A Materialist and Historical Examination of the Palestinian Question

In this article, an attempt is made to examine recent issues and the war between the fascist regime of Israel and the Islamic fascist faction Hamas from a Marxist perspective. As a communist defender of the oppressed, I aim to advocate for the liberation of the Palestinian people from the clutches of Islamic and Zionist fascism, as well as other imperialist alternatives within the framework of realpolitik. It should be noted that the recent conflict, which began on October 7, 2023, in response to Hamas’s crimes (including an attack on October 5, where they targeted a civilian party and arrested and executed non-combatants), is one of the wars that has seen Zionist fascism reunite amidst the corruption of Netanyahu. Widespread racial hatred against Palestinians exists in Israeli society, and there has been a convergence of governments and realpolitik parties from both the left and right, along with fascist elements in European parliaments.

These circumstances have paved the way for the establishment of an absolute military government in Israel and the criminalization of political activities associated with the Palestinian people in ostensibly democratic Western countries. Consistently, across multiple instances (in 2008, 2012, 2014, 2021, 2022, and this recent conflict in October 2023), the fascist Hamas movement has provided a pretext for the occupying Israeli regime to bombard the people of Gaza. The primary victims of these airstrikes are not the children of Hamas leaders residing in comfortable Western locations; instead, they are workers, laborers, children, and elderly individuals who have been ensnared by Zionist fascism and Islamic barbarism and fascism within the world’s largest open-air prison—the Gaza Strip.

In this regard, it is necessary to mention that as a communist fighter who is defending the right to self-determination which is a fundamental principle of international law and applies to the fate of the Palestinian people (meaning they need to determin thier fate) and an opponent of Islamic and Zionist fascism, I consider any defense of Israel by anyone or any force as a complicity and a crime beyond any crime. My stance is similar and applies to any alignment with Hamas, which I view it as a microscopic fascist entity. The only difference between the fascist and imperialist occupier regime of Israel and Hamas movement lies in the scale and dimensions of the atrocities committed.

If Hitler’s Nazi regime turned the world into hell for humanity during its 12-year reign, the fascist Israeli regime has systematically perpetrated mass killings of Palestinians since May 14, 1938—the day of Nakba. They forcibly displace Palestinians from their land and, if they resist, subject them to death and bombardment. It is interesting that a group of Europeans, known as left-liberals or ‘vegans’ (romantic cannibals), make statements such as: ‘Israeli soldiers wear vegan attire’ or ‘There is no execution in Israel.’ to absolve their conscience from a fascist torment: a torment inflicted upon six million Palestinians who have been displaced by the occupier Israeli regime and thousands of children incinerated by this occupier in the flames of war.

From a Western perspective, it seems that killing a human is only considered inhumane when it happens up close—when someone’s throat is slit with a knife or they are executed and hanged. However, when humans are collectively executed through bombings, the “humanitarian” sensibilities of European killers remain untouched. It is not without reason that Frantz Fanon stated that those who have spoken most about humanity have killed more humans than anyone else.

This article briefly examines the Jewish question and the recent developments. While part of the content was written during the opening of the U.S. embassy in Jerusalem under Trump, I have omitted repeating old statements.

I dedicate this piece to all those who stand against fascism—whether European, Zionist, or Islamic—and refuse to remain silent in the face of oppression and tyranny, even if it means risking their jobs and things like that.

 به اطلاع علاقه‌مندان به فلسفه و آثار جرج لوکاچ می‌رسانیم که مراسم ویژه‌ای به نام “روز جرج لوکاچ” در تاریخ ۲۱ اکتبر ۲۰۲۵ در شهر هایدلبرگ برگزار خواهد شد.  این رویداد، فرصتی منحصربه‌فرد برای آشنایی با ابعاد مختلف شخصیت فکری و سیاسی یکی از مهم‌ترین اندیشمندان قرن بیستم است. برنامه از ساعت ۱۱ صبح آغاز شده و تا ۱۰ شب ادامه خواهد داشت. در ابتدای برنامه، پلاک یادبود جرج لوکاچ بر سر در یکی از اقامتگاه‌های وی در سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸ در خیابان کپلر هایدلبرگ نصب خواهد شد. این مراسم توسط اداره فرهنگ هایدلبرگ و انجمن جهانی جرج لوکاچ سازماندهی شده و دکتر رودیگر دانمان، رئیس انجمن جهانی لوکاچ، سخنرانی کوتاهی پیرامون زندگینامه روشنفکری و دستاوردهای فلسفی وی ارائه خواهد داد. پس از این افتتاحیه، تور علمی_فلسفی با راهنمایی میشائیل بوزلمایر، متخصص برجسته و نویسنده کتاب «پیاده‌روی ادبی هایدلبرگ، آغاز می‌شود. این تور علاوه بر آشنایی با زندگی و آثار لوکاچ، شما را با تاریخ ادبی هایدلبرگ و سایر متفکران برجسته‌ای که در این شهر زیسته‌اند نیز آشنا می‌کند. بازدید از اقامتگاه‌های مختلف لوکاچ از جمله خیابان مولتکشتراسه شماره ۸ و سایر محل‌های سکونت او یعنی اوفرشتراسه هشت آ نیز در این تور گنجانده شده است.

