمین بازی خودشان یعنی „خاله زنک بازی“ بکشند. من با این اوباش همسو نمی شوم و از متد انان بهره نمی گیرم وگرنه می توانم کل زندگی نامه ی انان را از زبان نزدیک ترین رفقایشان منتشر کنم و نشان دهم که چه موجودات پست و کثیفی بوده و هستند.
لازم به ذکر است که جریان کومه له از سال 2010 تا سال 2012 تلاش کرد از طریق تبلیغات شخصی علیه من، من را از نقد رادیکال این جریان منحرف کند، اما هر بار که انان حمله ی شخصی می کردند، با نقد تئوریک و اتشین جواب می گرفتند و وقتی کل کومه له با همدیگر نمی توانستند به اندازه ی یک نفر که ان زمان سن و سالی نداشت، ادبیات و مقاله ی تئوریک تولید کنند، کومه له به صورت رسمی در گفتگو با اعضای خود و به صورت غیر رسمی با من اعلام شکست و اتش بس کرد. تاکنون کومه له بابت تبلیغات کثیفی که علیه من کرده است از من به صورت رسمی معذرت خواهی نکرده است.
در سال های اخیر هم حتی یک نفر از کومه له جرات نکرده است با اسم و مشخصات واقعی خود علیه من موضع بگیرد و همیشه بودند و هستند کسانی از این جریان که با ای دی فیک هرازگاهی به من حمله ی شخصی می کنند و زمانی که من می توانم تشخیص دهم که پشت این ای دی فیک چه کسی است، فورا این ای دی هم حذف کرده و از فضای مجازی کوچ می کنند.
هر کس بحث سیاسی نظری با من دارد می تواند ایمیل بزند و برای گفتگو اعلام آمادگی کند. کسی که بخواهد با لودگی های و „خاله زنک بازی“ و سرک کشیدن به زندگی خصوصی من، علیه من تبلیغات کند، پوزه اش را به شیوه ی تئوریک خرد می کنم و اطلاعات خصوصی اش را در صورتی که لازم باشد، منتشر کنم. سنت مذهبی و ارتجاعی را باید کنار گذاشت که انسان های „انقلابی“ گریه نمی کنند و زیر شکنجه جیغ نمی کشند و مشروب نمی خورند و عصبی نمی شوند و غیره. این سنت اگرچه در گذشته در چپ ایران ریشه دار بود، اما امروز نیروهای کمونیست و سوسیالیست های طرفدار سوسیالیسم علمی مارکس وانگس به این سنت سراپا مذهبی و ارتجاعی می خندند.
من یک قانون برای خودم دارم که به نظر خودم تا حدودی درست است و ان این است که نقد و گفتگوی متمدنانه را حتی اگر با دشمن باشد با نقد و گفتگو جواب می دهم و در جنگ هم قانون جنگ را رعایت می کنم. در جنگ تنها یک قانون وجود دارد، بکش تا کشته نشی. اگر تو تصمیم گرفته ایی که موجودیت انسانی من را نابود کنی، مطمئن باش من هم برای نابودی تو جانم را می دهم.
با تمام این مسائل از همه ی کسانی این ویدئو را دیده و متاثر شدن از صمیم قلب عذرخواهی می کنم.
حسن معارفی پور

„معامله ی“ قرن“ امتداد سیاست امپریالیستی است

چیزی به اسم معامله با یک رژیم اشغالگر امپریالیست و فاشیست وجود ندارد. معامله زمانی معنی پیدا می کند، که دو طرف وارد داد و ستد بشوند، نه اینکه یک طرف به زور اسلحه سرزمین ها و زندگی میلیون ها نفر را بگیرد و از طرف دیگر امتداد همان سیاست را دنبال کند و در عین حال پیشنهاد معامله بدهد. اگر کسی وارد حریم خصوصی شما شود و به زن و بچه ی شما تجاوز کند و اگر مقاومت کنی شما را بکشد و بعد خانه و کاشانه ی شما را از شما سلب کند و بعد بگوید بیا با هم معامله کنیم، ایا ان زمان معامله معنی دارد.؟ مسلم است که چیزی به اسم معامله در چنین وضعیتی بی معنی است. آنچه به مردم فلسطین رفته است، وضعیتی شبیه این است.
آنچه در فلسطین جاری است، سیاستی امپریالیستی و اشغالگرانه است که ریشه های ان به سال 1907 و جنبش صهیونیستی به عنوان جناح کنسرواتیو، ارتجاع و فاشیستی درون جنبش های یهودی بر می گردد. اولین کنگره های صهیونیستی در همان دهه ی اول قرن نوزده بر میگردد. زمانی که انگلستان و لندن پاتوقی برای کنگره های صهیونیستی شدند. همین انگلستانی که یهودیان گریخته از چنگال فاشیسم به راحتی دیپورت می کرد. آنتی سمیتیسم (یهودی ستیزی) که برچسپی برای مخالفین سیاست های امپریالیستی و فاشیستی و انسان ستیزانه ی دولت های غربی و اسرائیل در خاورمیانه شده است، هیچ چیزی را توضیح نمی دهد، مگر تبلیغ و توجیه این توحش و بربریت فاشیستی به اسم مبارزه با یهودی ستیزی. برای من یک فاشیست جنایتکار مهم نیست که یهودی است یا مسیحی یا مسلمان، فاشیست است و تمام.
نیروهای کنسرواتیو و فاشیست در غرب، احزاب و سازمان های دولتی، جریانات پارلمانتاریست و غیره که خود تاریخ درازی در یهودی ستیزی، فاشیسم و راسیسم دارند دارند، همیشه از این برچسب برای نیروهای مترقی و کمونیست، نیروهایی که مخالف شهرک سازی های صهیونیستی هستند و اشغالگری اسرائیل را محکوم می کنند، به کار گرفته می شود. هیچ عقل سلیمی نمی تواند قبول کند که شکل گیری دولت فاشیستی اسرائیل به خاطر نجات جان یهودی هایی که از سلطه ی فاشیسم متواری بودند، بود. هر کس این برهان را بیاورد بدون شک یا یک جاهل است یا یک فاشیست طرفدار استعمار و امپریالیسم. اگر دولت های امپریالیست خواهان نجات جان یهودیان از چنگال فاشیسم هیتلری بودند، پناهجویان یهود را از فرانسه، هلند، دانمارک، انگلستان، امریکا و دیگر کشورهای غربی و شرقی دیپورت نمی کردند و یهودیان را حداقل به عنوان پناهجو قبول می کردند.
