سرود کودکان برتولت برشت Kinderhymne / Bertolt Brecht

سرود کودکان
برتولت برشت

ظرافت نقشی در سرفه جویی کوشایی ندارد
همان طور که تنهایی تاثیری روی فهم ندارد
که یک المان خوب بدرخشد
مانند یک کشور خوب دیگر

تا مردم رنگشان را نبازند
مانند کسی که در مقابل یک راهزن قرار گرفته است
بلکه دست همکاری را به سوی دیگران دراز کنند (اماده ی همکاری باشند)
و (مردم المان) هم همچون دیگر مردمان دست ما را بگیرند

ما زیر دستی و فرادستی
بر ملتی را نمی خواهیم

ما از دریا ( دریای شمال) تا رشته کوه های الپ
از رود ادا تا راین.

ما می خواهیم این کشور را بهتر کنیم
عاشقش باشیم و ان را سپر بلای خود کنیم
ان موقع ست که او می تواند دلخواه ما باشد
همانطور که سرزمین های دیگران می تواند محبوب مردم ان سرزمین ها شود.

این شعر را برتولت برشت برای کودکان المان شرقی نوشته زمانی که المان شرقی در سال ۱۹۴۵ توسط ارتش سرخ از دست طاعون فاشیسم ازاد شد، برشت از امریکا به زوریخ رفت و تا ۱۹۴۸ در زوریخ ماند. بعد از ان برشت به برلین شرقی رفت و در انجا تا اخر عمرش زندگی کرد. برشت این شعر را برای کودکان المانی نوشته است و ارزو داشت به جای سرود ملی المان این سرود را بسرایند.
امروز این شعر را به پیشنهاد ولفگانگ فریتز هاوگ به فارسی ترجمه کردم و ان را به کودکان خاورمیانه یی تقدیم می کنم که بیشتر عمرشان خواب یک زندگی انسانی و بدون جنگ را می بینند. یک روز با سرنگونی رژیم فاشیستی و ملعون جمهوری اسلامی این شعر را در مهد کودک ها و مدارس برای کودکان خواهیم خواند، تا ذهن کودکان از ویرویس ناسیونالیسم و طاعون مذهب پاک شود.

Kinderhymne / Bertolt Brecht

Anmut sparet nicht noch Mühe
Leidenschaft nicht noch Verstand
Daß ein gutes Deutschland blühe
Wie ein andres gutes Land

Daß die Völker nicht erbleichen
Wie vor einer Räuberin
Sondern ihre Hände reichen
Uns wie andern Völkern hin.

Und nicht über und nicht unter
Andern Völkern wolln wir sein
Von der See bis zu den Alpen
Von der Oder bis zum Rhein.

Und weil wir dies Land verbessern
Lieben und beschirmen wir’s
Und das liebste mag’s uns scheinen
So wie andern Völkern ihrs.

لینک شعر را در اینجا می توانید دنبال کنید

https://www.deutschelyrik.de/index.php/kinderhymne-1950.html

Warum ist die Politik im Iran faschistisch?

Einleitung

Vor allem soll ich sagen, dass ich Faschismus als eine Form der bürgerlichen Herrschaft betrachte und Faschismus nicht von dem Kapitalismus und bürgerlicher Verhältnisse trennen kann. (Vgl. Reinhard Kühnl) Faschismus nach Stalin ist „eine reaktionäre Kraft, die unter Anwendung von Gewalt die alte Welt zu erhalten sucht (Vgl. Stalin)“. Faschismus ist der Kapitalismus unter Depressionen und Krisen, der durch populistische Propaganda die Menschen überzeugen will, dass sie den Kapitalismus weiter unterstützen werden. Faschismus ist eine menschenverachtende Form von der Herrschaft, die ideologisch sehr stark antikommunistisch, nationalistisch, frauenverachtend, minderheitenverachtend, homophob, ausländerfeindlich, gegen behinderte Menschen und vor allem arbeiter*innenverachtend steht, aber Faschismus ist gleichzeitig eine menschenverachtende kriminelle „Ideologie“, die das Interesse des Mittelstands unterstützen will und von kleinem Kapital und der Manufaktur träumt. Faschismus kann auch eine Panik sein, die sich in der Gesellschaft in bestimmten Situationen verbreiten wird und die Schuld des „sozialen Ausstieges“ des Mittelstandes in die Schuhe des schwächsten Teils der Arbeiter*innenklasse (Immigranten und Geflüchtete) schiebt. Faschismus ist die Bewegung, die die Gesellschaft zu Barbarei zurückschicken und wieder eine feudalistische Herrschaftsform umsetzen will. Faschismus ist Hass gegen schwache Menschen. Faschismus ist eine Pest für die Gesellschaft, die sich jede Zeit verbreiten kann. Faschismus ist ein Produkt des Kapitalismus in bestimmten Perioden, in der eine Revolution notwendig ist, aber die Arbeiter*innenklasse nicht weit genug entwickelt ist. Mit anderen Worten hat die Arbeiter*innenklasse weder genug Klassenbewusstsein noch ist sie organisiert, deshalb kann diese Klasse nicht die Macht durch eine revolutionäre organisierte Bewegung erlangen, den Kapitalismus und Staat auflösen und eine neue Form von der Herrschaft entwickeln. Wenn die Arbeiter*innenklasse in den Situationen, in denen Kapitalismus unter strukturellen Krisen leidet nicht in der Lage ist, Macht anzugreifen, wird barbarischer Faschismus „Alternative“ für die Gesellschaft. Die neue faschistische Bewegung in den USA, in Frankreich, Deutschland, den Niederlanden, Großbritannien, Österreich, in der Schweiz, der Ukraine, Polen, im Irak und Syrien auf anderer Art etc. sind aktuellste Beispiele für die neofaschistischen Bewegungen, die die Arbeiter*innenklasse überwältigt haben. Neoliberaler Faschismus ist mit dem Putsch gegen Salvador Allende in Chile durch US- Außenpolitik verbunden und Reaganismus und Tatcherismus ist die Spitze der neoliberalen Form der Umsetzung des neoliberalen Faschismus. Die Unterstützung der Kontrarevolution und faschistischer Islamisten im Iran, Afghanistan, Pakistan und in den letzten Jahren Isis usw. sind eine andere Form der Umsetzung der neoliberalen faschistoiden Außenpolitik der USA.

