یکی از عرصه هایی که مازوخیسم به انجا شدیدا راه پیدا کرده است، عرصه ی سکسوالیته است. سکسوالیته تا حدود زیادی از نظر من در فارسی غلط ترجمه شده است و به جا کلمه ی جندر اشتباه گرفته می شود. اینجا منظور من از سکسوالیته مناسبات جنسی و یا به تعبیر دیگر سکس است. یکی از اشکال این مازوخیسم تحمیل سکس ضربدری به خود است. پست مدرنیسم به عنوان یک جنبش ارتجاعی که در پی رساندن لذت مقطعی به والاترین مرحله ی خود بود، پرچمدار گفتمان جنسی و فعالیت جنسی انارشیک بود و در دهه ی شصت میلادی بود که سکس مقعدی، دهانی، سکس خشن، سکس گروهی، ضربدری، روابط باز، پولی اموری (چند “عشقی”) در میان پست مدرنیست های چپ نمای مرتجع پلاسیده ی پری مدرنیست گسترش فراوانی پیدا کرد. سکس به مثابه ی یک رابطه ی شخصی و دو نفره بین دو انسان بدون ضرر رساندن به همدیگر در کمال صدافت و رک بودن، بدون انتقال بیماری های جنسی به همدیگر جزو حقوق انسانی است و هر کس باید به تصمیمات انسان ها در داشتن سکس احترام بگذارد و هیچ انسانی حق ندارد رابط خصوصی دیگران را زیر ذره بین بگذارد.
سکس البته به هیچ وجه عشق نیست، اما عشق کشش پایدار جنسی و هارمونی در روابط جنسی به صورت مداوم است و زمانی که این کشش پایان می یابد عشق هم پایان یافته است. افسانه سازی و اسطوره درست کردن از عشق کار شعرای شرق زده ی تشنه ی سکس، سوفیست ها، صوفیان و دراویش است و هیچ ربطی به برداشت من از عشق جنسی ندارد.

اما چرا مازوخیسم به حوزه ی مسائل جنسی با گسترش پست مدرنیسم راه پیدا کرد.
یکی از خصلت های پست مدرنیسم بخوانید پری مدرنیسم تابو شکنی بود! شکستن تابو به هر قیمتی! در این میان چپول های انارشیست نمای پیرو پست مدرنیسم متاثر از موج اعتراضی دهه ی شصت که بعدها توسط جنبش چپ دانشجویی بخشا نقد شد، نوعی سکس گرایی مفرط و نابسامانی جنسی را جایگزین لذت های غریزی و انسانی کرده بودند. یکی از این نمونه ها قبولاندن این مساله به خود بود که پارتنر این افراد لازم است جلو چشمشان با انسان های دیگر بخوابد، تا این تابو شکنان عزیز اعلام کنند که تابوهایشان را کنار گذاشته اند. فارغ از اینکه بسیاری از این افراد عضو شبکه های سکس گروهی و ضربدری برای انجام این عمل الکل زیادی می نوشیدند و یا بدن خود را به مخدراتی مانند ماری جوانا و ال اس د و هروئین و کوکائین می بستند، در بسیاری از مواقع به خاطر تحمیل عملی به خود که در واقع تمایل قلبی به ان نداشتند و به خاطر مصرف بی رویه ی مواد مخدر دچار ناهنجاری های روحی روانی شده و بعضا این پوچ گرایان نیهیلیست مازوخیست اقدام به خودکشی می کردند.

این نابسامانی های ارتجاعی و مازوخیسم در سکسوالیته نه تنها کوچکترین ترقی خواهی ایی را در خود نداشت، بلکه جنبشی شدیدا نیهیلیستی و ارتجاعی، پرمتیو و هیپی گرایانه بود. هیپی گرایی یا همان هیپیسم در اروپا در رونق دادن به مافیای روانشناسی به عنوان یک دیسپلین ضد عقلی و ضد فلسفی نقش عظیمی ایفا کرد و همین تابو شکنان جزو مشتریان اصلی دارالمجانین ها، مراکز روان پریشی، روانشناسی، روانپزشکی و غیره شدند.

این طاعون افیون گر تاکنون در جنبش های انارشیستی در اروپا رد پای خود را به جا گذاشته است و یکی از “علائم” “چپ بودن” در بین گروه های پرمتیو در مراکز اوتونوم که اعضای ان چهار سال یک بار هم دوش نمی گیرند، تن دادن به این است که پارتنرشان با افراد مختلفی سکس داشته باشد. بازتولید نوعی سکسیسم مبتذل و کثیف به صورت فرهنگی تنها یک بعد از قضیه است و گسترش بیماری های پوستی و عفونی به خاطر روابط جنسی با انسان هایی که سال ها دوش نگرفته اند و مثل مرتاض زندگی می کنند، بخش دیگر قضیه است.