شکل گیری دولت یهود بر اساس افسانه سرایی های بازگشت قوم یهود به مکانی که از ان امده است، همان قدر جاهلانه و فراتراز ان فاشیستی است که از بازگشت „اریایی ها“ به اروپا و تشکیل دولت اریایی دفاع کنیم. هیتلر دولت آریایی را تشکیل داد. بازگشت به فاشیسم ایا الترناتیو رهایی انسان است؟
نباید فراموش کرد که این طبقه ی کارگر یهود بودند و نه یهودیان میلیونر و پولدار که بیشترین قربانی را در دوران فاشیسم دادند. سرمایه داران یهودی که تاریخا در یک رابطه ی بسیار نزدیک با فاشیستی ترین جناح در امریکا، یعنی کنسرواتیو های افانگلیکا که ترامپ را تا حدود زیادی حمایت کردند و یک دلقک فاشیست را تبدیل به الترناتیو کردند، هستند. نباید هم فراموش کرد که کمونیست های زیادی از خانواده های یهودی توسط رژیم صهیونیستی مورد تعقیب و ازار و اذیت و تبعید قرار گرفتند. یکی از این کمونیست ها یاکوب تاوت است، که کتاب برجسته ی „مساله ی یهود و صهیونیسم“ را نوشت. کسی که از دست فاشیسم هیتلری گریخت و توسط فاشیسم صهیونیستی ناچار به مهاجرت مجدد به المان شد، زمانی که فاشیسم در هم کوبیده شده بود.
جنایت هایی که رژیم فاشیستی اسرائیل در حق مردم بی دفاع انجام داده است، نه با قوانین بین المللی و غیره می توانند توضیح داده شوند و نه با و بیانیه های حقوق بشری وغیره محکوم گردند. مساله بر سر حقانیت این یا ان طرف هم نیست. مساله بر سر اجرای این یا ان قانون هم نیست. مساله بر سر تشیکل دولت مستقل فلسطین در کنار دولت اسرائیل هم نیست. مساله رادیکال تر از این حرف هاست. یک رژیم اشغالگر، فاشیست و تروریست با ایدئولوژی به شدت کثیف و نژادپرستانه ، به زور اسلحه و بمب و موشک با حمایت امپریالیسم جهانی بر یک منطقه ی حساس و استراتژیک چنبره زده است و هر مقاومتی را مثل رژیم های فاشیستی دیگر با زور تفنگ خفه کرده است. مساله این است که اسرائیل دولت نیست، یک بنگاه چند ملیتی تا خرخره مسلح امپریالیسیتی است که همچون ماهواره ی امپریالیسم جهانی و رژیم های امپریالیستی غربی کار می کند. رژیم فاشیستی اسرائیل از گذشته تاکنون به اندازه ی رژیم نازی هیتلری جنایت نکرده باشد، کمتر جنایت نکرده. هیتلر ده ملیون نفر را قتل عام کرد، رژیم فاشیستی صهیونیستی زیر نام دفاع از یهودیت اما با انگیزه های امپریالیستی و اشغال گرانه شش میلیون فلسطینی را ناچار کرد خانه و کاشانه ی خود را ترک کنند و انان را به تبعید فرستادو صدها هزار نفر هم قتل عام کرد. هر کس هم مقاومت کرد، مثل اب خوردن او را کشتند و یا در زندان پوکاندنش.
به قول برتولت برشت مرگ اشکال مختلفی دارد. می توان نان و اب کسی را برید، می توان او را با چاقو کشت یا با بمب. تفاوتی برای کسی که کشته می شه نمی کند. نتیجه برای او مرگ است.
تنها یک راهکار رادیکال و تنها یک الترناتیو برای حل مساله ی فلسطین وجود دارد و ان همان چیزی است که کاسترو سال ها قبل گفته بود. این الترناتیو نه در چارچوب قطنامه ی 242 و نه ایده ی کشور واحد دو ملیتی است. این راهکار فراقانونی است و در چارچوب قوانین بورژوایی نمی گنجد و ان گسترش یک انقلاب سوسیالیستی برای پاکسازی تمام اثار استعمار و امپریالیسم در منطقه و تشکیل یک حاکمیت سوسیالیستی در فلسطین و پایان دادن به شیوه ی تولید بورژوایی و دادن اولتیماتوم به تمام صهیونیست ها و فاشیست هایی که بیش از سال است به اسم ملیت دروغین یهود (مولتی ملیت امپریالیستی) ضد بشری ترین سیاست های امپریالیستی را در خاورمیانه به پیش می برند، برای ترک فوری خاک فلسطینیان و بازگرداندن حقوق فلسطینان با قهرانقلابی در صورت مقاومت ضد انقلاب فاشیستی است. از انجایی که بازپس گرفتن حق از طبقه ی حاکم، هیچ گاه به صورت قانونی و از مجراهای قانونی نمی گذرد، لذا لازم است فراقانونی عمل شود و قهر انقلابی به بهترین شکل ممکن علیه ضد انقلاب صهیونیستی و فاشیستی به کار گرفته شود. در این جا ما به اتحاد طبقاتی طبقه ی کارگر اسرائیل و شکل دهی به یک جنبش انتی فاشیستی و مترقی سوسیالیستی برای عملی کردن این انقلاب نیاز داریم.
انقلاب در ایران می تواند زمینه یی برای شکیل گیری جنبش سوسیالیستی در منطقه و پاکسازی فاشیسم و استعمارگران و امپریالیست ها باشد.
حسن معارفی پور

خدمت به جامعه یا استثمار وحشیانه ی کلیسا

این گزارش مختصری است از وضعیت کاری من به عنوان مترجم و مشاور پناهندگی از سال 2015 تا چند ما پیش در یک مرکز مشاوره ی پناهندگی در کمپ پاتریک هنری ویلیچ در هایدلبرگ
این گزارش را برای نشریه ی کارگرافی به سر دبیری بهرنگ زندی تنظیم کرده ام، از انجایی که نشریه تاکنون منتشر نشده است، تصمیم گرفتم با تغییراتی جزئی این متن را منتشر کنم.

متاسفانه زمان محدود من و کارهای عقب افتاده ی دیگر این اجازه را از من سلب می کند، که تجربه ی نزدیک به چهار سال بردگی و استثمار قرون وسطایی را در این سطور محدود به تصویر بکشم، پیشاپیش از تمام خوانندگان عذرخواهی می کنم، بابت این که این مطلب نمی تواند این وضعیت برده دارانه را به صورت جزئی توصیف و تشریح کند.