Der neoliberale Faschismus im Iran

Der iranische Staat ist durch die Zerstörung der linken proletarischen Revolution von 1979 an die Macht gekommen, innerhalb von drei bis vier Jahren wurde alle Opposition im Iran zerschlagen und zehntausende politische Aktivist*innen wurden ermordet. Im Nordwesten (Kurdistan) gab es großen Widerstand von linken Parteien, die letzte revolutionäre Bewegung gegen die Legitimation des Staates vertraten und bewaffneten Widerstand und parallele Macht geleistet haben. Bis 1984 war der iranische Teil Kurdistans halbautonom. Nach der Revolution gab zwischen kurdischen linke Parteien, Nationalisten und teilweise religiöse Parteien Konflikt und es gab keine Ähnlichkeiten oder gemeinsame Interessen, weshalb sich die Nationalisten und religiösen Parteien mit der Khomeini-Regierung teilweise oder stark verknüpft und gegen das Interesse der Mehrheit der Bevölkerung, besonders gegen das Interesse der linken Parteien und sehr besonders gegen das Interesse der Komala als stärkste linke Partei dieser Zeit gekämpft haben. Sie haben versucht Kommunist*innen zu verraten und sie haben sich hinter verschlossenen Türen mit der Regierung getroffen und versuchten, bürgerliche nationalistische, religiös geprägte Autonomie für Kurdistan zu bekommen. Dazwischen hat die Regierung mit Panzern und Hubschraubern und Militär Kurdistan angegriffen und Khomeini hatte persönlich gesagt, dass das Problem in Kurdistan nicht Nationalismus oder religiöse Unterschiede, sondern der Kommunismus und die Kommunisten sind. Die nationalistische Partei Kurdistan (Demokrat Partei Kurdistans) hat versucht die Befehle von Khomeini zu akzeptieren und umzusetzen, deshalb wurde von Komala verlangt, diese bürgerliche nationalistische Partei revolutionäre Partei zu nennen und zu akzeptieren. Komala hat sie nicht akzeptiert, deshalb hat die „Demokrat Partei Kurdistans“ nach der Zerschlagung des letzten Atems der Revolution in Kurdistan, einen Bürgerkrieg mit Komala angefangen, ein Bürgerkrieg, der fünf Jahre gedauert hat und den Weg für die Verstärkung der Regierung vorbereitet hat. Nach der sogenannten kulturellen Revolution von Khomeini und der Regierung von 1981 bis 1983 wurden alle Universitäten geschlossen, alle Oppositionsparteien außer zwei (Tudeh Partei und Aksariat), die sehr stark Khomeini unterstütz haben, wurden verboten (welche jedoch zwei Jahre später dann ebenfalls verboten wurden).

Ich möchte etwas klären, das ich für diejenigen, die sich nicht so gut mit der Geschichte des neoliberalen Faschismus auskennen, interessant finde. Faschismus ist wie andere Form der bürgerlichen Herrschaft sehr vielfältig und hat sich mit der Zeit und der Veränderung der angepasst, deshalb sollten wir nicht den heutigen Faschismus mit Nationalsozialismus in Deutschland und Faschismus in Italien oder Spanien zusammensetzen und diese Formen von Herrschaft als faschistisch akzeptieren, jedoch zu modernen Spielarten des Faschismus oder faschistoiden Herrschaftsformen sofort sagen, dass sie nicht faschistisch sind, weil sie nicht Millionen von Menschen umgebracht haben! Diese naiven formalen Unterscheidungen sind oberflächlich und lenken uns von der radikalen Untersuchung des Faschismus ab.

Wir müssen aber wissen, dass der islamische Faschismus wie jede Form von Herschafft genau wie der Liberalismus oder auch andere Formen des Faschismus sich entwickelt hat, deswegen sollten wir auch die Unterschiede sehen. Der islamische Staat im Irak und in Syrien hat die islamische Macht entwickelt … Der islamische Staat im Iran unterscheidet sich auch davon, was Isis gerade macht, aber Isis hat von allen Formen des Islamismus Elemente aufgenommen und versucht diese Erfahrungen weiter zu entwickeln. (Maarfi Poor)

Die geschichtliche Untersuchung des islamischen Faschismus Allgemein

Der islamische Faschismus hat nicht erst in den letzten Jahren mit der Entstehung von ISIS angefangen, sondern hat eine lange Geschichte.

Wenn man statt journalistischer Betrachtung etwas genauer die Konflikte im Nahen Osten sowohl soziologisch als auch geschichtlich untersucht, muss man zurückblicken und die Entstehung der islamischen Bewegung im Iran als antirevolutionären und „faschistischen Islamismus“ betrachten.

Eine soziologische und geschichtliche Betrachtung zeigt, dass der Zusammenbruch der linken Revolution im Iran durch antirevolutionären faschistischen Islamismus und „Khomeinismus“ mit Hilfe des Westens und der amerikanischen Außenpolitik herbeigeführt wurde. Er ist als gegen eine linke Revolution und gegen die Sowjetunion gerichtet zu verstehen. Bevor das Khomeini Regime an die Macht kam, hatten britische und US-Politiker versucht, durch Ablösung verschiedener Minister die „Schah Regierung“ im Iran zu stützen. Eine Absetzung des Schahs sollte verhindert werden. Noch weiter zurückblickend, muss man den Putsch gegen Mossadegh auch als westliche Außenpolitik betrachten. [1]

