محمد غزنویان در امتداد خط حزب توده و سازمان اکثریت

 

بهرنگ زندی یک استاتوسی در مورد محمد غزنویان این پوپولیست اسلام پناه کهنه کار نوشته و در ان تلاش کرده است موضع ارتجاعی و توده ایستی پرو رژیم جمهوری اسلامی غزنویان را که رک و پوست کنده چند روز پیش اعلام کرده بود در صورت حمله ی خارجی به ایران سرباز مام میهن خواهد شد و علیه تعرض „امپریالیسم“ خواهد جنگید و در کنار وحشی ترین رژیم قرن بیست و یک در خاورمیانه ایستاد، توجیه کرده است. یکی از معضلات چپ ایران(تاکید می کنم چپ و نه کمونیسم، چون من هر چپی را کمونیست نمی دانم) مرام بازی و عشق رفاقت است. این معضل و بیماری را می توان به شکل دیگر در اروپا هم مشاهده کرد. انسان ها به خاطر سوسیالیزیشنشان و بزرگ شدن در اجتماعات انارشیستی انارشیست می شوند و بعد از مدتی هم راست و مرتجع و کارمند دولت شده و ضد انسانی ترین قوانین بورژوایی و برده دارانه را علیه انسان های تحت ستم اعمال می کنند.
در ایران چپ 57 ی که توده و اکثریت بخشی از ان است، نیروهایی که خود را کمونیست می دانند به شدت تحت تاثیر قرار داده اند. چیزی که در این میان نمی توان دید منطق کمونیستی و عقلانیت طبقاتی، وجدان طبقاتی و اگاهی طبقاتی است. ان چه زیاد است، رفیق بازی و مناسبات خانوادگی و انشعاب خانوادگی و حزب خانوادگی و غیره است. من با این سنت های منسوخ بیگانه ام و هیچگاه مواضع ارتجاعی کسانی که از لحاظ خونی و خانوادگی به من نزدیک اند ولی از لحاظ سیاسی در جبهه ی مخالف اند را قبول نکرده ام و تحت تاثیر احساسات پیش پا افتاده به دفاع از یک ایدئولوژی ارتجاعی نیفتاده ام.
محمد غزنویان یک چپ اسلام پناه مرتجع است که ممکن است به حزب توده و سازمان اکثریتی که دیگر به صورت سازمانی وجود خارجی ندارند، وصل نباشد، اما خطی که این ادم سال هاست پیش می برد یک خط پوپولیستی اسلام پناه است که پشت عناوین غلط اندازی چون انتی امپریالیسم به دفاع از ارتجاعی ترین نظام ها می پردازد. غزنویان البته سعی می کند از زبان پوپولیستی برای تحمیق توده ی مردم بهره بگیرد. گزاره یی که ضد عقلانی و ضد بشری است را اگر به هزار شکل زبانی فرمول بندی کرد، باز هم ضد عقلانی است. حالا غزنویان می تواند برای گزاره ی پرو رژیمی خود ضد هزار صفحه توجیه بنویسد. به قول معروف خشتی که از بنیاد کج است تا ثریا هم ادامه دهی باز هم دیوار کج خواهد بود. برای توجیه یک گزاره ی غلط می توان هزار گزاره ی دیگر به کار برد، اما ان هزار گزاره با گزاره ی غلط اولی می شوند هزار و یک غلط! غزنویان باید رسما اعلام کند که غلط کرده است، در غیر این صورت من او را یک انسان خطرناک از جنس بهمن شفیق می دانم، اگرچه در گذشته هم در مورد او همین فکر را می کردم که انسانی پرواسلامی است.

اقای اکبر معصوم بیگی هم استاتوسی به دفاع از غزنویان نوشته است که در همان چارچوب استاتوس بهرنگ زندی است. هر دوی این استاتوس ها بر پایه احساسات و نه عقلانیت و منافع طبقاتی و کمونیستی بنا نهاده شده اند و غرق پوپولیسم هستند. در اروپا راست های افراطی و فاشیست ها از تبلیغات احساسی و پوپولیستی بهره می گیرند، در ایران متاسفانه چپ ها!

من یک بار برای همیشه می گویم که انتی امپریالیسمی که خمینی و نظام های ناسیونالیستی از ان دفاع می کردند، کاریکاتوری از مبارزه با منافع شرکت های بین المللی و بانک ها بوده و هست وبیشتر در خدمت ارتجاعی ترین دولت ها قرار گرفته است. غزنویان به جای انتقاد از خود به لگد زنی به کسانی که مچش را گرفته اند و گفته اند او در خط قاسم سلیمانی و سپاه پاسداران است، شروع کرده است.