مقدمه

سال 2015 بیش از یک میلیون پناهجو به المان پناهنده شدند. مرکل این مادرترزای قرن، این سیاستمدار جنایتکار که در راس یکی از ارتجاعی ترین و امپریالیستی ترین دولت ها و احزاب جهان است، از پناهجویان این بردگانی که با پای خود به المان می امدند همچون گوشت دم توپ در جنگ استفاده می کرد. اقتصاد آلمان به شدت به نیروی کار ارزان و خاموش نیاز داشت. آلمان در دامن زدن و تحمیل جنگ های امپریالیستی در جهان، در صادرات اسلحه و همکاری با دولت های فاشیستی و تروریستی وحشی، در بازتولید برده داری در لیبی یکی از کشورها اصلی اتحادیه ی اروپاست و صادر کنندگان اصلی اسلحه در جهان است. سیاست آلمان یک سیاست امپریالیستی از نوع وحشیانه ترین شکل امپریالیسم است. اسلحه صادر کن، جنگ راه بنداز، بکش، انهایی که جان سالم به در برده اند را به عنوان برده در صورت نیاز قبول کن و اگر این جمعیت از حدی که نیاز داشتی گذشت، انان را تحویل فاشیست های اسلامی در لیبی بده تا در روز روشن به عنوان برده بعد از شکنجه های قرون وسطایی در ازای چند ده دلاری به فروش برسند. آلمان در سیاست خارجی در کنار نئونازی های اکرائینی است و نئوفاشیست های اکرائینی با تانک های المانی در روز روشن در خیابان های کیف مانور می دهند. المان متحد اصلی ترکیه یکی از دولت های تروریستی و امپریالیستی مسلح به ایدئولوژی فاشیسم اسلامی و فاشیسم پان ترکیستی، مدافع اصلی و حامی و عامل اصلی سرکوب جنبش های انقلابی و دموکراتیک در ترکیه است. در عین حال دولت آلمان با سیاست های موسوم به سیاست حمایتی بخوانید سیاست های امپریالیستی در حال نفوذ به تمام کشورهای جهان است. ان جی او های امپریالیستی وجهان خوار مسلح به ایدئولوژی قرون وسطایی مسیحی در تلاشند در تمام کشورها و حوزه های زندگی انسان ها در داخل و خارج این کشور نفوذ کنند و خود را همچون طاعونی به پناهجویان قربانی تروریسم و توحش تحمیل می کند.
نمونه های فراوانی از این ان جی اوهای امپریالیستی را می توان ردیف کرد. بزرگترین ان جی او هایی که خود را „انجمن های رفاهی“ یا „سوسیال“ می خوانند به شرح زیرند:
کاریتاس، دیاکونی، صلیب سرخ، آوَو، امنتستی انترناسیونال، آربیتر سامریتا بوند و غیره.
تمام این ان جی اوها سازمان هایی به شدت ارتجاعی و مسلح به ایدئولوژی مسیحی اند و از لحاظ سیاسی، سیاست امپریالیستی را به پیش می برند. ادعای این ان جی او ها در مورد دفاع از حقوق بشر و حفظ اقتصاد رفاهی همان اندازه باید جدی گرفته شود، که یک جلاد از حقوق اعدامی صحبت می کند. این ان جی او ها دقیقا برای حفظ مناسبات سرمایه دارانه و سلطه ی سرمایه به عنوان رابطی که انگل وار بین کار مزدی و سرمایه، بین فقر و ثروت جا خوش کرده است، عمل می کنند. اگر فقری نباشد سیاست های „سوسیال“ امپریالیستی و ان جی او های „خیریه“ که از نوعی کمک های سرکوب گرانه دفاع می کنند، برای همیشه به تاریخ سپرده خواهد شد. این ان جی اوهای خون اشام و انگل می خواهند مناسبات سرمایه داری را ان طور که هست، نگه دارند، تا موجودیت خود را بازتولید کنند. این ها دقیقا سوپاپ اطمینان توحش و بربریت و استثمار سرمایه دارانه هستند و همچون سرطان و طاعون به همه جا سرایت می کنند.
یکی از مکان هایی که این انگل ها به شدت به کنترل خود درآورده اند، کمپ های پناهندگی هستند. برای یک پناهنده ی قربانی جهل و خرافه و جنگ و امپریالیسم ممکن است زنان خوشرو و خوش قلبی که در این ان جی او ها کار می کنند و پیرمردان و پیرزنانی که بر انان اعمال سلطه ی نرم می کنند، قابل تحمل تر از کارمند وحشی و فاشیست دولت باشند. این دقیقا سیاست خود دولت است که وحشی ترین و فاشیست ترین انسان ها را به عنوان کارمند و پلیس استخدام می کند و از طرف دیگر این مسیحیان عاشق خدا و عیسی را که „قلب“ لطیفی دارند، به عنوان مددکار به خدمت کلیسا و ارگان های مافیایی وابسته به کلیسا در می اورد.