در ساعت ۱۳، پس از بازدید اقامتگاه‌ها، شرکت‌کنندگان برای صرف ناهار به رستوران ایرانی درویش خواهند رفت. سپس پیاده‌روی به سمت دویچه بانک ادامه پیدا می‌کند—محلی که لوکاچ هنگام ترک هایدلبرگ در سال ۱۹۱۷ چمدانی پر از دست‌نوشته‌ها و آثار مهم خود را به امانت گذاشته بود. این چمدان مشهور که برای بیش از پنجاه سال در گاوصندوق بانک نگهداری شده بود، گویای گنجینه فکری دوران جوانی لوکاچ در مورد زیبایی‌شناسی، فلسفه‌ی هنر و داستایفسکی و تولستوی و نامه‌های زیادی به همعصران و مقالات پراکنده است. تور ادامه یافته و مسیر از خیابان اصلی شهر به بخش قدیمی هایدلبرگ کشیده می‌شود؛ در طول این سفر، میشائیل بوزلمایر، دیدگاه‌های جدیدی پیرامون شهر و لوکاچ ارائه خواهد کرد. پایان تور با استراحت کوتاه در آبجوسازی محلی “فتر” همراه خواهد بود و علاقه‌مندان می‌توانند از نوشیدنی‌های محلی لذت ببرند. بخش فشرده علمی و فلسفی این روز از عصر آغاز می‌شود و در سالن کانت واقع در دانشکده فلسفه دانشگاه هایدلبرگ برگزار خواهد شد. سخنرانان برجسته‌ای نظیر دکتر رودیگر دانمان، پروفسور پیتر کونیگ، دکتر توماس پترسن و حسن معارفی‌پور جنبه‌های مختلف آثار و اندیشه‌های فلسفی لوکاچ را بررسی خواهند کرد. موضوعات مورد بحث شامل مفاهیمی چون شیءوارگی، بیگانگی، نظریه رمان، مطالعات لوکاچ درباره رئالیسم و ارتباط تفکر او با فلسفه هگل و به تعبیر دیگر هگلیانیسم لوکاچ خواهد بود. بحث‌ها توسط سارا احسان، شاعر و نویسنده ایرانی-آلمانی، مدیریت خواهد شد. در طول سخنرانی‌ها، نوشیدنی‌های سرد و تنقلات برای شرکت‌کنندگان در دسترس هستند و پس از پایان جلسه، شرکت‌کنندگان دعوت می‌شوند تا در یک محیط دوستانه به گفتگو با سخنرانان ادامه دهند. شرکت در تمام بخش‌های این برنامه برای عموم آزاد بوده و اطلاعات بیشتر را می‌توان از ایمیل Hassan.maarfipoor@gmail.com  دریافت کرد از همه علاقه‌مندان به آثار جرج لوکاچ دعوت می‌شود تا در این فرصت ارزشمند شرکت کنند و به بررسی عمیق‌تر اندیشه‌های یکی از متفکران برجسته جهان معاصر بپردازند.

Announcement of Georg Lukács Day in Heidelberg
Georg Lukács: An International Scholar in Heidelberg

We are delighted to invite you to a very special event in Heidelberg on October 21, 2025, beginning at 11:00 a.m. Prepare for an inspiring day celebrating one of the 20th century’s most significant philosophical thinkers and scholars: Georg Lukács. The day will start with the unveiling of a memorial plaque at one of his former residences, followed by a unique “treasure hunt” walking tour through Heidelberg. The evening will conclude with a deep dive into Lukács’ scientific and political work alongside renowned researchers.
11:00 a.m. Unveiling of the Memorial Plaque
At 11:00 a.m., we will install a memorial plaque at Lukács’ residence in Neuenheim at Keplerstraße 28, 69120 Heidelberg (where he lived from 1914-1918). Dr. Rüdiger Dannemann, chairman of the International Lukács Society, will give a speech on Lukács’ intellectual biography and its significance.
11:30 a.m. City Tour and Lunch
Following the plaque unveiling, Michael Buselmeier will lead a city tour to trace Lukács’ life and work in Heidelberg. Buselmeier, a renowned expert on the city and author of “Literary Tours of Heidelberg,” will guide us on a journey that not only explores the international scholar’s time here but also delves into the history of Heidelberg and its literary figures.
The tour will include Lukács’ former residences at Moltkestraße 8 (1914) and Uferstraße 8a (1912-1914), both in Neuenheim.
At 1:00 p.m., we will stop for lunch at the Persian restaurant Darwish in Weststadt. The tour will resume at 2:45 p.m. at the Deutsche Bank, the site where Lukács’ “Heidelberg Suitcase,” containing previously undiscovered writings, was stored for decades until 1973. The tour will continue with other stops, offering new perspectives on the city. We will conclude with a coffee and drink break at “Vetter’s,” where you can also enjoy cold drinks and regional, homemade beer.
6:00 p.m. Evening Event in the “Kant Hall” in the Philosophy Department of Heidelberg University, Schulgasse 6, 69117 Heidelberg.
. Several Lukács experts will present their research:

• Dr. Rüdiger Dannemann will provide a biographical overview of Georg Lukács’ work, highlighting the contemporary relevance of his theories of alienation and reification.
• Prof. Peter König will focus on Lukács’ intellectual development during his time in Heidelberg, with a special emphasis on his works “The Soul and the Forms” and “The Theory of the Novel.”
• Dr. Thomas Petersen will discuss Lukács’ realistic studies based on the book “Faust and Faustus.”
• Hassan Maarfi Poor, a Ph.D. candidate, will present his current academic research on Lukács’ philosophical examination of Hegel.
  Cold drinks and snacks will be available during the event. Afterward, everyone is invited to continue the discussion with the speakers over a glass of wine. The moderator for the evening will be Sara Ehsan, a writer and poet from Karlsruhe.
• We look forward to seeing you there!
  No registration is required!
  For any questions or more detailed information, please contact Hassan Maarfi Poor at Hassan.maarfipoor@gmail.com.