یک مرتجع و انتی کمونیست مهم نیست که ده ها کتاب خاطرات نوشته باشد و خود را چپ بنامد و یا مسئول سایت فاشیستی مجله ی هفته باشد، مهم این است که او یک مرتجع است که منافع مشترکی با جمهوری اسلامی دارد، از رژیم امپریالیستی اسلامیستی، فاشیستی جمهوری اسلامی به بهانه های مختلف دفاع می کند، قلبش برای روح الۀ و ارمانش می تپد و در بازتولید توحش سرمایه داری حاکم بر ایران نقش دارد و به قول لوکاچ یک مجرم است که باید محاکمه شود. فراموش نکنیم حزب توده و سازمان اکثریت و دیگر جریانات چپ نمای جنایتکاری که از رژیم تروریستی و فاشیستی جمهوری اسلامی ایران دفاع کردند، اجداد امثال غزنویان هستند و دقیقا با هیمن تزهای ارتجاعی از این نظام فاشیستی دفاع کردند.
پوپولیسم را کنار بگذارید و سر عقل بیایید. بهترین پوپولیست می تواند بدترین فاشیست شود!
من غزنویان و امثال غزنویان را هیچگاه انسان های جدیی ایی نمی دانم و وقتی برای خواندن خزعبلات انان نگذاشته ام و نمی گذارم. این استاتوس را تنها به خاطر موضع سراپا احساسی و پوپولیستی بهرنگ زندی که مبارزه ی کمونیستی را قربانی رفاقت می کند، نوشتم.

حسن معارفی پور

Advertisements

Polyamorie, Emanzipation oder Entfremdung

Das theoretische und praktische Erforschen der Polyamorie als eine Form der Verwandtschaft in unserer gegenwärtigen Gesellschaft

1.Einleitung

Polyamorie ist eine aktuelle Debatte und eine Form der Verwandtschaft, die gerade nicht nur in Deutschland, sondern auch in vielen anderen Ländern häufig diskutiert oder ausgelebt wird. Meine Fragestellung, basierend auf wissenschaftlichen Untersuchungen, ist die Untersuchung des Themas Polyamorie und das Erforschen der theoretischen Widersprüchlichkeit der Beteiligten, die diese Form der Beziehungen ausführen. Ich bin auf das Thema gekommen, weil in meinem privaten Umfeld das Thema häufig zur Debatte steht und es teilweise als „Alternative“ zur bürgerlichen Monogamie empfohlen wird. Es entwickelte sich bei mir die Vermutung, dass die meisten von denen, die von der Polyamorie reden, sich weder mit der Geschichte der Entwicklung der Monogamie beschäftigt haben, noch eine richtige Vorstellung von der Polyamorie und der „freien Liebe“ haben. Ich kam zum Entschluss, mich sowohl theoretisch als auch in der Praxis mit dem Thema auseinandersetzen. Persönlich habe ich selbst für einige Jahre in offenen Beziehungen gelebt, ohne sie als Liebe zu bezeichnen. Meine Beziehungen waren oft Fernbeziehungen, deswegen hatte ich mit meinen Partnerinnen ausgemacht, offene Beziehung zu führen und uns nicht auf einander zu verlassen. Diese Beziehungen waren für mich und für die Frauen mit denen ich Sexualität auslebte, weder Polyamorie noch Liebesbeziehung. Es gab bestimmte Abhängigkeiten, die ich nicht als Liebe bezeichnen kann. Mein Forschungsfeld konzentriert sich auf den Polytreff Rhein-Neckar in Ladenburg sowie auf eine Vielzahl weiterer Menschen, die ich im Laufe meiner politischen Tätigkeiten sowie dem Studium, kennenlernen durfte. Bevor ich zum ersten Mal persönlich zum Polytreff in Ladenburg gegangen bin, hatte ich mit zwei Personen, die sich in dieser Richtung bewegt haben, ein Interview geführt. Nachdem ich durch die Interviews grundlegende Informationen sammeln konnte, hat mich eine der beiden Befragten zum Polytreff begleitet. Da ich zwei der Organisatoren des Treffens persönlich kenne, war es mir möglich, die Teilnehmer ausführlich und lange zu befragen. Das Interview wurde von allen Beteiligten sehr ernst genommen und ermöglichte mir die genaue Beantwortung meiner vielfältigen Fragen. Bei den Interviews handelt es sich um mündliche Befragungen. Die Antworten wurden von mir aufgeschrieben und die wichtigsten Aspekte in transkribierter Form dieser Arbeit beigefügt. Die Identität der Befragten wurde nach ethisch-wissenschaftlicher Schweigepflicht geschützt. Die folgende Arbeit beschäftigt sich mit dem Themenkomplex der Liebe, der „freien Liebe“, dem Konzept der Freiheit von marxistischer und liberalistischer Perspektive sowie der Polyamorie.