Bevor Mossadegh die Ölindustrie im Jahr 1951 im Iran verstaatlichte und obwohl die Idee der Verstaatlichung oder Nationalisierung des Öls im Iran 1927 eine Forderung von Aktivisten der Arbeiterklasse in vielen Gebieten des Landes war[2], waren die Engländer der Meinung, dass Mossadegh die Sowjetunion unterstützen will, obwohl die Mitglieder der Tudeh-Partei, die eine linke absolut prosowjetische Partei war, von der Mossadeghs Regierung unterdrückt wurden. Mit anderen Worten: Man kann sagen, dass Mossadegh nie linke Gedanken hatte und Russland nicht unterstützt hat. Mossadegh war sowohl Liberal als auch religiös, aber er wollte nicht akzeptieren, was die Engländer wollten, deswegen war er keine gute Alternative für den Westen.[3]

Vor der iranischen Revolution von, versuchte der Westen das Schah Regime zu halten. Als aber keine andere Möglichkeit mehr hatte, wurde Khomeini in den Massenmedien unterstütz, wie z. B. durch BBC. Khomeini wurde von Nadschaf im Irak nach Frankreich (Neauphle-le-Château) bei Paris gebracht und die westlichen Massenmedien machten für Khomeini  sehr große Propaganda.[4]

1988 wurde Al-Qaida als eine „fundamentalistische“ faschistische islamische Terrorgruppe gegen die Sowjetunion in Afghanistan gegründet. Al-Qaida konnte sowohl gegen die Sowjetunion als auch gegen die säkulare Verfassung in Afghanistan kämpfen und barbarische Gesetze gegen Frauen und die Zivilisation durchsetzen. Isis ist der Nachfolger von Al-Qaida mit geringen ideologischen Unterschieden zum iranischen Regime.

Was zurzeit die Isis in Syrien und im Irak praktiziert, ist von 1980 bis 1988 vom iranischen Regime und von 1988 bis heute von Al-Qaida praktiziert worden. Aber man muss die feinen Unterschiede auch betrachten und nicht alles pauschalisieren. 1980 wurden kurdische Gebiete vom iranischen Militär angegriffen und tausende Zivilisten in Sanandadsch getötet. Die iranische Regierung hat 1983 angefangen alle politischen Gruppen zu illegalisieren und die meisten Leute, die abhängig von säkularen oder linken Gruppen waren, wurden festgenommen und bis 1988 tausende Menschen umgebracht. Allein im Sommer 1988 sind mehr als 5000 Aktivisten von linken Parteien umgebracht und auf dem „Khavaran Friedhof“ verscharrt worden. Seitdem gibt es im Iran faschistische islamische Regierungen, welche die Meinungsfreiheit absolut abgeschafft haben und alle dahingehenden Aktivitäten unterdrücken.

Die Taliban und Al-Qaida haben mit Terroranschlägen in Afghanistan und Pakistan usw. alle humanen Aktivitäten unterdrückt und in den meisten Fällen haben die USA diese barbarischen faschistischen Gruppen und Regierungen unterstützt, bis diese selbst die USA bedrohten. Die Konflikte zwischen den USA und islamischen „Faschismus“ kreisen allgemein nur um Macht. Die US-Außenpolitik versuchte und versucht diese Gruppen zu kontrollieren, um sie nicht zu stark werden zu lassen und sie als einen Freund zu behandeln, der eines Tages ihr Feind werden kann (Maarfi Poor).

Diese Analyse zeigt, dass Regierung und Staat im Iran sich auf einer neoliberale faschistische Ebene aufgebaut haben und die unterschiedlichen Regierungen, die in den letzten 40 Jahren mit demagogischer Propaganda immer wieder Menschen Angst gemacht haben zeigt, dass der islamische Staat im Iran auf politischer Ebene stark faschistische Politik macht und sich gleichzeitig auf ökonomischer Ebene mit dem Neoliberalismus sehr stark angepasst hat.

Ich hatte entschieden mich gar nicht mit dieser Schweinerei im Iran zu beschäftigen, weil meisten Analysen, die sich auf Überbau der Gesellschaft, Wahlsystem, Parlamentarismus usw. beschäftigen am Ende bürgerliche Analysen sind und mit bürgerlicher Brille auf den Kapitalismus anschauen und zwischen Schlimmer und viel Schlimmer das vermeintlich kleinere Übel vorziehen. Aber weil die Mehrheit der politischen Aktivist*innen im Westen hoffen, dass die Situation durch die „Selektokratie“ im Iran verbessert wird. Die radikale Analyse zeigen, dass die Funktion des Wahlsystems im Iran als ein stark faschistoider Staat gar keine Wahl zwischen Schlimmem und viel schlimmeren sei, sondern gar keine Wahl ist. Der Unterschied zwischen bürgerlicher Demokratie im Westen und der bonapartistischen faschistischen neoliberalen Diktatur im Iran ist unglaublich groß, weil im Iran ein Komitee (Wächterrat, besteht aus ein Paar alten Mollas) alleine entscheiden kann, wer die Legitimation hat, sich wählen zu lassen und wer nicht. In solchen Situationen darf man nicht diese Schweinerei Wahlsystem nennen und jeder Teilnahme in Wahlen, die meiner Meinung nach Restaurierung des Staatsapparates und Verbrechen ist. Diejenigen, die nicht aktiv gegen Staatsapparat, Herrschaft, Kapitalismus und faschistischen Islamismus kämpfen, sind als Individuum auch moralisch gesehen Täter, die das System direkt und indirekt unterstützen und die Ungleichheit, Frauenunterdrückung, Faschismus, Islamismus und Neoliberalismus reproduzieren.

Die Regierung versucht, den Menschen Angst zu machen und durch die Angst ihre Legitimation wieder zu reproduzieren. Eine dieser Ängste ist die Angst vor dem Krieg. Der Staat sagt, wenn ihr nicht wählen geht, wird Iran, wie Irak, Syrien oder Libyen! Das ist eine Strategie, die im Iran jedes Mal benutzt wird! Es wird außerdem oft gesprochen, dass die Menschen dankbar sein müssen, weil im Iran „Sicherheit“ herrscht. Solche demagogischen populistischen Argumente halte ich persönlich für schwächsten Schwachsinn. Aber wir sollten auch die andere Seite der Medaille sehen. Durch faschistische Herrschaft in den letzten 40 Jahren wurden fast alle radikale Parteien, Organisationen, NGOs usw. brutal angegriffen und durch die Vorbereitung der islamischen und in den letzten 10 Jahren nationalistischen, paniranistischen, rassistischen und menschenverachtenden Propaganda von der Regierung in der Gesellschaft, massiv Menschen mit der Religion und Rassismus vergiftet und von sich entfremdet.