Georg Lukács – ein internationalistischer Gelehrter in Heidelberg

Wir freuen uns sehr, Sie/ Dich am 21.10.2025 ab 11:00 Uhr zu einer ganz besonderen Veranstaltung in Heidelberg begrüßen zu dürfen. Es erwartet Sie eine inspirierende Begegnung mit einem der wichtigsten philosophischen Denker und Gelehrten des 20. Jahrhunderts: Georg Lukács. Wir beginnen den Tag mit der Einweihung eine Lukács-Gedenktafel an einem seiner Heidelberger Wohnhäuser, begeben uns dann auf eine Spurensuche der besonderen Art durch Heidelberg und lernen schließlich am Abend verschiedene wissenschaftliche Seiten Lukács‘ gemeinsam mit mehreren angesehenen Lukács-Forschern kennen.
11:00 Einweihung der Gedenktafel
Um 11:00 installieren wir mit dem Kulturamt Heidelberg die Gedenktafel an Lukács’ Wohnhaus in Neuenheim in der Keplerstraße 28, 69120 Heidelberg (1914-1918). Von Dr. Rüdiger Dannemann, Vorsitzender der Internationalen Lukács Gesellschaft e.V., hören wir in diesem Zusammenhang eine Rede zur intellektuellen Biografie Lukács’ und ihrer Bedeutung.
11:30 Stadtrundgang mit gemeinsamem Mittagessen
Im Anschluss an die Einweihung nimmt Michael Buselmeier uns mit auf eine Spurensuche nach Lukács Leben und Wirken in Heidelberg. Buselmeier gilt als einer der renommiertesten ein Heidelbergkenner der Gegenwart und ist u.a. Autor des Buches “Literarische Führungen durch Heidelberg“. So können wir uns auf eine Führung durch Heidelberg freuen, in der wir nicht nur dem internationalistischen Gelehrten Lukács in seiner Heidelberger Zeit näherkommen, sondern die Geschichte Heidelbergs und ihrer Denker von ihrer literarischen Seite ergründen.
Der Rundgang führt uns zunächst an Lukács‘ Wohnhäusern in der Moltkestraße 8 (1914) und in der Uferstraße 8a (1912-1914), beide ebenfalls in Neuenheim.
Um 13:00 kehren wir gemeinsam zum Essen in das persische Restaurant Darwish in der Weststadt ein. Um 14:45 spazieren wir weiter zur Deutschen Bank, wo seit 1917 über mehrere Jahrzehnte Lukács‘ „Heidelberger Koffer“ mit bis zu seiner Entdeckung 1973 unbekannten Schriften aufbewahrt wurde.
Michael Buselmeier wird uns auf weiteren Stationen einen neuen Blick auf die Stadt werfen lassen. Zum Abschluss des Rundgangs können wir uns beim „Vetter’s“ bei einer kleinen Kaffee- und Getränkepause stärken. Wer möchte, kann hier auch kalte Getränke und regionales, hausgemachtes Bier genießen.
18:00 Abendveranstaltung
Am Abend kommen wir zum wissenschaftlich und politisch besonders intensiven Teil des Tages mit mehreren Lukács-Experten im „Kant-Saal“ im philosophischen Seminar der Universität Heidelberg, Schulgasse 6, 69117 Heidelberg. Dr. Rüdiger Dannemann wird uns einen biographisch strukturierten Überblick zu Georg Lukács‘ Werk geben und die Gegenwartsbedeutung seiner Entfremdungs- und Verdinglichungstheorie herausstellen. Prof. Peter König wird den Fokus auf Lukács‘ intellektuelle Entwicklung in der Heidelberger Zeit lenken und dabei die Werke „Die Seele und die Formen“ sowie „Die Theorie des Romans“ besonders hervorheben. Lukács‘ realistische Studien werden wir mit Dr. Thomas Petersen anhand des Buches „Faust und Faustus“ kennenlernen. Eine aktuelle wissenschaftliche Auseinandersetzung mit philosophischen Aspekten der Lukács-Werke können wir mit Hassan Maarfi Poor kennenlernen, der zu Lukács‘ Auseinandersetzung mit Hegel promoviert.
Während der Veranstaltung werden kalte Getränke und Snacks für alle bereitstehen. Im Anschluss sind alle herzlich eingeladen, mit den Referenten bei einem Glas Wein weiter zu diskutieren. Moderation: Sara Ehsan, Schriftstellerin und Dichterin aus Karlsruhe.
Keine Anmeldung ist erforderlich!
Bei den Fragen zu genaueren Informationen könnten Sie unter der Mailadresse: Hassan.maarfipoor@gmail.com Kontakt aufnehmen.

حسن معارفی‌پور

مقدمه

این مطلب را در ورژن کوتاه‌تر سال‌ها پیش منتشر کرده بودم، اما لازم دانستم به مناسبت فاجعه‌ی بمباران شیمیایی حلبچه با ویرایش جدید و تعمیق آن و همچنین به شکلی به‌روزتر و مناسبت‌تر برای “روزنامه” بازنویسی کنم و دوبار منتشر کنم.

 در سال روز ۱۶ مارس ۱۹۸۸ هواپیماهای رژِیم فاشیست بعث عراق منطقه‌ی ﺣﻠﺒﭽﻪ واقع در ۱۵ کیلومتری مرز ایران را مورد بمباران شیمیایی قرار دادند و در همان اولین دقایق بیش از ۵ هزار نفر در زمانی کوتاه برای همیشه چشم از جهان فرو بستند و هزاران نفر دیگر مسموم شدند، جانداران زیادی جان خود را از دست دادند و با این جنایت رژیم فاشیست بعث عراق یکی از بزرگترین نسل‌کشی‌های سیستماتیک را در خاورمیانه دامن زد. بمباران شیمیایی حلبچه همچنین باعث از دست رفتن یک گردان از رزمنده‌ترین و ورزیده‌ترین گردان‌های کومه‌له‌ی کمونیست سابق شد و نزدیک به هفتاد انسان قهرمان و مبارز که با مبارزه‌‎ی بی‌امان، رژیم فاشیست اسلامی ایران را به ستوه آورده بودند، در نتیجه‌ی آلودگی شیمیایی ناشی از این بمباران جان باختند.

تبعات درازمدت این فاجعه‌ی انسانی به حدی است که تنها می‌توان آن را با بمباران هسته‌‎ای هیروشیما و ناکازاکی مقایسه کرد. تاثیرات و تبعات مضر و مخرب این فاجعه تاکنون بر زندگی انسان‌ها سایه افکنده و ما شاهد مرگ و میر بالا در منطقه‌ی حلبچه و شهرزور، آلودگی آب های زیرزمینی، نابودی جانداران و محیط‌زیست و بیماری‌های همچون سرطان در میان مردمانی که به خاطر استفاده از آب‌های آلوده‌ به مواد شیمیایی گرفتار شده‌اند هستیم. قربانیان این فاجعه تنها انسان‌هایی ساکن در این منطقه نیستند، بلکه دیگر جانداران، آبزیان، گیاهان و نسل‌های بعدی آنان نیز تاکنون به خاطر تبعات بلندمدت این جنایت جنگی زجر می‌کشند.