دولت بورژوایی در غرب همچون خاورمیانه نیازی به کشتن مخالفینش نمی بیند، او انان را با انقلاب منفعل و اصلاحات از بالا اخته می کند و به عناصری بی خاصیت و بی خطر تبدیل می کند. یکی از راه های تبدیل کردن انسان ها به عناصری بی خاصیت دادن رفورم از بالا برای کنترل توده از پایین است. اصلاحات از بالا را گرامشی انقلاب منفعل می خواند. این انقلاب منفعل در المان یاداور همان گفته ی تاریخی بیسمارک این سیاستمدار جنایتکار و خون اشام است که در رایشستاگ گفته بود: „به طبقه ی کارگر باید با یک دست نان شیرینی داد و با دست دیگر شلاقش زد“. سیاست های کثیف ان جی اوهای امپریالیستی دقیقا در راستای همین اصلاحات ارتجاعی است. تلاش برای تحمیل اصلاحات از پایین با مبارزات رادیکال و کارگری را باید از اصلاحات دولتی از بالا کاملا جدا کرد. اگر مبارزه برای تحمیل رفرم به قول رزا لوگزامبورگ خودش انقلاب در رئال پولتیک است و به قول فریگا هاوگ تلاشی است که می تواند وسیله یی باشد که مبارزه ی ما را به هدف نهایی یعنی انقلاب نزدیک می کند، از نظر دولت حکم همان نان شیرینی و شلاق را دارد و اتفاقا این نان شیرینی و شلاق را کلیساها و دیگر شبکه های مافیایی وابسته به کلیسا که در حال حاضر در المان استثمار مطلق برای کارگران خود عملی می کنند، به عهده گرفته اند و کار دولت را تا حدود زیادی اسان کرده اند. البته نباید این اشتباه احمقانه را مرتکب شد که بورژوازی غرب „سکولار“ است و اینجا دولت و کلیسا از هم جدا شده اند. بورژوازی غرب به همان اندازه „سوسیال“ است، به همان اندازه هم „سکولار“ است. سوسیالی بودن و سکولار بودن برای بورژوازی غربی تنها و تنها نقش ویترینی را ایفا می کنند، که پشت ان حکومت گلادیاتورها و فاشیست ها مشغول قتل و عام شهروندان مترقی و انقلابی و بریدن نان کمونیست ها و نقشه کشیدن برای نابودی دیگر کشورها هستند و سر بریدن گردن توده ی مردم در سطح میلیونی با هم شرط بندی می کنند. زمانی که از چپ های پروامپرالیست ایرانی می شنوم که اینجا „دمکراسی“ حاکم است و „آزادی“ های اجتماعی و فردی وجود دارد، دود از کله ام بلند می شود. یعنی این جاهلان بعد از سال ها „خواندن“ اثار مارکسیستی هنوز به این نتیجه نرسیده اند که تا زمانی که دولت هست، ازادی هم نیست، یا اینکه انان از پشت عینک بورژوازی و دفاع از مالکیت خصوصی بر ابزار تولید به آزادی می نگرند. بگذریم، این بحث درازی است.

حاکم بودن سیاست فاشیستی و استثمار در ان جی اوهای وابسته به کلیسا
آنچه در ان جی او های موسوم به مدافع حقوق بشر یا ان جی او های مدافع „رفاه“ به عنوان قرارداد کاری وجود دارد، چیزی جز قرارداد کاری به شدت ضد انسانی و فاشیستی نیست، که در دوران نازی تصویب شد، نازی ها ان را کنار گذاشته و در دولت آلمان هم بعد از سقوط فاشیسم به دست ارتش سرخ کنار گذاشته شد، اما همچنان قانون کار حاکم بر کلیساست. این سیاست در زبان آلمانی
Dienstgemeinschaft
نام گرفته است. یعنی سیاست خدمت به جامعه. منشاء این قانون کار برده دارانه مسیحیت است. از نقطه نظر مسیحیت چیزی به اسم استثمار انسان بر انسان در مسیحیت وجود ندارد و بهره ی کار ما در بهشت پرداخت می شود. برای کارگری که به خاطر بیکاری زندگی اش تباه شده است، خدا تخمش هم نیست. من می خواهم زندگی امروزم را بهتر کنم و کاری به بهشت ندارم. من می خواهم به عنوان کارگر به این جهنم روی زمین خاتمه دهم، نه اینکه به امید بهشت محصول کارم را به یک روحانی پدوفیل بدهم تا او باهاش در تعطیلات در تایلند با کودک رابطه ی جنسی داشته باشد. لازم به ذکر است که کلیساها قانون برده دارانه ی موسوم به دنیست گماینشافت را با الگوی برده دارانه ی نئولیبرالیستی ادغام کرده و قراردادهای موقت را در سطح وسیع با اغوش باز پذیرفتند. تا انجا که مجموعه ی احمق مذهبی به صورت مجانی و داوطلبانه حاضر به تن دادن به استثمار مطلق هستند، کلیسا حتی حاضر نیست قرارداد موقت با کسی ببندد و انجا که نیروی کار داوطلبانه برای استثمار مطلق و صد در صدی وجود ندارد، کلیسا تلاش می کند با تحمیل قراردادهای یک ساله به انسان های کارگری مثل من و قراردادهای شش ماهه به کسانی که در رشته های مددکاری اجتماعی درس خوانده اند، از یک طرف ناامنی شغلی برای کارگران خود درست کند و از طرف دیگر هر کس که اعتراض کرد را مثل من فورا از سر کار اخراج کند. کلیسا می گوید ما نقد قبول نمی کنیم و چیزی به اسم حق اعتصاب وجود ندارد. هر کس اعتصاب کند اخراج می شود و اعتراض برای بهبود وضع کاری امری بیگانه با قوانین کاری دینست گماینشافت فاشیستی دوران هیتلر است.
سیاست „خدمت به جامعه“ یا دینستگماینشافت در دوران المان نازی توسط حزب نازی به اجرا درامد و موسسات وابسته به کلیسای پروتستان و بخشا کاتولیک با تمام قوا در کنار نازی ها این سیاست را به اجرا دراورند. فاشیسم المانی به مرور زمان از طریق خصوصی سازی مجدد و امپریالیستی شدن صنایع و دامن زدن به نوعی انحصاری کردن شرکت های بزرگ، از دینستگماینشافت برید، ولی بعد از بیش از هفتاد سال کلیساهای المان و تمام موسسات و ان جی او های وابسته به این کلیساها هنوز با این سیاست وحشیانه با کارمندان و کارگرانش برخورد می کنند.
برای اطلاع فارسی زبانانی که این گزارش را می خوانند لازم است بنویسم که تنها دو ان جی اوی سوسیال امپریالیستی کاریتاس و دیاکونی در المان بیش از دو نیم میلیون انسان را در حوزه ی کارهای خدمات اجتماعی همچون پرستاری، مشاوره وغیره به خدمت گرفته و نزدیک به یک میلیون نفر این دو نیم میلیون نفر به صورت مجانی تحت استثمار مطلق کار می کنند. یعنی این یک میلیون نفر در ازای کاری که انجام می دهند، حتی یک سنت هم دریافت نمی کنند.
بقیه ی کارگران این ان جی او های امپریالیستی وابسته به دولت تابع قرارداد دینستگماینشافت خود را کارگر نمی دانند و اگر هم بدانند، مثل من فورا اخراج می شوند. صاحب کار می گوید که شما استثمار نمی شوید، چون چیزی تولید نمی کنید و اگر هم باراوری ایی برای جامعه داشته باشید و سودی در نتیجه ی این باراوری تولید کنید، این سود برای اجتماع است و در نهایت پس انداز می شود برای جهان و عشق ابدی. این عین چیزی است که در قرارداد „خدمت اجتماعی“ به زبان آلمانی امده است و در سال های اخیر، واکنش بسیاری از مددکاران مخالف کلیسا را در پی داشته است. عشق ابدی مورد نظر این جانیان البته جیب صاحب کاران فاسد و صاحبان کلیساها، اسقف و سر اسقف هاست.