In dieser Situation haben die linksradikalen Kräfte keine Möglichkeit, Gewerkschaften aufzubauen und Klassenbewusstsein zu entwickeln. Die Widerstände der Arbeiter*innenklasse im Iran sind sehr verstreut und haben wenig Einfluss auf die Gedanken der Mehrheit der Bevölkerung. Auf der anderen Seite unterstützen die meisten sogenannten bürgerlichen Oppositionen im Ausland, das Wahlsystem und die Regierung im Iran und sie haben guten Zugang zur bürgerlichen Medien wie BBC, VOA etc.

Die linksradikalen Parteien im Ausland bestehen aus kleinen Gruppen und Sekten, die jede zwei drei Jahren ein Paar Aufspaltungen erleben und immer mehr nach rechts ablenken. Diese Parteien haben keine Möglichkeit ihre Verwandten im Iran zu politisieren, wie können sie die Arbeiter*innenklasse organisieren und den Weg für radikale Veränderung durch die Organisierung der radikalen Widerstände vorzubereiten.

In dieser komplexen Situation, darf die Wahlen im Iran aus der Perspektive der radikalen Akteure betrachtet, analysiert und kritisiert werden. Jede Propaganda für das Wahlsystem, jede Illusion über Verbesserung der Lage durch die Wahl, jede Unterstützung dieses oder jenes Teils vom Staat und von der Regierung ist menschenverachtend und muss bekämpft werden.

Es lebe der Kommunismus

Hassan Maarfi Poor

Literaturverzeichnis:

[1] Die Interpretation dieses Teiles wurde von dieser wissenschaftlicher Arbeit auf Persisch genommen

http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=8787 Der Artikel war bis 6.11.2015 im Internet aufrufbar.

[1] (zum Beispiel 1929 (Sir John Catman) als die Verlängerung des Ölvertrags zwischen dem Iran und England vorgesehen war, gab es große Demonstrationen von Arbeitern im Süd-Iran und in den Öl-Gesellschaften. Sie forderten die Verstaatlichung der Ölindustrie im Iran.)

[1]Ebda http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=8787

[1] Iran Zwischen zwei Revolutionen, Persische Übersetzung, S 499 ff 17. Verlag Tehran, 1999

[1] Die Interpretation dieses Teiles wurde von dieser wissenschaftlicher Arbeit auf Persisch genommen

http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=8787 Der Artikel war bis 6.11.2015 im Internet aufrufbar.

[2] (zum Beispiel 1929 (Sir John Catman) als die Verlängerung des Ölvertrags zwischen dem Iran und England vorgesehen war, gab es große Demonstrationen von Arbeitern im Süd-Iran und in den Öl-Gesellschaften. Sie forderten die Verstaatlichung der Ölindustrie im Iran.)

[3]Ebda http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=8787

[4] Iran Zwischen zwei Revolutionen, Persische Übersetzung, S 499 ff 17. Verlag Tehran, 1999

گزارش تظاهرات دیروز در شهر هایدلبرگ به زبان آلمانی

 

دقت داشته باشید این متن ترجمه ی گزارش نیست
از تمام رفقا و دوستانی که در این تظاهرات شرکت کرده و خود را مدافع آزادی و برابری برای همگان می دانند، درخواست دارم این گزارش را در سطح وسیع منتشر نمایند. در این گزاش در مورد برگزاری تظاهرات و فشرده یی از سخنرانی سخنرانان صحبت شده است.
حمایت های شما می تواند به بزرگتر شدن فعالیت های رادیکال و انقلابی ما برای رسیدن به یک دنیای آزاد و برابر و فارغ از هرگونه تبعیض طبقاتی و نژادی کمک کند.
ما حامی و مدافع حقوق طبقه ی کارگر و تمام کسانی هستیم که در سیستم سرمایه داری به اشکال مختلف کاتاگوریزه شده و به بین انان شکاف ملی، نژادی و جنسی از جانب بالایی هایی که همچون انگل از خون پرولتاریا تغذیه می کنند، هستیم.
ما خواهان درهم کوبیدن چرخ های زنگ زده ی سرمایه داری و دولت حافظ منافع بورژوازی هستیم. از نقطه نظر ما به عنوان گروه مدافع حقوق پناهندگی “سپیس” تنها راه خاتمه دادن به فاشیسم و راسیسم در جامعه متوقف کردن چرخ بورژوازی است، از همین زاویه خود را مدافع حقوق پناهجویان به عنوان ضربه پذیرترین و ضعیف ترین لایه های طبقه ی کارگر که از حقوق صوری شهروندی در جوامع غربی محروم هستند، هستیم. مبارزات ما باید مرزهای منطقه یی و استانی را پشت سر گذاشته و به مبارزات سراسری در سراسر المان تبدیل شود، از همین منظر ما دست تمامی رفقا و دوستانی که مایل به همکاری هستند را می فشاریم و برای یک مبارزه ی سراسری تر در بعد وسیع تر اماده ی تبادل نظر و همکاری با تمام انسان های مدافع آزادی، برابری و حقوق پناهندگی هستیم.

دنیای بهتری ممکن است، مادام که هر کدام از ما به صورت فردی و اکتیو برای به زیر کشیدن سرمایه داری، نظامی که از خون کارگران و زحمتکشان برای انباشت سرمایه بیشتر و توسعه ی هژمونی سرمایه داری نئولیبرالی، تغذیه کرده و می کند، را به زیر کشیده و نظام انسانی سوسیالیستی و دیکتاتوری پرولتاریا را بر خرابه های سرمایه داری به پا کنیم.