حسن معارفی‌پور

اسرائیل در بهترین حالت ترکیبی از داعش، فاشیسم هیتلری، کلونیالیسم اروپایی و امپریالیسم غربی است که سلاح هسته‌ای دارد و توسط قدرت‌های بزرگ امپریالیستی غربی حمایت می‌شود. اگر داعش هم سلاح هسته‌ای داشت و توسط تمام دولت‌های غربی به ویژه آمریکا و آلمان حمایت می‌شد، تاکنون تمام خاورمیانه را تسخیر کرده بود. آن فاشیست کله‌پوکی که می‌گوید باید از حق اسرائیل برای داشتن دولت حمایت شود، او از حق استعمار، کلونیالیسم، تجاوز، جنوساید، غارت، توحش، کودک‌کشی، تروریسم و بربریت فاشیستی حمایت می‌کند. اسرائیل یک داعش درنده است، که هم از تجربیات پدر معنوی‌اش یعنی نازیسم یاد گرفته است و هم مدرن‌ترین سلاح‌های جهان را با آپارتوس هایپرکاپیتالیستی در اختیار دارد. تنها راه به شکست کشاندن اسرائیل در این بربریت و توحش شروع مبارزه‌ی انقلابی کارگران و کمونیست‌ها در اسرائیل برای سرنگونی رژیم فاشیستی و غارتگر فعلی و کشاندن جنگ به داخل خاک اسرائیل است. نه دولت‌های امپریالیستی شرقی مانند چین و روسیه و نه دولت‌های فاشیست عربی و رژیم فاشیست تورکیه و رژیم فاشیست اسلامی ایران و نه هیچ نیروی دیگری در منطقه‌ی خاورمیانه و خارج از این منطقه علاقه‌ای به کشاندن جنگ به داخل خاک اسرائیل ندارند و اگر آشکارا از کشتار جمعی و نسل‌کشی فلسطینیان خوشحال نباشند، عملا هیچ تلاشی برای پایان دادن به نسل‌کشی رژیم فاشیست اسرائیل نکرده‌اند و این وضعیتی است که قربانیان آن مردم بی‌دفاع فلسطین هستند. مردمی که  سرزمین‌شان توسط غارتگران فاشیست صهیونیست غصب شده است و خودشان توسط این فاشیست‌ها روزانه کشته می‌شوند. صحبت کردن از صلح در خاورمیانه تا زمانی که رژیم‌های استعمارگر، فاشیستی و بورژایی اقتدارگرا در این منطقه حضور دارند، خیال‌پردازی است.

صلح پایدار تنها با نابودی فاشیسم صهیونیستی، فاشیسم اسلامی، فاشیسم ترکی و پایان دادن به مناسبات تولید کاپیتالیستی با یک انقلاب سوسیالیستی در منطقه ممکن است. آن‌چه اراذل واوباش فاشیست موسوم به محور مقاومت تا مغز استخوان با آن دشمنی دارند، انقلابی‌گری سوسیالیستی و کمونیستی است. آنچه این اوباش با آن همسویی دارند، حمایت از رژیم‌های فاشیستی اقتدارگرای اسلامی و احزاب مرتجعی است، که در کنار نازی‌های صهیونیست مردم فلسطین را به این روز انداخته‌اند. اسرائیل تصمیم گرفته است تمام غزه را به تصرف خود دربیاورد و مردم بی‌دفاع و گرسنه‌ی این منطقه که در شرایط قحطی کامل به سر می‌برند به سبک آدمخوران تورک در دوران امپراتوری عثمانی که یک میلیون و پانصد هزار ارمنی را روانه‌ی صحرا کردند تا از گرسنگی تلف شدند، روانه‌ی صحرا کند، تا به اسکله‌های گازی و نفت در نوار غزه دسترسی یابد و آرمان دیرینه‌ی فاشیستی خود  from the river to the sea را بخشا متحقق کند و به دریا درسترسی پیدا کند.

 در نبود یک جنبش سوسیالیستی و  در نبود یک تشکیلات انقلابی و یک ارتش سرخ، در نبود یک رژیم شبه‌سوسیالیستی مانند اتحاد جماهیر شوروی که نازیسم را در قلب برلین شکست داد، نازی‌های صهیونیست به سبک پدر معنوی خود آدولف هیتلر تصمیم به پاکسازی فلسطین گرفته‌اند و برای حفظ فضای حیات برای فاشیست‌های غارتگر حاضرند دو میلیون نفر را قتل‌عام کنند و هولوکاست را دوباره خلق کنند. بعد از ماه‌ها گرسنگی دادن به مردم و نسل‌کشی سیستماتیک نازی‌های صهیونیست با ورود پنج کامیون مواد غذایی به نوار غزه موافقت کردند و رسانه‌های حامی فاشیسم صهیونیستی به ویژه در آلمان پسافاشیستی که از همان ابتدای جنگ تمام اخبار ارتش فاشیست و نسل‌کش اسرائیل را بدون کم و کاست تکرار می‌کردند، در بوق و کرنا کرده که گویا اسرائیل اجازه‌ی ورود مواد غذایی به غزه را داده است. این فاشیست‌های ملعون و این فرزندان هیتلر (Hitle-Jugend یعنی کسانی که در دوران نازیسم در سازمان جوانان نازی اکتیو بودند)، با سقوط فاشیسم به دست ارتش سرخ نه تنها تغییر نکردند، بلکه همان افکار فاشیستی و استعمارگرانه‌ی خود را نگه داشته‌اند و با همان افکار نازیستی به مردم فلسطین و خارجیان و مهاجران نگاه می‌کنند. تنها چیزی که عوض شده است، زمانه است و نه این جوانان هیتلر که امروز پیرمردان و پیرزنانی در احزاب راست و کنسرواتیو، “سوسیال””دمکرات”، سبز و حتی چپ است. در این راستاست که باید گفت، آنتی‌دویچیسم[1] دقیقا نازیسم در پوشش دروغین آنتی‌ناسیونالیسم است، همانطور که ناسیونال‌سوسیالیسم آنتی‌سوسیالیسم در پوشش به ظاهر سوسیالیسم بود. جوانان هیتلر یعنی سیاستمداران امروز آلمان از چپ و راست در کنار نازی‌های صهیونیست نقش عمده‌یی در نسل‌کشی مردم فلسطین از یک طرف و سرکوب مبارزات خیابانی طرفداران فلسطین در داخل خاک آلمان داشته و دارند.