In dieser Arbeit wird zunächst versucht, Polyamorie als eine Form der Beziehung, die unter anderen Formen der Beziehung und der Sexualität in unserer Gesellschaft existiert, zu erklären. Anschließend nehme ich Bezug auf meine eigene Forschung in der Region Rhein-Neckar und dem Polytreff in Ladenburg, um meine persönliche Analyse zur Polyamorie zu erläutern.

 

Polyamorie als Begriff ist neu und wurde seit den 1990er Jahren von „Sex-positiven FeministInnen“ geprägt, die die parallele Führung von mehreren Beziehungen, sowohl in sexueller sowie auch im Hinblick auf Liebesbeziehungen, beschreibt. Vorrausetzung dafür ist, dass alle Beteiligten von dieser Art der Beziehung wissen. (Boehm 2012, S. 7)

Polyamorie als sexuelle oder „Liebesbeziehung“ ist und war an sich nicht neu. Die Anarchie in der Sexualität und Vielweiberei oder auch Vielmännerei und teilweise „Viel-Partnerschaft“ gab und gibt es schon immer, obwohl dies in vielen Gesellschaften weder „moralisch“ noch gesetzlich akzeptiert wird. Fremdgehen ist meiner Meinung nach nichts anderes als Polyamorie.

Engels hat in seinem Werk „Ursprung der Familie“ mit dem Bezug auf die Forschung von Lewis Henry Morgan (1818-1881) und teilweise Johann Jakob Bachofen (1815-1887) eine dialektische Analyse der Entwicklung von der Verwandtschaft und Formen der Familie aufgedeckt, die es bei den „Evolutionisten“ nicht gab. Engels kritisiert im Vorwort seines Buches die englische Schule und schreibt:

„Ich habe also den ganzen Text einer sorgfältigen Durchsicht unterworfen und eine Reihe von Zusätzen gemacht, wodurch, wie ich hoffe, der heutige Stand der Wissenschaft gebührende Berücksichtigung gefunden hat. Ferner gebe ich im weitern (weiteren) Verlauf dieses Vorworts eine kurze Übersicht über die Entwicklung der Geschichte der Familie von Bachofen bis Morgan; und zwar hauptsächlich deswegen, weil die englische chauvinistisch angehauchte prähistorische Schule noch fortwährend ihr möglichstes tut, die durch Morgans Entdeckungen vollzogne Umwälzung der urgeschichtlichen Anschauungen totzuschweigen, wobei sie jedoch in der Aneignung von Morgans Resultaten sich keineswegs geniert. Auch anderwärts wird diesem englischen Beispiel stellenweise nur zu sehr gefolgt.“ (Engels 1975, S. 211)

Engels kritisierte die Analyse von McLennan über die Exogamie und Endogamie von Stämmen und war der Meinung, dass diese Analyse mehr von der Mythologie als von der Wissenschaft beeinflusst ist. Der Ausgangpunkt für Engels waren die Schriften von Morgan, besonders sein Werk „Ancient Society“ (1877). In dieser Analyse, wurde durch den Vergleich und die Erforschung der Familie in den USA und zwischen amerikanischen Indianern, eine universale Form der Entwicklung der Familie in anderen Kontinenten bewiesen.

Die Formen der Familie veränderten sich im Laufe der Zeit und nach der Überlegung von Engels, ist die Morgans Beschreibung von der Familie als „Paarungsfamilie“ als widersprüchlich anzusehen. In Bezug auf Morgans Forschung zeigt Engels diesen Widerspruch. Morgan selbst wurde von einem Stamm (Senekas) adoptieret und wurde von dieser Familie akzeptiert und auch als „Sohn“ bezeichnet. Die Paare von diesem Stamm in New York nannten die Kinder ihres Bruders auch Söhne und Töchter. Die Kinder der Schwester werden aber Neffen und Nichten genannt. Engels ist der Meinung, dass diese Form der Familie, was wir als Verwandtschaft bezeichnen, auch zwischen anderen Völker existierte und manchmal gab unterschiedliche Bezeichnungen für die Verwandtschaft.  (Engels 1975, 36ff)

„Familie“ ist ein komplexes System und eine Form von Institution in der Gesellschaft und darf nicht auf die „kleine Familie“ reduziert werden. In dieser Arbeit versuche ich die Komplexität der Familie und Erweiterungen der Beziehungsformen in der Gegenwart in Zusammenhang mit meiner Feldforschung über Polyamorie zu präsentieren und zu zeigen, wie die polyamouröse Beziehung als eine anarchische Form der Beziehung, die Strukturen der kleineren Familie (Vater, Mütter, Kinder) in Frage stellt und durch die Anarchie in der Beziehung nach Emanzipation sucht.