سوسیالیسم و کمونیسم برخلاف یاوه گویی های بورژوازی و لیبرال منشان چپ نمای”خشونت گریز” نه تنها توهم و اتوپیا نیست، بلکه پشت سر گذاشتن توهم به ابدی بودن سرمایه داری است. ما برای پشت سر گذاشتن ماندگاری ابدی سرمایه گذاری اموزش و روشنگری رادیکال و انقلابی مارکسیستی، سازماندهی انقلابی کارگری، به هم گره زدن مبارزات روزانه ی کارگران و زحمتکشان و دیگر اقشار تحت ستم جامعه، هماهنگی و همسویی جنبش رادیکال زنان با جنبش پرولتری را پیشنهاد کرده و از این زاویه یاوه گویی های پست مدرنیستی و نسبی گرایی فرهنگی و ابدی و ازلی خواندن نظام بردگی مزدوری از جانب فلسفه ی لیبرالیسم را چیزی جز نشخوار مدافعان وضع موجود برای حفظ این سیستم از گزند انقلابات رادیکال و ساختار شکن، نمی دانیم.

ما ملی گرایی و فاشیسم را محصول سرمایه داری دانسته و فاشیسم را به عنوان یکی از خشن ترین روبناهای سیاسی سرمایه داری بحران زده، که با اتکا به منافع حقیر خرده بورژوازی که هرازگاهی چراغ راهنمای چپ و اغلب چراغ راهنمای راست می زند می دانیم. ما به صورت فردی خود را موظف می دانیم در قبال فاشیستیزه کردن جامعه مقابله کنیم و دلایل بحران های اقتصادی، بیکاری، فقر و گرسنگی، جنگ های نیابتی و غیره را نه به گردن کسانی که به دلایل پیش گفته، زندگیشان نابود شده و هر روز بیشتر تحت فشار قرار می گیرند، بکله به گردن کسانی بیاندازیم که در خلق این بحران ها نقش ایفا می کنند، یعنی سرمایه داران و دولت های حافظ منافع سرمایه داری!

از همین زاویه هر نوع برخورد نژادپرستانه و فاشیستی را با اقشار و طبقات پایین جامعه، پناهجویان، مهاجران اقتصادی و اجتماعی را امری جنایی می دانیم که باید فورا متوقف شود.
ما دشمنی خود را با دولت هایی که در بازتولید فاشیسم نقش عمده ایفا کرده و می کنند، از ابتدا اعلام کرده و ما در حال آمادگی برای جنگ نهایی با این جانیان هستیم.
به قول مارکس: اینجاست که سلاح انتقاد جای خود را به انتقاد اسلحه خواهد داد!
مبارزه ی ما با سرمایه داری و فاشیسم نهایتا به یک جنگ خیابانی و مسلحانه خواهند انجامید و ما تلاش می کنیم در این جنگ مغلوب فاشیسم نشویم. در مرحله ی نهایی جنگ، این اسلحه است که تعیین کننده است، به همین دلیل تلاش می کنیم از این تریبون گفتمان رادیکال و انقلابی مبارزه ی قهرامیز را در مقابل گفتمان متعفن پست مدرنیستی (که چیزی جز تسلیم و رجز خوانی در مقابل توحش افسارگسیخه ی بورژوازی تا دندان مسلح نیست، ایدئولوژی ایی که برای چپ و کمونیسم و توده های کارگر و زحمتکش مانند طاعون کشنده است)، تبلیغ کرده و با تمام قوا در تلاشیم که ضرورت مبارزه ی قهرامیز و مسلحانه را در سطح وسیع اشاعه دهیم تا افکار لیبرالی در جامعه که شدیدا کنسرواتیو و ارتجاعی هستند را در سطح تئوریک و عملی عقب رانده و از لحاظ ذهنی طبقه ی کارگر را برای یک مبارزه ی جانانه تر و نفس گیر تر اماده کنیم.
به قول مارکس انزمان است که طبقه ی کارگر از “طبقه در خود برای طبقه برای خود” تبدیل می شود. ما بی صبرانه برای چنین روزی به شیوه یی اکتیو فعالیت می کنیم، اماده هستیم و لحظه شماری می کنیم و برخلاف پاسیفیست های چپ نما و در واقع حامیان بورژوازی، منتظر ظهور “مهدی موعود” و “بازگشت عیسی مسیح از آسمان ها”، برای نجات بشریت نیستیم. ما پراکسیس انقلابی و رادیکال به عنوان موتور تغییر جامعه رو به جلو و ترقی خواهی و کمونیسم دانسته و هر کس علیه پراکسیس انقلابی و رادیکال مبارزه کند را دشمن خود اعلام می کنیم.

حسن معارفی پور
به نمایندگی از گروه پناهندگی “سپیس” در شهر هایدلبرگ المان

لینک گزارش به زبان آلمانی

https://hassan-maarfipour.com/2017/05/28/pressemitteilung-zur-space-demonstration-fuer-freiheit-und-gleichheit-am-27-05-in-heidelberg/

Pressemitteilung zur Space-Demonstration für Freiheit und Gleichheit am 27.05. in Heidelberg

 

Etwa 150 Menschen demonstrierten am Samstag, den 27.05. in Heidelberg für „Freiheit und gleiche Rechte für Geflüchtete und alle Unterdrückten“. Mit Redebeiträgen am Friedrich-Ebert-Platz und zum Abschluss am Uniplatz in Heidelberg forderten sie in drei verschiedenen Sprachen und Übersetzungen in sechs Sprachen die gleichen Rechte für alle ein.

Organisiert wurde die Demo von der Space Initiative Heidelberg. Die Demonstrierenden kamen aus ganz Baden-Württemberg, viele direkt aus den Lagern für Asylsuchende, nach Heidelberg. Mit Trommeln, Bannern und Sprechchören zeigten sie den Passant*innen, Wochenendbummler*innen und Tourist*innen auf der Heidelberger Hauptstraße, dass sie sich von der deutschen Politik der Spaltung und Unterdrückung nicht unterkriegen lassen, sondern sich dagegen zusammenschließen.