کلیسا و نهادهای مافیایی وابسته به کلیسا قانون بازار ازاد سرمایه داری و حداقل دستمزد را به رسمیت نمی شناسند و چون در المان بالای 60 درصد مردم عضو کلیسا هستند و مالیات کلیسا می دهند، ما شاهد مقاومت توده ایی در مقابل این قانون دوران فاشیسم هیتلری و این بربریت نیستیم. کار کردن زیر نهادهای وابسته به کلیسا امکان فعالیت سیاسی مستقیم علیه دولت را از تو می گیرد و یکی از پیش شرط های استخدام شدن در این نهادهای مافیایی تایید احترام به دولت و قانون است. تا همین چند مدت پیش هیچ انسان بی دینی اجازه نداشت در نهادهای وابسته به کلیسا کار کند. هموسکسشوال ها هم همینطور. در نهادهای وابسته به کلیسای کاتولیک، زنی که ازدواج می کند و طلاق می گیرد، اتوماتیک کارش را از دست می دهد. یکی از احمقانه ترین تئوری هایی که امروز به اسم تئوری „چپ“ و „فمینیسم مارکسیستی“ شناخته می شود، تئوری های پست مدرنیستی سیلیویا فدریچی است. سیلویا فدریچی در تلاش است با خوانش نیچه گرایانه فوکویی مارکس را به لجن بکشد ولی خود در لجن ارتجاع پست مدرنیسم غرق می شود. ایشان می فرمایند که حوزه ی بازتولید اجتماعی حوزه یی است که مارکس به ان نپرداخته است. حماقت طرفداران فدریچی تا انجا پیش می رود که تئوریشان به بخشی از تئوری کالایی تر مناسبات تولید می انجامد. ایده ی پرداخت دستمزد به کار خانگی به عنوان (کار در عرصه ی بازتولید اجتماعی) اگرچه در ظاهر اغوابرانگیز به نظر می رسد، اما این مطالبه دقیقا در راستای بازتولید مناسبات کالایی و تعمیق ان است. دادن دستمزد به کار خانگی نه زن را رها نمی کند، بلکه کار خانگی را همچون طوقی به گردن زن می اندازد، که بیرون امدن از دشوار خواهد شد. از طرف دیگر این مطالبه خود حل مساله نیست، بلکه جابجایی صورت مساله است. مساله ی دیگر فهم اندک این „فمینیسم پست مدرن“ از مارکسیسم و سر و ته بریدن مارکسیسم است. انان نمی دانند که حوزه ی تولید از نظر مارکس بدون حوزه ی بازتولید اجتماعی عملا نمی تواند وجود داشته باشد. حوزه ی بازتولید اجتماعی شاید تنها حوزه یی باشد که کارگر کمتر به بیگانگی دچار می شود و از طرف دیگر این حوزه حوزه یی به مراتب فراتر از انجام کار خانگی و تمیز کاری و کارهای خدماتی مانند مددکاری و مراقبت از کودکان و سالمندان و معلولین است. حوزه ی بازتولید اجتماعی را هر کس به عنوان فرد چه بیکار باشد، یا در عرصه ی تولیدی مشغول به کار باشد و یا چه در عرصه های دیگری مانند عرصه ی خدماتی نیازمند است. انسان ها به استراحت و نظافت و سکس و ورزش و مطالعه و مراقبت از کودکان خود نیازمند اند. حذف این حوزه از حوزه ی کارهای باراور حماقت محض است و نشان از عدم فهم تئوری های عمیق مارکس است. کاری که پست مدرنیسم این دراویش و عرفای قرن با مارکسیسم کرده اند، تنها در چارچوب ویرانی عقل لوکاچی می توان جا داد.

گزارش از استثمار وحشیانه ی شخص خودم

در اواخر سال 2015 ابتدا به صورت داوطلبانه و به مرور به عنوان مترجمی که در ازای کار مزد دریافت می کند، در یک موسسه به اسم „مرکز مستقل مشاوره برای پناهجویان“ که یک ائتلاف از کاریتاس (ان جی اوی وابسته به کلیسای کاتولیک) و دیاکونی (ان جی اوی وابسته به کلیسای پروتستان) شروع به کار کردم. شرایط کاری در اوایل طاقت فرسا بود. ساعت ها بدون یک ثانیه استراحت، همچون فاحشه یی از اتاقی به اتاق دیگر می دویدم و به زبان های مختلف برای پناهجویان از کشورهای مختلف ترجمه می کردم. بعضی از روزها شش ساعت بدون استراحت ترجمه می کردم و زمانی که به منزل بر می گشتم، یک لاشه ی از خودبیگانه یی بودم که هزاران جریان خشونت و کشتار همچون کابوسی جلو چشمم بود.
ترجمه برای کسانی که خانواده هایشان توسط فاشیسم اسلامی داعش محصول غرب قتل عام شده و گردنشان زده شده بود و یا توسط طالبان در جلو چشم دیگر اعضای خانواده به گلوله بسته شده بودند، برایم بیش از اندازه سخت بود. بارها هنگام ترجمه زمانی که وضعیت کودکان پناهجوی قربانی خشونت پلیسی و دولتی را می دیدم، شروع به گریه کردم.
کلیسا این مافیای خون اشام هم تنها به دنبال پول خودش بود. جان و سلامت روحی ما برای این جنایتکاران فاشیست و امپریالیست، به اندازه ی پشه یی ارزش نداشت. بارها به این وضعیت برده دارانه اعتراض کردم، از این ان جی اوهای خون اشام انگل درخواست می کردم، که وضعیت کاری ما را بهبود بخشند، از انان درخواست می کردم که ما حداقل یک سندیکای مترجمان داشته باشیم. این وحوش جنایتکار و خون اشام به هیچ کدام از مطالبات و خواسته های ما جواب نمی دادند. این مساله تا جایی پیش رفت که من ناچار شدم به صورت شخصی با تمام مترجمان صحبت کنم و از انان درخواست کنم، دست به اعتصاب بزنند و مطالبات خود را به صاحب کار بگویند.