Die wichtigen Analysen, die ich für meine Arbeit benutze, beziehen sich nicht auf die kapitalistischen moralischen Wertvorstellungen, sondern auf eine emanzipatorische befreiende Art der Moral, die die kapitalistische Werten in Zusammenhang mit der Familie und Sexualität wiederlegt und die Emanzipation der Menschen als zentrale These benutzt.

In diesem Zusammenhang akzeptiere ich die Emanzipation der Menschen und der Frauen als Hälfte der Menschheit und ihre freie Entscheidung in der Sexualität nicht nur, sondern unterstütze dies auch. Das bedeutet aber nicht, dass ich unterschiedliche Arten des Sexismus und der Entfremdung der polyamourösen Menschen rechtfertige oder nicht kritisiere. Ich bin jedoch der Meinung, dass jede Form der Entfremdung und Objektivierung des Körpers der Frauen auf einer sexistischen Art kritisch hinterfragt werden muss.

Polyamouröse Menschen dürfen nur von der Emanzipation der Frauen oder der Subjekte reden, wenn sie in der Praxis die bestehende Ordnung des Kapitalismus, die durch Verdinglichung der Frauen als Sexobjekte auf einer politischen Ebene bekämpfen wollen, anstatt die bestehende Ordnung durch passive Kritik auf andere Weise zu reproduzieren.

Die Moral und die Liebe werden auch in dieser Arbeit aus einer philosophischen sowie einer ethnologischen Perspektive bearbeitet.

Die ganze Arbeit können Sie hier herunterladen und lesen: Polyamoriepolyamorie-sign-300x300

لطفا گوسفند نباشید، به خودتان بیایید!

طیف های مختلفی از ناسیونالیست های خارج کشور بی همه چیز و درب داغون مزدور خانواده ی پهلوی، هر ساله به بهانه ی جشن های مختلف از جمله همین جشن لعنتی نوروز دور هم جمع می شوند و با نوشیدن مشروبات الکلی به شکل افتضاح به بیگانگی بیش از حد خود با جامعه وانسانیت خود دامن می زنند. جالبی قضیه این است که همین اوباش که سالی یکی دو بار هم به ایران سفر می کنند و انجا برای خود یک تجارتی راه انداخته و با خریدن چندین اپارتمان در تهران و شهرستان و اجاره ی ان با بالاترین قیمت ممکن، پا روی گلوی طبقه ی کارگر ایران که سفره اشش خالی تر از هر زمانی است، گذاشته و اینجا در „غربت“ به قول این مرتجعین ناسیونال فاشیست، هر حقارتی را قبول می کنند تا بتوانند طوری دولت های بورژوایی و „رفاهی“ انگلی را دور بزنند و علیرغم کار و کاسبی „سیاه“ در ایران و خارج کشور، مثل گدا برای ادارات سوسیالی در خارج کشور پاچه خواری می کنند، نکند اجاره ی منزلشان در خارج کشور دیر واریز شود و کمک هزینه های سوسیالی اشان قطع شود!
این طیف تا مغز استخوان فاسد و گندیده و مرتجع این میزان از حقارت و وقاحت یعنی دست بردن به کارهای „سیاه“ وهمزمان پاچه خواری برای گرفتن کمک هزینه های سوسیالی (هزینه یی که زندگی یک گربه ی فربه را در المان تامین نمی کند)، را در اوج وقاحت و بی شرمی „زرنگی“ خوانده و همین اراذل و اوباش، همگی کیس های سراپا جعلی و دروغین تهیه کرده و هنگام گرفتن پناهندگی به سکس با هر کشیش پدوفیلی برای گرفتن برگه ی تغییر مذهب تن هم داده اند. شرکت در مجامع این وحوش فاشیست بیشتر از یک بار و ان هم برای پیدا کردن شناخت از انان، خیانت به بشریت است.
بگذار این حقیرهای بی خود و بی مایه به „خلاقیت“ های „فرهنگ“ „بی فرهنگی“ ایرانی و قورمه سبزی و فسنجون و خیار ماست و دوغ ابعلی افتخار کنند و در بی خود بودن خود لول بخورند و بی خودی و بی عرضگی امروزشان در صنعت و تکنولوژی و غیره را با پز دادن با چهار تیکه سنگ موسوم به اثار باستانی جنایتکاری مانند کوروش کبیر و غیره توجیه کنند.
ما کمونیست ها و کارگران پیشرو و مترقی، نه به نوستالژی اهمیتی می دهیم و نه ذره یی برای فاشیسم و ناسیونالیسم و ارتجاع ارزش قائلیم. گذشت روزها برای ما تنها و تنها به معنی سخت تر شدن زندگی طبقه ی کارگر و سفت تر کردن کمربندها و افزایش جنگ ها و خونریزی هاست. کسانی که در این شرایط سعی می کنند با پناه بردن به مخدر نوروز و دلقک بازی راسیستی ایرانی و تعریف و تمجید از دستپخت زن گوشه گیر اشپزخانه ی ایرانی، بساط عرق خوری و تملق و چاپلوسی راه اندازند، بگذار راه بیاندازند و به این خریت های سکسیستی وتا مغز استخوان ارتجاعی افتخار کنند. این انسان ها تنها چیزهایی که تولید نمی کنند شعور اجتماعی و انسانی است و تنها چیزهایی که تولید می کنند، تولید قورمه سبزی به مدفوع و ابجو و مشروبات الکی به ادرار است. ما کمونیست ها روزی بساط ا ین فاشیست های شاهنشاهی و نوادگان ماد و کوروش و دارویش و معتقدان به تقدس اسپرم رضا پهلوی و هر کثافت دیگری را جارو خواهیم کرد.
من یک تار موی کودکی که در روژاوا و عفرین که با بمب های ساخت المان از جانب ترکیه کشته می شود را با هزاران سال „فرهنگ“ „بی فرهنگی“ پست فطرتان بربریستی ایرانی و فاشیست عوض نخواهم کرد و نوروز و ترخون و ریحون و سبزه و قرانتان را در توالت خواهم انداخت.
تمام دنیا برینن به نوروزتان
زنده باد قیام مسلحانه ی ی پ گ و ی پ ژ علیه فاشیسم تورک و جانیان منطقه
حسن معارفی پور