Hintergrund der Demo war das Asyl- und Abschottungssystem und insbesondere die Unterbringung in den Lagern mit all den damit einhergehenden Repressalien und Kontrollen. Den Menschen dort werden jegliche Persönlichkeitsrechte genommen und als ob das nicht genug wäre, versuchen die Behörden, durch Unterscheidungen in den ohnehin schon stark beschnittenen Rechten Geflüchtete nach Nationalitäten untereinander zu spalten.

Immer neue Gesetze und Praktiken verschärfen die Lage Fliehender auf ihrem Weg nach Europa und schließlich innerhalb der EU und Deutschlands. Das neue Gesetz mit dem zynischen und verschönernden Titel „zur besseren Durchsetzung der Ausreisepflicht“ fesselt Menschen mitunter jahrelang an die Erstaufnahmeeinrichtungen, die Abschiebehaft und der Abschiebegewahrsam werden ausgebaut, Menschen werden ohne Rücksicht auf Verluste nach Afghanistan, auf den Balkan und in andere Länder abgeschoben.

Im klaren Kontrast dazu forderten die Demonstrierenden Bewegungsfreiheit und das Recht zu leben und zu bleiben, wo wir wollen. Scharif Tavakulie aus Afghanistan fragte: „Wenn ihr uns nicht hier helfen könnte, wie geht ihr dann nach Afghanistan zum Helfen und um Schulen zu bauen? Lasst uns einfach nur hier unser Leben bauen“. Afghanistan sei nicht sicher, Regierungsgegner*innen werden unterdrückt und festgenommen.

Für die Antifaschistische Initiative Heidelberg (AIHD) gab Silke einen Überblick über die staatlichen Repressionen gegen Geflüchtete, die dem Feiern der sogenannten „Willkommenskultur“ folgten und deren heuchlerischen Charakter herausstellten. Der Geschäftsführer des Flüchtlingsrats Baden-Württemberg Seán McGinley machte auf die besonders prekäre Lage der Roma vom Balkan aufmerksam, die den massenhaften Abschiebungen kaum entkommen können.

Für einen gemeinsamen radikalen Kampf von Frauen und Männern sprach sich die sozialistische Aktivistin Hero aus: „Die Unterteilung von Mann und Frau ist ein Produkt des Kapitalismus, damit sie nicht gemeinsam kämpfen“ Nur mit der Abschaffung des Kapitalismus können Frauen von überall die gleichen Rechte erhalten.

Assan, der bis Anfang des Jahres in Heidelberg im Patrick-Henry-Village untergebracht war, forderte die schnelle Anerkennung ihrer Asylanträge, die Abschaffung des Lagersystems und ein Ende der gesellschaftlichen Ausgrenzung: „We are also humans. We also have rights“ (Wir sind auch Menschen, wir haben auch Rechte).

Haru vom Bündnis gegen Abschiebungen Mannheim (BgA) rief gegen das Abschieberegime zu einem „entschlossenen Widerstand – mit allen Mitteln des zivilen Ungehorsams“ auf, gegen jede Unterdrückung und Ausbeutung und für globale Bewegungsfreiheit.

Die Landessprecher*innen der Linksjugend [’solid] Emmy und Lars fragten: „Wie kann es sein, dass man per Federstrich über Leben und Tod von Menschen aufgrund ihrer Herkunft entscheiden kann?“. Sie stellten die Absurdität des Konzepts „illegaler Menschen“ heraus.

Schließlich prangerte Hassan Maarfi Poor von der Space Initiative den aufkommenden Neofaschismus an und stellte die Rolle von Parteien wie AfD und NPD heraus, die über den Umweg des Parlamentarismus eine faschistische Gesellschaft wiederaufbauen wollen. Eine Demoteilnehmerin ergriff als Letzte spontan mutig das Wort. Ihre jüdische Familie hatte vor 1933 aus 500 Personen bestanden, danach noch aus dreien. Sehr ergreifend mahnte sie an, dass Deutschland nicht wie damals andere Länder Schutzsuchenden Visa verweigern dürfe. Mit der herrschenden Abschottungspolitik macht Deutschland sich mitverantwortlich für den Tod tausender Menschen.

Zum Ende der Demo wurde zu anstehenden Terminen mobilisiert, um den gemeinsamen Kampf fortzusetzen. So findet am 31.05. die nächste Abschiebung nach Afghanistan statt, wofür zu Protesten aufgerufen wurde. Am 17.06. soll in Mannheim im JuZ auf einer Konferenz des Bündnisses gegen Abschiebung Mannheim die Vernetzung und Selbstorganisation Geflüchteter und solidarischer Gruppen in der Region weiter vorangetrieben werden.

Insbesondere in Zeiten, in denen die Rechte der Unterdrückten immer weiter eingeschränkt werden, müssen wir weiterkämpfen für eine radikal andere und gerechte Gesellschaft. Dass dieser gemeinsame Kampf durchaus Potenzial hat, zeigte die Demo in Heidelberg.

Space Intiative Heidelberg

27.05.2017

از ناسیونال راسیسم تا مافیای عظیم بین‌المللی

حسن معارفی پور

با پایان بازی‌های جام جهانی فوتبال٬ و غلیان احساسات ناسیونالیستی در قالب هواداری از تیم‌های ملی موقعیتی فراهم می‌آید تا به بررسی فوتبال به عنوان نه یک ورزش معمولی، بلکه یک صنعت مافیایی که توسط یک مافیای عظیم بین‌المللی به اسم «فیفا» کنترل و اداره می‌شود، پرداخته شود. این به هیچ وجه به معنای مخالفت با ورزش نیست، بلکه سیاست‌های دولت‌ها در حمایت از مافیای فوتبال مورد نقد و بررسی قرار می‌گیرد.