کل مطالبات ما به همراه تشریح وضعیت در چند صفحه به صورت یک متن به رئیس این سازمان و در واقع صاحبکار تقدیم شد. با دیدن انتقادات رادیکال و کمونیستی ما به این وضعیت برده دارانه، فورا من و سه نفر دیگر را از سر کار اخراج کردند و اعلام کردند که هر کس این را امضا کرده است یا بخواهد امضا کند اخراج می شود.
ما این مساله را به رسانه های المانی زبان کشانده و به صورت قانونی علیه این مافیای فاشیستی اقدام کرده اییم و تلاش می کنیم انان را به بیدادگاه ارتجاعی المان بکشیم و همزمان با مبارزات خیابانی افساری بر پوزه ی این سازمان ها که با قدرقدرتی مافیایی و انحصاری کردن فعالیت های خدماتی در دست کلیسا و ارائه کمک های سرکوبگرانه به پناهجویان موسوم به حقوق بشر را پیش می برند، زده و اگاهی طبقاتی را در سطح هر چند کوچک به جامعه منتقل کنیم.

حسن معارفی پور
05.08.2019

یک روشنگری در رابطه با کمپین نه به اعدام سیاوش محمودی

حسن معارفی پور
از انجاییکه من بنا به اعتمادی که به دکتر قراگوزلو و محمد عبدی پور دارم و حضور فعالانه ی هر دو را در جریان „کمپین نه به اعدام سیاوش محمودی“ دیدم، لازم دانستم از این کمپین به طور جدی حمایت کنم و از دوستان و رفقای خود بخواهم که در واریز کردن پول دیه برای جلوگیری از اعدام یک نوجوان محکوم به اعدام به خاطر قتل یک انسان متجاوز و جنایتکار تلاش و کوشش نهایی خود را به عمل بیاورند و در اسرع وقت در حد توان خود مبالغی هر چند ناچیز را واریز کنند. درخواست من از جانب تعدادی از رفقا از کشورهای مختلف اروپایی جواب مثبت گرفت و تعداد مشخصی همکاری کرده و همچنین تعدادی از رفقا قول همکاری و واریز کردن پول بین دویست تا پانصد یورو را در روزهای اتی دادند. این نوع همبستگی انسانی در نوع خود بی نظیر است و باید با تمام قدرت از ان حمایت شود. مساله یی که برای من تعجب اور بود، اعلام پایان کمپین از جانب محمد عبدی پور با اعلام این خبر که پولی که قرار بود بابت دیه پرداخت شود جمع اوری شده است، این در حالی بود که چند ساعت قبل از پایان کمپین خود محمد عبدی پور به من اطلاع داده بودند که ما به 160 میلیون تومان دیگر برای نجات جان سیاوش نیازمندیم. مساله یی که تعجب من را برانگیخت این بود که چطور ممکن است در این بحران اقتصادی مبلغ 160 میلیون تومان جمع اوری شود، لذا تصمیم گرفتم که با خانواده ی سیاوش تماس بگیرم و در مورد درستی یا نادرستی این خبر سوال کنم. برادر سیاوش به من گفت که تاکنون سی میلیون تومان جمع شده است و پایان فراخوان کمپین از جانب محمد عبدی پور به ضرر این خانواده است و ممکن است باعث مرگ سیاوش شود. من در اینجا کپی پیام های برادر سیاوش را می اورم تا مساله برای همه روشن باشد.
„یه اقایی به اسم محمد علیزاده تازه برادرش اززندان ازاد شده وحکم اعدام داشت بهش رضایت دادن ازاد شد ودر اداره حمایت از زندانیان سقز گفت که شماره کارت خودتونو بدید من تبلیغات میکنم تا دیه برادرت جور بشه_مادرم شماره کارت داد ویک روز بعدش گفتن اون کارت عابربانکو بیارید همراه با رمز بانکی تحویل اداره بده تا موجودی حساب معلوم بشه. مادرم کارتو تحویلشون داد تقریبا ۳۰میلیون جمع شده گفتن شماره کارت محمد علیزاده ویکی از کارمندان اداره هم پخش کردیم تا اوناهم جداگانه پول جمع کنن خلاصه امروز خونه نبودم وقتی اومدم خونه گفتن محمد علیزاده اومده اینجا وازمادرم فیلم گرفته ومادر پیر وبی سوادم باگریه جلو دوربین تقاضای کمک کرده وقتی اینو شنیدم ناراحت شدم رفتم پیش محمد علیزاده گفتم لطف کن اون فیلمو پاک کن وپخش نکن_اگه میخواستیم این کارو بکنیم خیلی وقت پیش خودمون این کارو میکردیم محمد علیزاده عصبانی شد گفت اگه اینجوریه کارو متوقف میکنم واون مقدار پولی که جمع شده رو ازتون میگیریم شرمنده من اسمشو اشتباه گفتم عبدی پور درسته ادم خوبیه ولی امروز این جوری از ما ناراحت ش نمیگم کلاه برداره یا نیست چون نمیشماسمش تهمت نمیزنم اما چند روز پیش گفت حدوپ ۷۰تومان جمع کرده امروز گفت پولی بهتون نمیدیم اون ۳۰تومان پول که توحساب مادرته اونم نمیدیم بهتون حالا اطلاعیه داده که دیگه مردم پول به حساب ما واریز نکنن فقط بخاطر همین که من گفتم اون فیلم که ازمادرم گرفتی رو حذف کن. اگه باهاش حرف بزنی ممنون میشم البته توکارت خودش ویکی دیگه از همکارانش پول جمع شده ونمیگن چقده وبه ماهم نمیدن والا امروز بامن دعوا کرد حتی توماشین گفت میزنم تودهنت حالا شما میخوای چکار کنی که کار درست بشه اگه من اطلاعیه بدم کسی اطلاعیه منو نگاه نمیکنه بخاطر اینکه من گفتم اون فیلمو که از مادرم گرفتی پخش نکن اونم اطلاعیه داده که پول ندن خدا شاهده الان پدرومادرم بامن دعوا دارن میگن گفته پول خیلی جور شده و من خرابش کردم شاید یک شماره کارت دیگه بده مطمین باشید استعلام همون حساب بانکی که پخش کرده رو بذاره فیسبوک گفته بود فردا قراره ۲۰میلیون دیگه هم بریزن به حسابش والا من نمیشناسمش بخدا هیچوقتم نمیگم ادم بدیه دقیقا همین کارا پیش اومد که عرض کردم اومده بود یک برگه داده بود دست مادرم واونم باگریه تقاضای کمک کرده بود عبدی پور هم ازش فیلم گرفته بود که پخش کنه همین که اینارو شنیدم بخدا زنگ زدم بهش ورفتم پیشش گفتم اگه میشه اون فیلمو پاک کن دلمون نمیخواد فیلمی از مادر بیچارم پخش بشه_همین جوری که تاحالا پول جمع شده لطف کنید ادامه بدید بخدا این حرف من بود درجواب حرفش بمن گفت خفه شو بیغیرت اگه غیرت داشتی تاحالا کاری برای برادرت میکردی بعد گفت بزنم تو دهنت.