Nahostkonflikte, in Zusammenhang mit der Ausbeutung der Rohstoffe und imperialistischen Kriegen

1.     Einleitung

 

Die Region Nahost ist eine der rohstoffreichsten und gleichzeitig konfliktreichsten Regionen der Welt. Die Konflikte produzieren und reproduzieren sich in dieser Region sowohl politisch als auch sozial, ethnisch, religiös etc. um Rohstoffe herum. Wegen der Rohstoffindustrie versuchten und versuchen die kolonialistischen und imperialistischen Mächte ihre eigenen Interessen direkt oder indirekt in der Region zu verfolgen. So wird immer versucht, die Interessen der westlichen kolonialistischen, imperialistischen und neokolonialistischen Staaten durch direkte oder auch indirekte Besetzung (was wir in der politischeren Sprache „indirect rule“ nennen) neben ihrer politischen Hegemonie durchzusetzen. Bevor ich mit dem Thema beginne, werde ich den in der Umgangssprache sehr unklar verwendeten Begriff „Imperialismus“ aus einer historisch-materialistischen Perspektiv klären.

Diese Arbeit fasst nicht die Kapazität, die gesamten Konflikte sowohl historisch als auch ethnologisch in der gesamten Region Nahost zu bearbeiten. Deshalb versuche ich, die aktuellste Situation in der Region zu beleuchten, bzw. in Zusammenhang mit dem Krieg in Syrien nach der Eskalation des sogenannten „Arabischen Frühlings“ durch imperialistische Kriegsverbrechen und die Entwicklung der islamistischen faschistischen Alternativen durch westliche Mächte ein Bild an Interessierte zu geben und die Situation darzustellen, wie sie ist.

Man kann nicht von den sozialen Konflikten in Bezug auf Rohstoffe reden, ohne die Rolle der imperialistischen Politik, Unterstützung der proimperialistischen Mächte durch westlichen Imperialismus, Neolibraliserung der Politik und Wirtschaft in der Region usw. einzubeziehen. Die Veränderung der Grenzen in der Zeit von der Globalisierung mit der Entstehung des islamischen Staates ist nicht überraschend. Für das Kapital und Besitzer des Kapitals existierten und existieren keine Grenzen. Kolonialismus und später Imperialismus waren zwei Formen der Grenzüberschreitungen, die durch die Herrschaft des Kapitals und barbarische Form der Ausbeutung der Anderen legitimiert wurden. In dieser Arbeit wird dargestellt, wie Kolonialismus und Imperialismus nach ihren Interessen die Welt erobert und die anderen Nationen und Völker gezwungen haben, die kapitalistische Form der Herrschaft zu übernehmen.

In dieser Arbeit wird mit historischen und materialistischen Analysen des Marxismus argumentiert und gezeigt, dass mit dem Interesse des Kapitals und des Kapitalismus und mit den bürgerlichen moralischen Analysen nie und nirgendwo Menschheit emanzipiert wird. Die Illusion, die immer wieder ausgedrückt wird, dass die unterdrückten Nationen durch „Empowerment“-Politik und Gründung der NGOs von westlichen neoliberalen christlichen Kapitalbesitzer*innen befreit werden können, ist nicht nur unkorrekt, sondern eine Form der Reproduzierung des Kapitalismus und Imperialismus in dem Zeitalter der Globalisierung. Die einzige Lösung für die Abschaffung der Ungleichheit, sozialen, ethnischen und religiösen Konflikte, die im Nahen Osten sehr stark existieren, ist nach meiner Auffassung die Abschaffung der kapitalistischen Verhältnisse, die die gesamte Ungleichheit und Konflikte mit sich bringen, produzieren und reproduzieren.