ورزش تا آنجا که به عنوان یک سرگرمی و یک وسیله برای گذراندن اوقات فراغت و خالی‌کردن انرژی است، نه تنها با هیچ منطقی مذموم برشمرده نمی‌شود بلکه کاملا مثبت است؛ اما زمانی که همین ورزش از شکل ورزش خارج شده و یک شکل کاملا مافیایی به خود می‌گیرد، که هدف دیگری جز پول‌سازی ندارد، موضوع بحث می‌شود.

مقایسه داخل و بیرون جام جهانی ۲۰۱۴
وضعیت داخل و بیرون ستدیوم در جریان جام جهانی ۲۰۱۴ (کارتونیست: کارلوس لاتوف)

فوتبال امروز در بین ورزش‌های مختلف در سطح بین‌‌الملل شکل یک مافیای عظیم پول‌سازی و مکانی برای فساد دولت‌ها و سرمایه‌داران بزرگ شده‌است. بر طبق اطلاعاتی که منتشر شده‌است، فوتبال بعد از صنایعی چون نفت، اسلحه‌سازی و مواد مخدر رتبه‌ی چهارم را در گردش مالی بین‌المللی به خود اختصاص داده‌است! امروز دیگر فوتبالیست‌ها نه به خاطر علاقه به فوتبال، بلکه به خاطر گردش مالی بزرگ در این حوزه به فوتبال روی می‌آورند! تصور این را بکنید که یک فوتبالیست حرفه‌ای که در سطح بین‌المللی شناخته شده‌است، درآمد سالانه‌ی صدها میلیون دلاری داشته و این درآمد تا جایی است که کسی مانند ابرامویچ می‌تواند باشگاه چلسی و منچستر سیتی را بخرد و امتیازش را به اسم خود کند و قیمت بازیکنی مانند لیونل مسی ۱۸۵ میلیون پوند انگلیسی ناقابل است.

جذابیت فوتبال به عنوان یک ورزش زیبا، باعث شده‌است که در بیشتر کشورهای جهان این ورزش رتبه‌ی اول در بین تمام ورزش‌ها را به خود اختصاص دهد. مساله‌ی دیگر سرمایه‌گذاری میلیارد دلاری (بیش از هشتصد میلیارد دلار در سال) از جانب مافیای بین‌المللی فیفا روی این مساله باعث شده‌است که دولت‌ها هم در سطح کلان (مسابقات جام جهانی و جام قاره‌ای) و هم در سطح خرد ( مسابقات درون کشوری) روی این ورزش سرمایه‌گذاری کرده، تا از این طریق بتوانند به پول‌سازی و ایجاد یک بیزینس مافیایی کمک کرده و حتا بورژوازی را از روبرو شدن با بحران نجات دهند. جدیدترین اطلاعات که حتا در روزنامه‌های دست راستی و سطحی آلمانی زبان و انگلیسی زبان هم منتشر شده‌است حاکی از تقلب (Manipulation) ‌آشکار در فوتبال و جام جهانی ۲۰۱۴ است. مغلوب‌شدن تیم ملی برزیل یکی از قوی ترین تیم‌های فوتبال جهان، آن هم ۷ بر ۱ در مقابل تیم ملی آلمان بر ظن به روابط پشت پرده دامن زده است. روزنامه‌های آلمانی از جمله روزنامه‌ی شپیگل انلاین (Spiegel Online) اعلام کرده‌است که بنا به توافق روسای فیفا تیم ملی کامرون و غنا لازم بوده از دور بازی‌ها خارج شوند و بر اساس همین توافق فیفا، قرار بر این شده که به ازای هر باخت برای غنا به هر بازیکن ۱۷۰ هزار دلار امریکا داده شود!

تبعیض در سهمیه کشورها
در سهمیه حق اشتراک کشورها از قاره‌های مختلف، تبعیض به‌طور آشکار نمودار است چون بیشترین سهم به اروپا داده شده‌است.

امروز دیگر دولت‌های بزرگ از فوتبال با دو انگیزه‌ی مختلف بهره می‌گیرند:

دامن‌زدن به ایدئولوژی ناسیونالیسم و راسیسم برای تحمیق توده

«تیم ملی فوتبال» نشان اقتدار ناسیونالیستی دولت‌های مختلف است. اگر این دولت‌ها در گذشته جنگ و خون‌ریزی و استعمار به راه انداخته و همواره بر سر خاک و مرز با دیگر کشورها در جنگ بودند، امروز در کشورهای متروپل، دولت‌ها از بیزینس فوتبال به عنوان ابزاری برای حفظ احساسات ناسیونالیستی، اقتدار ناسیونالیستی، میهن‌پرستی و غیره استفاده کرده و همواره تلاش می‌کنند ، قدرت نظامی، اقتصادی، سیاسی و هژمونیک خود را با فوتبال به رقبای دیگر خود، نشان دهند. طرفداران تیم‌های مختلف، اگر امکانش را داشته باشند طرفداران تیم رقیب را با چاقو لت و پار می‌کنند. فیفا که خود نقش عظیمی در دامن‌زدن به راسیسم و ناسیونالیسم دارد، به برخوردهای راسیستی فوتبالیست‌ها و فوتبال‌دوستان به بازیکنان دیگر تیم‌ها «اعتراض» کرده است. اگر چه آمریکا در حوزه‌ی فوتبال هیچ‌گاه یک تیم مطرح بین‌المللی نبوده است، در این دوره توانست به جام جهانی راه یابد و به عنوان یک تیم قوی ظاهر شود. سرمایه‌گذاری امریکا در صنعت فوتبال فارغ از این که تلاشی برای تحریک احساسات ناسیونالیستی و نژادپرستانه است، با منفعتی کاملا اقتصادی و برای جبران بحران اقتصادی صورت گرفته‌است که در بخش دیگر به آن خواهم پرداخت. در آلمان مخالفین نازیست‌ها آویزان‌کردن پرچم آلمان بر سر در هر خانه و روی هر ماشینی را نشانه‌ای از خطر بازگشت فاشیسم قلمداد می‌کنند و برخوردهای تند و وحشیانه‌ی فوتبال‌دوستان آلمانی و ادبیات تهاجمی که علیه طرفداران تیم‌های دیگر به کار می‌برند ، همراه با عصبیت بیش از حد شان، خود، این واقعیت را نشان می‌دهد که همین «هولیگن‌ها» پتانسیل و زمینه‌ی تبدیل شدن به سیاهی لشگران فاشیسم را در آینده دارند و امکان بازگشت آدولف هیتلرها در میان طرفداران پر شور و شوق فوتبال در این کشور، کم نیست. فوتبال امروز برای دولت‌های بورژوا ناسیونالیست حوزه‌ی قدر قدرتی و «جنگ سرد» دیگری است. امروز طرفداران فوتبال از طیف‌های مختلف چپ و راست بر سر یک امر واحد متفق‌القول هستند و آن پیش‌برد منفعت ملی از طریق پیروزی تیم ملی کشورشان. خانم مرکل صدراعظم محافظه کار آلمان و نماینده‌ی حزب دمکرات مسیحی این کشور برای دیدن اولین بازی تیم ملی کشورش روانه‌ی برزیل شد و برای حفظ اقتدار ملی ملت ژرمن بازیکنان تیم کشورش را در ورزشگاه ریودوژانیرو همراهی کرد. باراک اوبا رئیس‌جمهوری ایالات متحده آمریکا هم برای بازیکنان تیم ملی کشورش پیام داده، دعا کرده و برای شان آرزوی موفقیت کرد.