منم که بچه نیستم ۳۰سال سن دارم بهم برمیخوره_اما بخدا قسم بازم احترامشو نگه داشتم گفتم پاکش کن راضی نیستم فیلم پخش بشه واز ماشینش پیاده شدم ورفتم این حرفارو جلو پدرم بهم گفت ازخودش بپرس اگه غیر ازاین بود هرچی میخوای بهم بگو کارت بانکی مادرمو گذاشته پس کارت بانکی خودش چی میشه مادرم که پیره گناه داره توی این سن وسال باگریه فیلمش پخش بشه بخدا من یکی از غصه دق میکردم. میدونم بهتر بود اما من یکی حاضرم روزی صدبار اعدام بشم ولی مادرم پیش مردم گریه نکنه.“ (این پیام ها به صورت تیکه تیکه از واتس اپ توسط برادر سیاوش محمودی برای من ارسال شده است)
در اینجا لازم دانستم اصل پیام را بیاورم، تا برای مردم قضیه روشن شود. ما از یک طرف با این پیام طرف هستیم که در پشت پخش نشدن فیلم مادر مردسالاری و غیرت کوردی خوابیده است و از طرف دیگر با گزارشی که محمد عبدی پور نوشته و من ان را در اینجا کپی می کنم.
„شاید برای افرادی جای سوال باشد که چرا پایان کمپین نه به اعدام سیاوش محمودی اعلام شد .
لازم میدانم آنچه امروز باعث اعلام پایان کمپین گردید طی این گزارش به اطلاع عموم برسانم
دوستان موقعیکه خانواده سیاوش محمودی به مامراجعه کردند درلحظه اولیه گفتند که ازخودشان یکصد میلیون تومان دارند وگفتند درجهت تامین دیه یاریمان کنید ماهم باتوجه به اینکه مخالف اعدام بودیم ودرراستای انسانیت قول دادیم که کمپینی درراستای کمک مالی راه اندازی کنیم بامشورت بادوست عزیزی وزحمت بیانیه ی اعلام موجودیت کمپین راه اندازی شد ودوستان زیادی دراین راستازحمتهای فراوانی کشیدند به گونه ای که تابه امروز حول وحوش هشتادمیلیون تومان از داخل وخارج جم آوری گردیده است .اما کسانی بودند وبرایشان جای سوال بود که چرا اعضای خانواده سیاوش درهیچ جایی به جز شماره حساب خانم نسرین شریف زاده هیچ اثری از آنان نیست باتوجه به نادیده نگرفتن درخواست دوستان سوال کننده وظیفه خود دانستیم که خواست دوستان راتامین کنیم همراه یکی ازدوستان به خانه پدری سیاوش مراجعه کردیم بعداز احوال پرسی گفتم خیلی خوب پیش رفته ایم حالا باپول خودتان ۱۸۰میلیون تومان پول داریم امیدواریم پول به دویست میلیون تومان برسدوباچندین نفرمعتمد به خونه مقتول برویم وبااون مبلغ رضایت بگیریم. درکمال ناصادقی پدر سیاوش گفت ما۱۰۰میلیون تومان نداریم پنجاه میلیون داریم اونهم خانمم احتیاج به عمل جراحی به مبلغ پانزده میلیون تومان داردوهمچنین خودم مریضم وبچه هایم بیکارند شایدبتوانم بیست میلیون ازاون پنجاه میلیون تومان ازخودم بدم. گفتم مرد حسابی چراروز اول نگفتی بیست میلیون تومان ازخودم میدم گفت اگه میگفتم بیست میلیون دارم شماها اقدام به کمپین نمی کردی. گفتم اوکی گرفتم ولی روز اول هم من به عنوان فردی از اعضای کمپین به پدرومادر سیاوش قول داده بودم درنهایت تلاش خود از ۳۰تا ۵۰میلیون تومان روی ماحساب کندولی خوشبختانه دوستان ما خیلی تلاش کردند وبیشتر از اون مبلغی که قول داده بودیم جمع کردند وبا درمیان گذاشتن خواست دوستان ازخانم شریفزاده خواستم باصداوتصویر خودش از مردم تقاضای کمک مالی جهت تامین دیه فرزندش کندوتصویرش راظبط کردم ودرکان گروه تلگرامی برای چند لحظه ای قرار گرفت فورا از طرف فرزندش که تازه رسیده بود خونه به من زنگ زدوگفت چرافیلم مادرم درتلگرام است نباید هیچ کس مادرم راببیند وماراضی نیستیم منم گفتم باشه برمیدارم برداشتم بعد از چند دقیقه دیگر همان شخص تماس گرفت واومد پیش من وشروع کرد به صحبت کردن وگفت ما گدانیستیم وتلگرام جای بچه است ومن فردا از کانال تلگرامی شکایت میکنم وچیزهای دیگری….منم گفتم همین الان گروه رامی بندم ومطمن باش گروه را می بندم وخوشبختانه پولها همه توحساب مادرت واریز شده است بعدا هم مادرش وهم پدرش تماس گرفتند که فیلم حذف شود منهم درجواب آنان گفتم چگونه شما پول میخواهید ولی حاضر نیستید حتی فیلم کوتاهی داشته باشی. پس ماهم حاضر به ادامه کمپین نیستیم وقولی که از اولین روز دا ده ایم بیشتر جمع آوری شده است پس همین الان پایان کمپین نه به اعدام رااعلام میکنم سرانجام پایان کار کمپین رااعلام نمودم در ضمن شاید دوستانی باشند که پول آنان تکلیفش چه میشود دوستان همچنان که قبلا نیز اعلام شده است مبلغی توسط دوستمان کاک سلطان تحویل صرافی شده وهنوز به حساب مادرسیاوش واریز نشده ومبالغی نیز در دست چندین نفرازمعتمدین شهر سقز است که حدودا ۲۳تا ۲۵میلیون تومان میباشد که تاشنبه واریز میشود باواریز شدن این دومبلغ پرینت حساب خانم شریف زاده دراختیار عموم قرار میگیرد ناگفته نماند حساب خانم شریف زاده درکنترل اعضای کمپین است.