In dem zweiten Teil der Arbeit wird die aktuelle Situation und der imperialistische Krieg in Syrien in Zusammenhang mit den Rohstoffen und der hegemonialen Herrschaft des Imperiums bearbeitet. Mithilfe von Lenins Analyse des Imperialismus wird auch ein Blick auf kleine imperialistische Mächte der Region geworfen und es wird gezeigt, dass Iran, Türkei, Israel neben anderen die imperialistischen Staaten der Region sind. In der Analyse der Münchener Sicherheitskonferenz vom 16.02. bis 19.02.2018 im „Bayerischen Hof“ in München als eine kriegerische, aggressive Politik der NATO-Mitgliedländer und deren Marionetten wird herausgestellt, warum die NATO als größte staatliche terroristische Vereinigung weltweit „Sicherheit“ im Nahen Osten mit mehr Krieg bringen will.

Am Ende der Arbeit wird meine eigene theoretische Herangehensweise, mit der ich die neokolonialistische Form der Herrschaft in der Region analysiere, kurz aufgegriffen und gezeigt, inwiefern meine eigene Herangehensweise die Situation erklären kann. Damit fasse ich die Arbeit zuammen und ziehe die Schlussfolgerung daraus.

Ganzer Text können Sie hier herunterladen und lesen: Imperialistische Kriege im Nahen Osten

خودنمایی، بیماری دامنگیر مردم کورد

 

یکی از عجیب ترین „ملیت های“ جهان „ملت“ کورد است. من به پدیده یی به اسم ملت را به رسمت نمی شناسم.
بیشترمردم کورد در عروسی ها به ویژه مردانشان که اغلب شدیدا مردسالار و عقب مانده هم هستند و اصلا زن را زباله هم حساب نمی کنند، با هزار و یک بدبختی و قرض و قوله و زنگ زدن به فامیل هاشون در اروپا یک مقدار پول جور کرده و با ان مشروبی می خرند و یا چند گرم تلیاک (به تریاک در کوردی تلیاک می گویند) در عروسی نوشیده یا کشیده و پشت سر هم پول زبان بسته را „شاباش“ می کنند. پولی که براش هزار بار خود را کوچک کرده اند و تحقیر شده اند. شاباش در کوردی یعنی دادن پول به مطرب ها. زمانی که مطرب ها پول می گیرند، اسم کسی که پول را داده است می خوانند و ازش تعریف و تمجید می کنند و فرد از خوشحالی به خاطر خواندن نامش سبیل هایش در هنگامی که اسمش را می خوانند، برق می زند. راستش من هیچوقت نمی خواهم با مردم شاخ به شاخ بشم و مستقیم بهشون بگم تو احمق و بی شعوری ولی کسانی که بی شعورند را باید بی شعور خطاب کرد. یک بی شعور باز هم بی شعور است، اگر صدهزار کتاب هم از حفظ باشد و ده تا دکترا نوشته باشد.
در دانشگاه چون در دو سال اخیر رشته ی انسان شناسی می خواندم و تمرکز دانشگاه ما روی قوم نگاری است، با صدها فرهنگ مختلف از جنوب اسیا گرفته تا افریقا و امریکای جنوبی و غیره اشنا شده ام، اما تاکنون فرهنگی عجیب تر از فرهنگ کوردی ندیده ام. موقعی که مساله ی شاباش را به رئیس دانشکده ی انسان شناسی گفتم، گفت اولین باری است که چنین چیزی شنیده ام. من با این فرهنگ منسوخ بیگانه ام و هر وقت یاد عروسی های کردستان می افتم، از عصبانیت سردرد می گیرم. غیرت بازی و زن ستیزی و نگهبانی دادن از شورت دختران، بد مستی، دعوا، قمه کشی، عربده کشی و در نهایت بر هم زدن کل مراسم „شادی“ بخش جدایی ناپذیر هر عروسی در کردستان است و اصلا عروسی و لات بازی بهم گره خورده اند. امروز با دیدن دهل و زرنا زدن یک عده به بهانه ی روز هشتم مارس روز جهانی مبارزه ی زنان،( نه روز جهانی زن، در المانی اسم این روز هست روز جهانی مبارزه ی زنان،) یاد عروسی های مزخرف کردستان افتادم. لطفا هشت مارس را به مراسم عروسی تبدیل نکنید. اگر زتیکن و لنین و کولنتای می شنیدند که شما با هشت مارس چیکار کرده ایید، شک نکنید در قبرشان منفجر می شدند.
به خاطر دارم یک همسایه ی ما که بچه هایش کیف و کفش نداشتند برای رفتن به مدرسه و خودش در زندگی دست به سیاه و سفید نمی زد، یک گاو و گوساله داشت که ان را برای شاباش در عروسی فروخت و همه ی پول زبان بسته را هدر داد. پدر کور و کرش روز بعد می گه ب گیان شیر می خوام، ب هم میگه شیر چی؟ میگه شیر تازه ی گاو خودمون! ب هم میگه گاو را فروختم و شاباش کردم، پدر بیچاره ش چند روز بعد سکته کرد و مرد. این فقط یک نمونه است. مردم بی شعوری که در فقر مطلق به سر می برند، حاضرند دست به هر کاری بزنند تا خودی نشان دهند. خودنمایی بخشی از فرهنگ جامعه ی ایران است. طرف در ایران سیکل داشت یک پلاکارت به پیراهنش اویزان کرده بود: من سیکل دارم، مراقب باش! یک همسایه ی دیگرمان در زندگی برای اولین بار ذره یی شراب نوشیده بود در عروسی به همسایه دیگرمون تنه زد بود و گفته بود مراقب خودت باش من مستم!
در شهری که من زندگی می کنم، به ندرت کسی را می توان پیدا کرد که حداقل مدرک لیسانس نداشته باشد، به جز یک محله ی خارجی نشین که تبدیل به گتو اش کرده اند. کسی اینجا نه پروفسور را ادم حساب می کند و نه دکتر. احترام گربه در این شهر از پروفسور و دکتر و „مهندس“ بیشتر است. کسی نه به مدرکش افتخار می کند و نه خودنمایی می کند. با هر کسی در قطار و اتوبوس و کافه صحبت می کنم، حداقل یکی دو تا لیسانس و دو سه تا فوق لیسانس و دکترا داره و وقتی میره خونه سوار یک دوچرخه ی قراضه می شه.