اسرائیل نه مکانی امن برای یهودیان و نه تلاش برای جبران جنایت‌های نازیسم برعلیه یهودیان است. اسرائیل یک آپاراتوس نظامی، میلیتاریستی، امنیتی و یک پروژه‌ی اقتصادی، امپریالیستی و هژمونیک امپریالیسم غرب در خاورمیانه برای حفظ منافع غارتگران تروریست و دول امپریالیستی غربی است.

حامیان دیروز فاشیسم و همکاران هیتلر، یعنی همان کسانی که یهودیان تحت‌ستم را قتل‌عام می‌کردند و آنان را به آلمان هیتلری دیپورت می‌کردند، جوانان هیتلری که یهودیان را دستگیر و تیرباران می‌کردند و نوادگان نازیسم در احزاب راست و چپ صهیونیستی امروز بزرگترین حامیان نازیسم صهیونیستی هستند.

در چنین وضعیتی مردم فلسطین باید بین مرگ تدریجی و خودکشی جمعی یکی را انتخاب کنند و ظاهرا هیچ دولت و هیچ دوستی در این جهان ندارند. در این شکی نباید کرد که مردم فلسطین به همان سرنوشت مردم ارمنی در امپراتوری عثمانی گرفتار خواهند آمد و فاشیسم صهیونیستی به کمک غرب این نسل‌کشی میلیونی را به پیش خواهد برد. نه سازمان ملل و نه سازمان‌های حقوق بشری همچون امنستی انترناسیونال[2] و دیگر سازمان‌های مدافع صلح در چارچوب سرمایه‌داری هیچ توانایی اجرایی برای وادار کردن فاشیسم صهیونیستی به پایان دادن به این نسل‌کشی را ندارند.

در این وضعیت کابینه‌ی اولترافاشیستی نتانیاهو از این فرصت استفاده می‌کند تا بتواند نقشه‌ی شوم خود را اجرا نماید و دولت‌های غربی نه تنها جلو این رژیم فاشیست را نمی‌گیرند، بلکه رژیم پسافاشیستی آلمان در دوران اوج نسل‌کشی مردم فلسطین صدور سلاح به اسرائیل را ده برابر کرد و به جای یادگرفتن از گذشته‌ی نازیستی، دقیقا همان گذشته را از طریق ساپورت یک رژیم فاشیستی شبیه رژیم هیتلر تکرار کرد. حکومت جدید فریدریش مرتس به عنوان کاریکاتور لوئی بناپارت به عنوان یک حکومت اولترا راست و شبه‌فاشیستی از این هم فراتر می‌رود و علیرغم اینکه حکم دادگاه بین‌المللی لاهه علیه ناتانیاهو به خاطر جنایت علیه بشریت صادر شده است، خواستار آوردن نتانیاهو به آلمان است.

در چنین وضعیتی می‌توان گفت که تنها تفاوت مردم غزه با ارمنی‌هایی که به کمک آلمان از دوران سلطان عبدالحمید دوم تا دوران ترکیه‌ی مدرن در سطح میلیونی جنوساید شدند، در این است که رسانه‌های جمعی نسل‌کشی مردم غزه را بازنمایی می‌کنند و میلیون‌ها نفر در کشورهای مختلف جهان علیرغم تمام سرکوب‌های دولتی همبستگی خود را با مردم فلسطین اعلام کرده و می‌کنند و این مبارزات در شرایط فعلی تنها ابزار و اسلحه در مقابل سرکوب وحشیانه‌ی دولتی دولت‌های به ظاهر دمکراتیک و تروریسم و نسل‌کشی اسرائیل است.

[1] . اصطلاحی است به معنای ضدیت با آلمانی ‌گرایی

[2] . Amnesty International

ارائه شده توسط رفقا، فرخنده آشنا، رضا پایا، محمدرضا کریمی و حسن معارفی‌پور و شرکت رفقای دیگر یعنی رفیق سیمین و بهزاد تشکر

مقدمه‌ی ویراستار

مطلبی که در زیر می‌خوانید پیاده شده‌ی یک گفت‌وگوی کلاب‌هاوسی است که رفیق شهناز کائدپور زحمت تبدیل فایل صوتی به متن را به عهده گرفته است. همینجا لازم است از این رفیق بابت این کار بسیار دشوار تشکر کنیم. از آنجایی‌که مسائل مختلف پیش آمد و شاخه‌ی منشعب و انحلال‌طلب از “بلوک‌ متحد سوسیالیستی” همچنان در اوج بی‌شرمی اسم بلوک متحد سوسیالیستی را با خود یدک می‌کشد و تمام پرنسیپ‌های اخلاقی و سیاسی را زیر پا گذاشته و با تشکیلات‌شکنان و دشمنان اتحاد سوسیالیستی دوباره دست دادند و به تعبیری از پشت خنجر زدند، لازم دانستیم، که این فایل را به شکل متن منتشر کنیم. لازم به ذکر است که به خاطر مشکلات تکنیکی و قطع اینترنت در برخی از جاها صدای رفقا قطع می‌شود و ویراستار این متن یعنی حسن معارفی‌پور، تا جایی که توانسته آن قسمت‌ها را ضمن پایبندی به بحث اصلی جایگزین و اضافه کرده است. برخی از مفاهیم و جملات از حالت گفتاری به سبک نوشتاری درآمده اند، بدون اینکه دستی در محتوا برده شود.