کسی که بخواهد برای اینکه مدرن به نظر برسد، خوردن گوشت حیوان مردار را به خود تحمیل کند، از نظر من با یک انگل تفاوتی ندارند.

این سبک زندگی برگرفته از ایده های توهم امیز پست مدرنیسم است و به زباله دان تاریخ تعلق دارد. به قول لنین کدام انسان عاقل از اب فاضلاب می نوشد!
یک دوستی داشتیم که خیلی دنبال سکس بود، می گفت اگر خواستی با کسی بخوابی اول نگاه کن که ایا می توانی آلت تناسلی اش را با زبان بلیسی اگر نتوانستی نباید باهاش سکس داشته باشی! این جمله اگر چه سکسیستی به نظر می رسد، اما حاوی واقعیاتی هم هست که لنین هم در گفتگو با کلارا زتکین بیان کرده بود.

کسی که شعور در کله ش باشد، با کسی می خوابد که از لحاظ بهداشتی و سلامت تمیز باشد و او را به عنوان کالای جنسی نگاه نکند و احترام انسانی او را نگه دارد.

حسن معارفی پور

به نظر من هر کس که با کمونیسم به هر دلیلی مخالف است، علیرغم هر نقدی که داشته باشد، یک محافظه کار و مرتجع است. کم نبودند کسانی که شخصیت های پفیوز لیبرال و چپ های لیبرال اکادمیکر (اکادمیسین) را “روشنفکر” و غیره به حساب می اوردند و همیشه در نتیجه ی انتخابات احساسی به دامن ارتجاع مطلق می رفتند و وقتی سرشان به سنگ می خورد، پشیمان و عصبی می شدند و سرخورده تر از هر زمانی به زمین و اسمان فحش می دادند. به نظر من ما وقتی برای ازمایش هر سیستمی و ایدئولوژی و جهان بینی ایی نداریم. ما می خواهیم بشریت رها باشد، کار مزدی وجود نداشته باشد، انسان از محصول کارش و از انسانیت خودش بیگانه نباشد، کسی از طریق خون دیگران زندگی نکند و انسان ها به حقوق پایه یی خود برسند. این از منظر حقوقی برحق است، ولی با حقوق و قانون بورژوایی نمی توان ان را پیاده کرد. این امر نه با سوسیال دمکراسی سانتی مانتال غربی ممکن است و نه با الترناتیوهای بورژوایی پست مدرنیستی و نه با لابی گری برای ارام احمد در کردستان عراق و نه با لابی گری برای برنی سندرز و کوربین و حزب چپ المان و دیگر چپ های پارلمانتاریست، برای رسیدن به این هدف باید به نقد اقتصاد سیاسی مسلح شد و از طریق نقد اقتصاد سیاسی به پراکسیس رادیکال برای از میان برداشتن قوانینی که مانع رسیدن ما به حق مان هستند، برخواست و از لیبرالیسم و جامعه ی مدنی هگلی و غیره فراتر رفت و سرکوب و استثمار را جنایی و ممنوع کرد. هر کس که بخواهد تغییری ایجاد کند، نباید به تغییرات میکروسکوپی ایی که بورژوازی در نتیجه ی فشار مبارزات توده یی انجام می دهد، دل خوش کند و ان را رهایی بداند. یکی از احمقانه ترین مسائلی که می بینم مقایسه ی بورژوازی غربی با بورژوازی کشورهای موسوم به جهان سوم از جانب چپ های پوپولیست به ویژه سوسیال دمکرات های چپ مانند کومه له یی هاست. این ها می گویند که المان که با ایران قابل مقایسه نیست. اینجا ازادی های فردی هست و غیره. البته ناگفته نماند که حزب دمکرات کوردستان ایران و دیگر احزاب بورژوایی قوم پرست ایرانی از مصدق گرفته تا امروز در پی حاکم کردن یک سیستم دمکراتیک مانند سیستم های اروپایی در ایران بوده و هستند و احزاب گندیده ی چپ مانند توده و رنجبران و اکثریت و بعضا شاخه های از راه کارگر هم از این سنت بورژوایی و انگلی دفاع کرده و می کنند و در پی ایجاد چنین سیستم هایی بوده و هستند، اختلافات جزئی این احزاب در مورد پیشبرد امر “انقلاب” بورژوا دمکراتیک خارج از بحث من است.