انسان ها محصول محیط اجتماعی شان هستند، این جمله ی مارکس در مقدمه ی نقد اقتصاد سیاسی را باید هر روز تکرار کرد. جامعه ی عقب مانده و بیخود انسان بی خود و عقب مانده تولید می کند. بی خود ترین انسان ها کسانی هستند که خودنمایی می کنند و این خودنمایی نه تنها در کردستان بلکه در کل ایران بیداد می کند.

یاد بگیریم متواضع باشیم و پول هایمان را خرج شاباش الکی برای خودنمایی نکنیم.

هشت مارس سنندج امسال به سبک عروسی کوردی

در امتداد سنت رومانتیزه کردن مبارزات طبقاتی و کمونیستی برای رهایی انسان، طبقه ی کارگر و زنان به عنوان نیمی از جامعه و درصد چشمگیری از طبقه ی کارگر، مراسم هشت مارس سنندج که به „لنینگراد کردستان“ و „قلب سرخ خاورمیانه“ مشهور شده بود، به سبک عروسی های سنتی در سنندج برگزار‌ شد.
رژیم ملعون و منفور جمهوری اسلامی ایران آرزو می کند، که فعالین چپ و کمونیست رومانتیزه شوند و „سرعقل“ بیایند و دیگر به انقلاب „خشونت امیز“ فکر نکنند. در همین راستاست که آثار پست مدرنیست ها، این دراویش و صوفیان سوفیست ضد عقلانیت، به وفور در ایران ترجمه می شود و هابرماس این مرتیکه ی مرتجع و پاچه خوار بورژوازی، در طویله ی آکادمی ایران „مارکس“ کوچک خوانده می شود و هسته ی مطالعاتی „ژیژک خوانی“، این تیمار روانی است، جدی نگیرید، و فوکو و ادورنو خوانی شکل می گیرد‌. تمام این جریانات با چراغ سبز حاکمیت برای زدن انقلابی گری سوسیالیستی همچون مور و ملخ هجوم آورده اند، تا چپ و کمونیسم انقلابی را بزنند. وضعیت چپ های متوهم خارج کشور که دست شویی رفتن فلان فعال کارگری تا مغز استخوان مرتجع و فاسد را بازتاب می دهند و هر اعتراض دو نفره یی را انقلاب می خوانند و در کمال پررویی و بی شرمی هم پایشان را توی یک کفش کرده اند، که اعتراضات اخیر‌ در ایران را ادامه ی „انقلاب“ „انسانی“ سبز در سال ۸۸ بخوانند، بهتر از این برادران و خواهران مطرب نیست.
یکی از رفقای کمونیست نازنینم در جلسه یی بهم گفت، حسن چرا جمهوری اسلامی این بیچاره ها را می خواسته بگیره و بکشه؟ این ها که هیچ کاره ن! می گفت این ها که توی اروپا با دیدن یک سری امکانات سوسیالی تحقیرآمیز آنچنان ذوق زده شده اند، که سوسیالیسم و کمونیسم را پشت گوش انداخته و هدفشان از شرکت در این „جلسات سیاسی“ بیرون آمدن از تنهایی و دور هم رقصیدن و عرق خوری است.
آن موقع کمی از دستش ناراحت شدم، اما وقتی که این طیف های چپ را می بینیم بیش از پیش به این نتیجه می رسم که حق با او بود.
بهرحال این سنت مطرب بازی و دلقک بازی سنتی کمونیستی نیست. ادم میتواند عروسی بگیرد و همین کار را بکند. اصلا عروسی هم نه سالی یک بار تولد بگیرد.
به خودتان بیایید، قبل از اینکه در لجنزار کثافت پست مدرنیسم غرق شده باشید.