 آنچه که امروز زیر نام بزرگی همچون “بلوک متحد سوسیالیستی” می‌بیند، چیزی جز یک محفل روده‌دراز بی‌در و پیکر ضدتشکیلات نیست، که اکثریت‌شان نه می‌دانند چه می‌خواهند و نه می‌دانند چه نمی‌خواهند. با اینکه نزدیک به یک سال از تلاش‌های بی‌پرنسیپانه‌ی دوستان برای مصادره‌ی فعالیت‌های تئوریک و سیاسی رفقای دیگر و تلاش برای خالی کردن زیر پای این یا آن رفیق و در نهایت درست کردن گروه موازی مخفی و زیرزمینی و بعد از انحلال بلوک متحد سوسیالیستی، فعالیت به این اسم توسط انحلال‌طلبان می‌گذرد، این محفل هنوز نتوانسته است مرامنامه، اساسنامه، آیین‌نامه و برنامه‌یی بنویسد. هنوز نتوانسته اند یک سایت درست کنند. هنوز نتوانستند سیصدوشصت نفری که قبلا در تلگرام عضو کانال تلگرامی بلوک اصلی بودند را برگرداند و هنوز کانال تلگرامی‌شان نتوانسته است، به نصف فالورهای سال قبل برسد. عملا ما با یک محفل بی‌کله طرف هستیم که مثل کرم خاکی دور خودش می‌چرند. لازم به ذکر است که این اسامی بزرگ و این ویران از یک منظر به نفع تشکیلات‌های جدی کمونیستی است. دشمن فاشیست از جمهوری اسلامی گرفته تا گروه‌های سلطنت‌طلب و نازی وقتی با اسم “بزرگ” مانند “بلوک متحد سوسیالیستی” برمی‌خورند، این تصور بهشان دست می‌دهد که گویا این محفل بی‌سر بسیار گسترده و بزرگ است و وقتی تمرکزشان روی آنان می‌رود، کار ما راحت‌تر می‌شود. به قول رفیقی اینان مترسکانی بیش نیستند که بیشتر نقشه ضربه‌گیر را دارند.

بهروز فراهانی سردسته‌ی محفل انحلال‌طلب، کسی که ادعا می‌کرد دیگران دیکتاتوراند، چون ادمین اصلی کانال تلگرام هستند، خود الان هم ادمین اصلی کانال و هم ادمین سایت است و هیچ انتخاباتی برای ادمین شدن این فرد برگزار نشده است. حالا ثابت شد که مشکل این انحلال‌طلبان با نفس “دیکتاتوری” نیست، بلکه مشکل‌شان این است که خودشان دیکتاتور نیستند.

مقدمه

کتاب «سایه‌ی قله‌به‌رد بر روی آلمانه[1] و تاله‌سوار» از یک طرف تلاشی برای بازنمایی سرنوشت سیاسی و شخصی یکی از زنان مبارز و کمونیست سابق در صفوف نیروهای پیشمرگ کومه‌له و انسانی آزادی‌خواه است که برای رسیدن به رهایی از چنگال سرمایه و تحقق سوسیالیسم نه‌تنها شخصاً پا به عرصه‌ی مبارزه‌ی سیاسی‌، ایدئولوژیک، طبقاتی و حتی مسلحانه گذاشته، بلکه نزدیکترین اعضای خانواده‌اش را در راه رهایی انسان‌های تحت‌ستم از دست داده است. این کتاب از طرف دیگر تلاشی برای نمایش رنج و مشقاتی است که خود نگارنده‌ی کتاب در دوران مختلف مبارزه تا امروز با آن دست و پنجه نرم کرده است و علیرغم تمام این رنج و مشقات بیکران و غیرقابل توصیف عرصه‌ی مبارزه را با تمام سرخوردگی‌های که در طول این پروسه برایش پیش آمده ترک نکرده است. کتاب «سایه‌ی قله‌به‌رد بر روی آلمانه و تاله‌سوار» ملکه مصطفی سلطانی تلاشی انتقادی برای نشان دادن تاریخ کومه‌له از سپهر تجربه‌ی مبارزات سیاسی شخص نویسنده به‌عنوان پیشمرگ کومه‌له، خواهر پنج جانباخته‌ی کومه‌له و خواهر کلیدی‌ترین شخصیت کومه‌له یعنی فواد مصطفی‎‌سلطانی، همسر دکتر جعفر شفیعی از مهمترین چهره‌های جنبش کمونیستی ایران و کٌردستان و مادر بیان شفیعی، فرزند مشترک نویسنده یعنی ملکه مصطفی‌سلطانی و دکتر جعفرشفیعی است. بیان در دوران پیشمرگ بودن ملکه در منطقه‌ی جنگی به دنیا آمده و به‌خاطر شرایط جنگی برای مدتی دور از پدر و مادرش زندگی کرده است و بعد از بازگشت از پیش مادربزرگش یعنی بهیه کهنه‌پوشی -مادر ملکه و جانباختگان کمونیستی چون حسین، امین، فواد، ماجد و امجد مصطفی‌سلطانی- که به‌تنهایی یک ستون در مقابل فاشیسم اسلامی خمینی در مریوان بودند، پیش پدر و مادرش در اردوگاه کومه‌له برمی‌گردد، پدرش دکتر جعفر شفیعی را در هفتم آبان 1366 برابر با 29 اکتبر 1987 از دست می‌دهد.