من مخالف مبارزه برای رفرم نیستم و به امید انقلاب هم مبارزه ی روزمره برای افزایش حقوق و پرداخت حقوق معوقه و مبارزات صنفی کارگری که اتوماتیک سیاسی هم هستند، را نفی نمی کنم و اتفاقا به عنوان یک کمونیست در تلاش هستم که این مبارزات به سیاسی ترین شکل ممکن برای سراسری شدن به پیش برود و کلیت سیستم را نشانه بگیرد و به تغییرات کوچک اکتفا نکند. من اما می خواهم شلاق بورژوازی را برای همیشه دور بیاندازم. شلاقی که سفت زده می شود، با شلاقی که هواش زده می شود تفاوتش در ماهیت شلاق نیست، بلکه تفاوتش در شکل زدن و ضربه یی است که به انسان وارد می کند. من در پی یک جامعه ی بدون شلاق و سرکوب و استثمار هستم و این حق من است که رها باشم و برای رسیدن به ان هر کس مانعم باشد را مجبورم از سر راه با رادیکال ترین و انقلابی ترین شکل ممکن بردارم. فراموش نکنید که بورژوازی با یک دست یک سری امکانات در اختیار طبقه ی کارگر می گذارد و با دست دیگر جیبش را خالی می کند. به یاد دارم که بسیاری از هم محلی ها و همسایه های ما موقعی که احمدی نژاد طرح دادن یارانه ها را مطرح کرد از خوشحالی ذوق زده شده بودند، اما زمانی که این سیاست نئولیبرال و ضد کارگری اجرا شد، همین مردم از گرسنگی استخوان هایشان نمایان شد و مجبور شدند هر روز بیشتر کمربندهایشان (وجه نه یا به نه خوین، شلوار کوردی یک نوع کمربند دارد که سفت کردن ان باعث بند شدن خون انسان می شود و به همین خاطر در زبان محلی ما به ان به نه خوین یعنی خون بند می گویند.) را سفت کنند. انسان های ساده لوح در سیاست همیشه قربانی ساده لوحی و تصمیمات احساسی خود هستند. مسلح شدن به تحلیل مارکسیستی از زاویه ی نقد اقتصاد سیاسی و نقد فلسفه ی حق بورژوازی، چیزی که مارکس و انگلس نمایندگان اصلی ان بودند، انسان را از افتادن به دامن تحلیل های داخل اتوبوس و تاکسی و سر کوچه دور می کند و از قربانی شدن این انسان ها در سیاست روز و در بازی رئال پولیتک جلوگیری می کند. چپ پوپولیست اپوزیسیون ایران به جز جزوات معدودی از مارکس و انگلس و لنین چیزی از مارکسیسم نخوانده است و هیچ گاه هم درک عمیق مارکسیستی از نقد اقتصاد سیاسی بورژوایی ندارد، به هیمن خاطر در اغلب مواقع قربانی سفیهانه در موضع گیری های روزش می شود. هر کجا که هستید و به هر زبانی که تسلط دارید، کاپیتال و گروندریسه ی مارکس و دولت و انقلاب لنین و چه باید کرد و انتی دورینگ انگلس و در باره ی مساله ی یهود و نقد فسلفه ی حق و جنگ داخلی در فرانسه و ایدئولوژی المانی و سایر اثار مارکس انگلس و لنین را پیدا کنید و با دقت بخوانید و درک کنید. بدون اسلحه رفتن به جنگ سربازان مسلح خودکشی است. بدون تئوری انقلابی رفتن به جنگ بورژوازی تا دندان مسلحی که انحصار سیستم سرکوب، ایدئولوژیک و سیاسی و فرهنگی و غیره در اختیارش است بلاهت محض است. روزنامه ی ها و مجلات حزبی تان خط درستی به شما نمی دهد. این روزنامه ها و نشریات و مجلات بیشتر نق زدن های اخلاقی، ناله و شکایت از وضع موجود به سبک سوسیالیست های تخیلی و خالی کردن اگرسیون علیه وضع موجود به سبک انارشیست ها و بلانکیست های فراری و متواری بازتاب می دهند و کوچکترین ربطی به نقد مارکسیستی وضع موجود ندارند. از این روزنامه های بی ارزش دوری کنید و تئوری کمونیسم بخوانید و سعی کنید تئوری های بورژوایی را با تئوری انقلابی و عمیق و رادیکال مارکسیسم نقد کنید. باور کنید دویست سال روزنامه ی ژاکوبین و لوموند دیپلماتیکو و تاز و پیشرو و ایسکرا هم بخوانید، نه کمونیست خواهید شد و نه نقد کمونیستی را درک خواهید کرد.
کسی که کاپیتال مارکس را نخوانده و نفهیمده باشد، نمی تواند کمونیست خوبی باشد و نقدش از وضع موجود از نقد اوجالان و چپ های پارلمانتاریست و تروتسکیست های محفل گرا که در عمل لابی احزاب پارلمانتاریست از جمله حزب کوربین و سندرز هستند فراتر نمی رود و هیچگاه نمی تواند یک دهم، مجنونی به اسم ژیژک که استالینیسم و پست مدرنیسم را با روانکاوی و دلقکیسم قاطی کرده و در تلاش برای ارائه ی چهره ی جدیدی از مارکسیسم و فلسفه است، تاثیر گذار باشد و نقدش به سیستم از نقد او فراتر رود.

حسن معارفی پور