Ein offener Brief an die Bundesrepublik Deutschland

Sehr geehrte Damen und Herren,
hiermit möchten wir (anerkannte Geflüchtete, die aus politischen Gründen aus ihrer Heimat geflohen sind und gerade teilweise in Deutschland leben) Herrn Hamdi Abdollahi, politischen Flüchtling aus dem Iran, unterstützen. Er ist seit Jahren politisch aktiv und sein Leben im Iran als politischer Aktivist und Angehöriger der kurdischen Minderheit in Gefahr. Herr Abdollahi gehört zur iranischen Opposition im Ausland und wie Sie bereits wissen, ist jedes Mitglied der Opposition aus der Sicht der iranischen Regierung automatisch ein „Ketzer“, eine Einordnung, die in den meisten Fällen zur Verurteilung zum Tode führt.
Ungeachtet dieser allgemein bekannten Tatsache wurde sein Asylgesuch in Deutschland abgelehnt. Gegen diese Entscheidung der Bundesrepublik Deutschland veröffentlichen wir dieses politische Statement als einen offenen Brief und eine Anklage. Wir sind als AktivistInnen verpflichtet, jede/n politische/n Aktivistin oder Aktivist aus dem Iran zu unterstützen, die/der in Deutschland einen Asylantrag stellt und abgelehnt wird, weil die iranische Regierung mit den Gesetzen der Steinzeit und der Barbarei ihre Gegner bekämpft und jede Abschiebung das Leben der AktivistInnen bedroht. Herr Abdollahi war von 1998 bis 2015 im Nordirak im Exil und Mitglied der kurdischen Organisation Komala, die im Iran verboten ist.
Wir fordern, dass die Bundesrepublik Deutschland Herrn Hamdi Abdollahi, geboren am 23.08.1977 in Mariwan (Iran) und politischer Aktivist in Deutschland (Haselünne), sofort als politischen Flüchtling anerkennt.
06.03.2018

Unterzeichnet von:
Hassan Maarfi Poor (Heidelberg)
‌Heydar Hejazi (Dresden)
Marya Kargar (Leipzig)
Mehrdad Naseri (Köln)
Foad Karimi (Köln)
Yavar Siamand (Köln)
Narges Nasimi (München)
Shiva Sobhani (Hamburg)
Aram Farajollahi
Nasrin Djahed
Zhoobin Xezri
Arezoo Teymoori
Omid Golsorkhi
Nasrin Ramazanali
Dana Shakeri
Hiwa Kakerash
Arman Azizi
Farid Mohammadi
Bizhan Ranjbar
Batoul Jafari Nejad
Shakib Mosadeq
Semko Nouri
Kaveh Zarei
Nariman Zamanzadeh
Canî Dîydar
Hataw Abdulahi
Hero Khosrawi
Hassan Alimohammadi
Kamil Hemati
Mona Kashef
Darioosh Salahshoor
Leila Arghavani
Rahmat Fatehi
Parvana Ghadri
Zohre Mehrjuo
Ali Fuladi
Jamill khoanchehzar
Afshin Salvati
Jamal Golhoseini
Gafour Abbasneyad
Rezan Maarefipour
Mudy Olive
Farideh Ghazi
Hadi Rahimi
Mohamed Waladi
Mazyar Mirzadeh
Chiya Azizi
Shiva Shiva
Yashar Mostofi
Hamidullah Radfar
Shayesteh Mohammadyani
Raouf Afsaee
Minoo Mirani
Mehdi Mohammadi
Hadì Ali Rad
Ali Rasouli
Tina Faraji
Kave Ahangar
Majid Hamidian
Anwar Karimi
Hoshyar Mahmody
Yadco Sena
Bahadin Karimi
Asrin Ghaderi
Soleymam Ghasemiani
Homa Badihian
Ramyar Rezaie
Suliaman Khawari
Sirvan yousefi
Reza Paya

Arman Kosha

Malaka Izzati

Shabbo Moradi

Mehdi Taheri

Reza Kamangar