 دکتر جعفر شفیعی اولین عضو کمیته‌ مرکزی کومه‌له بود که در سال 1361 از طرف کومه‌له روانه‌ی اروپا شد و مسئول برقراری ارتباط با کٌردهای مقیم اروپا و احزاب و نیروهای چپ و کمونیست شد. دکتر جعفر جزو شخصیت‌های انقلابی و متعهد به کمونیسم است که اولین نقد را بر «سخنی کوتاه درباره‌ی سوسیالیسم» قاسملو نوشت، نقدی که همچنان موضوعیت دارد. در اواسط دهه‌ی شصت، دکتر جعفر از سوی کمیته‌ی مرکزی کومه‌له برای پیگیری پرونده‌ی پناهندگی‌اش راهی سوئد شد. با این حال، رهبری وقت حزب کمونیست ایران، که برخی از اعضایش بنا بر روایت‌های موجود در کتاب ملکه مصطفی‌سلطانی حتی برای نوشتن مقاله از کومه‌له دستمزد می‌گرفتند، این رفیق مبارز، متعهد و کمونیست پراتیک را تنها گذاشتند. دکتر جعفر که یکی از صادق‌ترین چهره‌های جنبش بود، در غربت ناچار بود شب‌ها را گاهی در متروها و ایستگاه‌های قطار به‌روز برساند. دکتر جعفر شفیعی که برای سومین‌بار عازم اروپا بود به‌خاطر سهل‌انگاری‌های رهبری وقت کومه‌له، در بین سلیمانیه و بغداد بر اثر تصادف ماشین جان خود را از دست و جنبش کمونیستی ایران یکی از کلیدی‌ترین و وفادار‌ترین رهبران خود را از دست داد. مرگ دکتر جعفر شفیعی برای ملکه مصطفی‌سلطانی فاجعه‌ای بوده که ترومای بیان شفیعی را تعمیق بخشیده و تاکنون آثار این فاجعه همانطور که از متن کتاب ملکه مصطفی‌سلطانی بر می‌آید، همچنان بر روح و جسم و جان ملکه باقی مانده است. کتاب «سایه‌ی قله‌برد بر روی آلمانه و تاله‌سوار» کتابی است که انسان با خواندنش بارها و بارها گریه می‌کند. مسائل زیادی در این کتاب وجود دارند که من شخصاً هرگز تجربه‌ی آن را نداشته‌ام، امّا در این کتاب یک سری برخوردهای بی‌رحمانه، خشک و بی‌روح و حتی می‌توان گفت سایکوپات رهبری و برخی از اعضای کومه‌له به کسانی که عزیزترین رفقا، خواهر و برادرانشان را از دست داده اند، یا خود زیر شکنجه له‌ولورده شده‌اند، برای من تداعی‌گر برخوردهای بی‌رحمانه و به دور از هرگونه همبستگی انسانی و روانی با انسان‌هایی است که تمام زندگی خود را در راه مبارزه برای آزادی و سوسیالیسم گذاشته‌اند، از جمله شخص خود من که این رفتارها را مستقیماً تجربه کرده‌ام. در کومه‌له به‌خاطر نداشتن درک درست از مشکلات و معضلات روانی هرگونه نقد سیاسی و ایدئولوژیک به شکلی به‌غایت شخصی و بی‌رحمانه از طریق تعرض شخصی و ترور شخصی پاسخ می‌گرفت، مسأله‌ای که باعث شده است دیکتاتورهای کوتوله‌ی سیاسی مانند عبدالله مهتدی و ابراهیم علیزاده پنجاه سال بر مسند قدرت در یک دره تکیه بزنند و کسی جرأت کوچکترین نقد به آنان را نداشته باشد.

[1] آلمانه روستایی است که کاک فواد مصطفی‌سلطانی رهبر کاریزماتیک کومه‌له و شخصیت کلیدی و مبارز جنبش کمونیستی در کٌردستان و همچنین ملکه مصطفی‌سلطانی نویسنده‌ی کتاب در آنجا چشم به جهان گشوده است. روستای آلمانه بر سر مسیر جاده‌ی قدیمی مریوان سنندج و در دامنه‌ی کوه مرتفع قله‌به‌رد قرار دارد. آب و هوای آلمانه معتدل است و دورادور روستا را درختان بلوط و گردو و مازو گرفته است. در گورستان تاله‌سوار آلمانه علاوه بر کاک بر پنج برادر ملکه مصطفی‌سلطانی رفقای مبارز و قهرمان کمونیست دیگری از منطقه که در جنبش مقاومت علیه رژیم فاشیست اسلامی متحد شدند و به اشغالگران تروریست و آدمکش جمهوری اسلامی نه گفتند، به خاک سپرده شده اند.  تا زمانی که در ایران زندگی می‌کردم تمامی رفقایی که از شهرهای دیگر کٌردستان یا خارج از کٌردستان به مریوان می‌آمدند را سر قبر کاک فواد و برادرانش می‌بردم و به یاد آنان استکانی مشروب می‌نوشیدیم.

هیجدهم مارس 1871 در تاریخ جنبش کارگری و سوسیالیستی جهان روزی است که به تمام خرافات و توهمات ایدئولوژیک بورژوازی درباره‌ی جاودانگی نظام سطله و بندگی انسان، سلطه‌ی انسان بر انسان پایان می‌بخشد و  حاکمیت کارگران در پاریس را هرچند برای مدتی کوتاه متحقق می‌سازد. 18 مارس، سالگرد پیروزی انقلاب کمون پاریس بر دیکتاتوری بناپارتیسم و دولت اقتدارگرا در دوران اوج جنگ آلمان و فرانسه است.

نخستین جرقه‌های کمون پاریس در دهم ژانویه‌ی 1870 در اعتراض به کشته شدن ویکتور نوار به دست پی‌یر بناپارت، برادرزاده‌ی «ناپلئون سوم»، اعتراضی  با تظاهرات ده‌ها هزار نفری (بالغ بر صد هزار نفر) زده می‌شود. کارگران خشمگین پاریس با سازماندهی این تظاهرات عظیم، گام در مسیری نهادند که سرانجام به انقلاب کمون پاریس در 18 مارس 1871 انجامید. انگلس در مقدمه‌‌ای که بر «جنگ داخلی در فرانسه» مارکس نوشت علاوه بر اینکه کمون را دیکتاتوری پرولتاریا خواند به نکته‌ا‌ی مهم اشاره کرد و آن «انقلاب» 4 سپتامبر 1870 بود، جایی که جمهوری دگر باره  جایگزین سلطنت می‌شود^[1].