لازم به توضیح میدانم از تمام کسانیکه دراین چندروز شرکت فعال داشته اند تشکر کنم ودرپایان بابت تاخیر این نوشته معذرت خواهی میکنم
اگرچنانچه کسانی سوالی داشتند درخدمت هستم
به درود رفقا“ (برگرفته از صفحه ی فیس بوکی محمد عبدی پور)
در اینجا ما با یک سوء تفاهم کشنده سر و کار داریم. این سوء تفاهم به هیچ وجه بر سر این نیست که عبدی پور خواسته سر این خانواده شیره بمالد یا پولی که برای نجات سیاوش در حال جمع اوری است بالا بکشد. من چند سالی است با محمد عبدی پور تماس دارم و از رفقای مشترکمان از امنیت و سلامت او در زمینه ی مسائل مالی و غیره باخبر شدم و از این بابت نگران نیستم. انچه پیش امده است یک مساله ی فرهنگی است. اینجا فرهنگ ارتجاعی و فئودالی اسلامی کوردی در مقابل فرهنگ مترقی قرار می گیرد. عبدی پور و دیگر رفقا در کمپین ده ها برابر خانواده ی سیاوش برای نجات جان سیاوش تلاش کرده اند، این در حالی است که خانواده ی سیاوش با جان فرزندشان بازی می کنند و در روز روشن دروغ می گویند. ابتدا به عبدی پور می گویند که صد میلیون دارند، بعد صد میلیون به پنجاه میلیون کاهش پیدا می کند و بعد بیست و پنج میلیون و پدر خانواده می خواهد این بیست و پنج میلیون را برای بیماری همسرش و نه جان پسرش هزینه کند. انچه برای من روشن است تقابل دو فرهنگ است که سال هاست در حال جنگ هستند. فرهنگ مترقی چپ و کمونیستی در کردستان هیچ گاه با فرهنگ اسلامی و مردسالارانه سر آشتی نداشته و نخواهد داشت. بی گمان فرهنگ غالب که یک فرهنگ منسوخ قرون وسطایی امیخته به چانشی اسلام و ناسیونالیسم است، بر روی فرهنگ مترقی تاثیر گذاشته و همیشه سعی کرده فرهنگ مترقی سوسیالیستی را به عقب براند.
مساله ی مهمتر از مساله ی فرهنگی مساله ی حقوقی قضیه است. اگر در اروپا شما مورد تعرض قرار بگیرید و کسی قصد تجاوز یا کشتن شما را داشته باشد، می توانید او را بکشید، بدون اینکه زندان یا اعدام شوید. در این قوانین بربریستی هم چنان اجرا می شوند و در بسیاری از مواقع جای قربانی و جلاد بر طبق قوانین فاشیستی و اسلامی عوض می شوند.
از نقطه نظر فلسفه ی حق حماقت انسان ها و یا اختلاف فرهنگی نمی تواند مانعی باشد که انسان های احمق به بردگی گرفته شوند، اعدام شوند یا از حقوق و آزادی و برابری خود محروم شوند. ما کمونیست ها از این فلسفه ی حق دفاع می کنیم. بنابراین برخورد احساساتی و غیرعقلانی به مسائل را نه تنها درست نمی دانیم، بلکه ان را در خدمت اجرای قوانین ارتجاعی می دانیم. از نقطه نظر فلسفه ی حق من برخورد محمد عبدی پور در مورد پایان دادن به کمپین با اعلام خبر دروغین „جمع شدن پول“ را کاری ضد اخلاقی، ضد حقوقی و در چارچوب نابودی عقلانیت مورد نظر ما می دانم و باید این برخورد احساسی با تمام قدرت نقد شود. این عمل محمد عبدی پور می تواند عملا مانع جمع شدن پول دیه شود و جمع نشدن پول دیه به قتل سیاوش خواهد انجامید. لذا لازم است از این زوایه عبدی پور را به شدت نقد کرد و در نقد هیچ نوع سازشی حتی با نزدیک ترین رفقا را لحاظ نکرد.
اشتباه دیگر عبدی پور این است که از طریق کمپین دفاع از زندانیان سیاسی ظاهرا همانطور که برادر سیاوش می گوید شماره حساب یا شماره حساب های دیگری را اعلام کرده است. این عمل اگر حتی بر اساس ضرورت شکل گرفته باشد، نوعی بی اعتمادی را نزد افکار عمومی دامن می زند. درست کردن یک هیئت نظارت انتخابی بر ورودی و خروجی های شماره حساب مادر سیاوش بهترین گزینه است. اعلام کردن روزانه ی پول های جمع شده باید با شفافیت کامل صورت بگیرد. اینکه خانواده ی سیاوش بخواهند تمام سیصد میلیون تومان را از مردم بگیرند و در صد میلیون تومانی که خودشان قول داده بودند، جور کنند، صرفه جویی کنند، عملا در بازی بیزنس با خون پسرشان قرار گرفته اند. کاری که ما اجازه ی ان را نمی دهیم. کسب وکار با اعدام سال هاست توسط جریان نئوفاشیستی اکس مسلم در آلمان و اوباش وابسته به حزب کمونیست کارگری ایران-جریان تقوایی به پیش می رود. کاری که از بنیاد ضد انسانی است و ربطی به مبارزه علیه اعدام ندارد. من به شخصه این گونه برخوردها را چه از جانب خانواده ی زندانیان و چه جریانات سیاسی و غیره صورت بگیرد، به عنوان یک عمل ضد بشری محکوم می کنم.
مساله ی دیگر ضروت اعلام کمپین جدیدی متشکل از چهار نفر معتمد جامعه است که سابقه ی مبارزاتی پاکی دارند. وقتی عبدی پور کمپین را تمام شده اعلام می کند، لازم است برای جلوگیری از اعدام سیاوش کمپین دیگری را اعلام کرد، در غیر این صورت حماقت خانواده ی سیاوش و لجاجت محمد عبدی پور می تواند به مرگ سیاوش بیانجامد. اتفاقی که نباید بیفتد.

13.12.2019 هایدلبرگ آلمان