انقلاب کمون پاریس همانطور که فلوریان گرام، مورخ مارکسیست می‌نویسد به انقلاب 1848 بازمی‌گردد، انقلابی که به خونین‌ترین شکل ممکن به دست  ضدانقلاب در هم کوبیده شد، چرا که  بورژوازی لیبرال و طبقاتی میانی حاضر نبودند رهبری پرولتاریا را در انقلاب‌های بورژوایی تاب بیاورند  و به همین خاطر است که جمهوری بورژوایی برآمده از انقلاب 1848، به سبک انقلاب 1848 در آلمان خصلتی اقتدارگرایانه داشت^[2]. انقلاب 1848 شکستی برای طبقه‌ی کارگر بود، زیرا پرولتاریا نتوانست به مثابه‌ی طبقه از «طبقه در خود» به «طبقه برای خود» تبدیل شود و در نتیجه‌ی این شکست و درنده‌خویی بورژوازی لیبرال، زمینه برای رشد ایده‌های پوپولیستی خلقی و دیکتاتورمائابانه‌ی جریان راست اقتدارگرا فراهم شد. این جریان سرانجام  چند سال پس از انقلاب 1848، در دوم دسامبر 1851 به کودتای نظامی-سیاسی بناپارتیستی به رهبری لوئی بناپارت، از اراذل و اوباش پاریس که حزبی  به نام  «جمعیت 10 سپتامبر» تشکیل داده بود که به «حزب نظم» هم شهرت یافته بود، منجر شد و در نتیجه‌ی این کودتا، جمهوری منحل و سلطنت مطلقه دوباره بازسازی شد. مارکس در هیجدهم برومر، به شیوه‌‌ای بسیار زیبا و تمسخرآمیز از لویی بناپارات به عنوان کاریکاتوری از ناپلئون که با لباس‌های روم باستان در جهان معاصر به دنبال زنده کردن اٌبهتی دروغین است، نام می‌برد و شعار کارگران پاریس را که به شکلی آیرونیک و تمسخرآمیز در خیابان طنین می‌انداخت، نقل می‌کند: «زنده باد ناپلئون، زنده باد کالباس». در دوران حاکم شدن ضدانقلاب بناپارتیستی، تمام احزاب دمکرات طبقه‌ی کارگر را رها کرده و حول «حزب نظم» گرد آمدند. در نتیجه‌ی این کودتا تصفیه‌های خونینی صورت گرفت و حزب نظم، با الغای جمهوری بورژوایی حاکمیت خود را حول مسائلی همچون «مالکیت، خانواده، مذهب و نظم» برقرار کرد^[3].

حمله‌ی اسرائیل به‌ایران، منطقه را وارد مرحله‌ی بحرانی جدیدی کرده‌است. بحرانی‌که می‌توانست به‌یک جنگ فرسایشی طولانی‌مدت تبدیل شود ولی بعد از ۱۲ روز گویا به‌صورت موقت خاتمه یافته‌است. واقعیت این‌است که با شروع هر جنگی تحولاتْ با سرعت بسیار بیشتری به‌پیش می‌رود و به‌محض گسترش جنگ، بازگشت به‌دوران پیشاجنگ برای طرفین درگیر بسیار سخت خواهد شد. برخلاف تصوری که جریان راست میانه و موسوم به برانداز با اسرائیل درمیان گذاشته‌است، که‌با بمباران محدود ایران، مردم در شهرهای ایران به‌سرعت به‌میدان می‌آیند و با یک رژیم‌چنج که محصول بمباران موضعی‌ست، مدافعان فاشیسم صهیونیستی را به‌قدرت می‌رسانند، سر اسرائیل بی‌کلاه ماند و جریان سلطنت‌طلب و راست برانداز که زباله‌ها و زاییده‌های رژیم فاشیست اسلامی و رژیم اقتدارگرای سلطنتی هستند، به اهداف خود نرسیدند. حالا ناامیدتر از هر زمانی بار دیگر سرشان به‌سنگ خورد و بار دیگر سیاست سرمایه‌گذاری‌شان بر روی اسب بازنده به‌شکست انجامید.

این تصور، که با شروع جنگْ مردم به‌خیابان می‌ریزند، به‌حدی از واقعیت دور است، که می‌توان آن‌را در حد جنون قلمداد کرد. مساله‌ی حقیقی این است، که اسرائیل به‌عنوان سگ زنجیری امپریالیسم غرب به‌جان مردم منطقه انداخته‌شده و  تنها دولتی‌ست که می‌تواند به‌هر کشوری حمله کند بی‌که از جانب کشورهای امپریالیستیِ به‌ظاهرْ مدافع «دمکراسی» مورد قضاوت قرار بگیرد. مقابله با اسرائیل تقریبا برای دولت‌های استعمارگر غربی به‌یک پدیده‌ی غیرقابل تصور تبدیل شده‌است. گویا بعد از هولوکاست هیچ کس نباید و نمی‌تواند تبهکاری رژیم فاشیست اسرائیل را نقد کند و اسرائیل به‌عنوان یک رژیم استعمارگرِ مدافع آپارتاید حق دارد دست به‌هر جنایتی بزند، بی‌که کسی اجازه داشته‌باشد، این جنایت را زیر سوال ببرد و یا این جنایات را با جنایت‌های نازی‌ها مقایسه کند.

حمله‌ی اسرائیل به‌ایران تلاشی بزدلانه اما کاملاً هدفمند، اگرچه برای خیلی‌ها غیرمنتظره اما چندان هم دور از انتظار نبود. این حمله دقیقاً با انگیزه‌ی انحراف اذهان عمومیِ توده‌های مردم جهان در قبال یکی از بزرگ‌ترین تبهکاری‌های قرن و جنایات بشری از هولوکاست تا امروز، یعنی جنوساید مردم غزه بوده‌است. اسرائیل از هفتم اکتبر ۲۰۲۳ تا امروز با اعلام جنگِ مطلق در مفهوم فاشیستیِ «کارل شْمیتی‌اش» شهر چندمیلیونی غزه را با خاک یکسان کرده‌است. ده‌هاهزار انسان که‌بخشی از آنان کودکان هستند را سلاخی کرده‌است و «گرسنه‌نگه‌داشتن» را به‌عنوان یک سلاح جنگی علیه مردم فلسطین استفاده کرده‌است. اسرائیل بارها و بارها در روزها و ماه‌های اخیر به‌مردم بی‌دفاع و گرسنه‌ی غزه که برای یک لقمه غذا در صف‌های طولانی ایستاده‌اند به‌شکل مسلحانه حمله کرده‌است و مردم گرسنه را سلاخی کرده‌است. اسرائیل کودکان فلسطینی را در چادرهای پناهجویان زنده‌زنده آتش زده و اتفاقاً امکان مقایسه‌ی این تبهکاری با هولوکاست را بیش‌از هر زمانی تبدیل‌به ‌امر واقع کرده‌است.