اعتراض برضد جام جهانی فوتبال
ما به جام جهانی نیاز نداریم.
ما به پول برای شفاخانه‌ها و معارف ضرورت داریم.

فوتبال به عنوان یک حوزه‌ی عظیم پول‌سازی

امروز پول در همه جای جهان حرف اول را می‌زند، پول، نشان از قدرت و هژمونی دولت‌هاست. چین به‌خاطر داشتن همین پول  «سیاه» تمام رقبای اقتصادی خود را یکی پس از دیگری پشت سر می‌گذارد و دولت قدرتمندی مانند آمریکا مقروض چین می‌شود. در صنعت فوتبال همان‌طور که گفته شد یک گردش عظیم مالی صدها و شاید هزار میلیارد دلاری در جریان است. گردشی که توجه تمام دولت‌ها را به خود جلب کرده‌است. تمام دولت‌های بزرگ جهان به طرز عجیبی به این صنعت مافیایی روی آورده‌اند و سالانه میلیارد دلار پول سیاه از این طریق به جیب می‌زنند.

محمد قراگزلو در مقاله‌ی خود  تحت عنوان «قدرت سیاسی، پول و فوتبال» در تحلیل سیاست‌های ایالات متحده آمریکا در جام جهانی فوتبال ۱۹۹۴ می‌نویسد:

«حَسَب ظاهر دو دهه تلاش کی‌سینجر و سرمایه‌داران آمریکایی نتیجه داده‌است و جام جهانی فوتبال در کشوری برگزار می‌شود که در تمام طول تاریخ خود حتا یک فوتبالیست درجه سوم نیز نداشته است. تیم آمریکا ناپلئونی صعود می‌کند تا در مرحله‌ی حذفی با تک گُل روماریوی برزیلی حذف شود. چهار سال بعد –جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه– تیم آمریکا با دو گل از تیم فوتبال ایران هم شکست می‌خورد تا در همان مرحله‌ی ابتدایی دست از پا درازتر باز گردد. نه کی‌سینجر و نه دیک چنی که تمام توجه خود را معطوف به گسترش فوتبال کرده بودند، به نتیجه‌ی مورد نظر نرسیدند. آنان و حامیان‌ شان با این فرضیه‌ی درست به میدان آمده‌ بودند که بعد از صنعت نفت، اسلحه و موادمخدر در فوتبال بیش‌ترین گردش مالی صورت می‌گیرد. کم‌ و بیش سالانه رقمی بالغ بر هشتصد میلیارد دلار .بدون مالیات. بدون احتساب ارزش افزوده.»

قراگوزلو فهرستی از تنها چند نمونه از مبالغ نجومی معاملات فوتبالی ارائه می‌دهد و می‌نویسد:

«زین الدین زیدان، پانزده سال پیش با قیمت ۶۰ میلیون دلار به رئال مادرید رفته بود. دقیقاً معادل بهای یک فروند جت .F.14 رئال مادرید برای جذب کریسیتان رونالدو۱۲۰ میلیون دلارپرداخت کرده‌است. روزگار مرد گران قیمت “۶ میلیون دلاری” سپری شده‌است. ماسیمو موراتی (مدیر باشگاه اینتر میلان) که یکی از اعضای شاخص مافیای نفت اروپا به‌شمار می‌رود بخش عمده‌یی از وقت خود را به باشگاه فوتبال اختصاص داده‌است. برلوسکونی نخست‌وزیر ایتالیا (و مدیر اث‌میلان) همین طور. کم‌ترین سرمایه‌ی آنیلی (مدیر باشگاه یوونتوس)، کارخانه‌ی فیات است. آبراموویچ روس که یکی از بزرگ‌ترین سرمایه‌داران حال حاضر غرب محسوب می‌شود، از طریق خرید امتیاز تیم چلسی و منچستر سیتی بخش قابل توجهی از سرمایه‌ی خود را بیمه کرده‌است. فعالیت شرکت‌های بیمه، اسپانسرها، تبلیغات، پخش تلویزیونی، فروش‌ بلیط، مالیات؛ ترانسفر فوتبالیست‌ها، ساخت و ساز استادیوم‌ها و ایجاد اشتغال هنگام برگزاری تورنمنت‌های مختلف و رونق هتل‌ها و صنعت توریسم و شرط بندی… در مجموع فوتبال را به صنعتی پرسود تبدیل کرده‌است که در کنار صنایع نفت و سلاح و مخدر و سینما، حلقه‌ی اصلی تغذیه‌ی سرمایه‌داری جهانی را شکل داده و سیاست‌مداران اقتصادی را وارد میدان آن کرده‌است. (هنگامی که آ.ث میلان و لیورپول به فینال جام باشگاه‌های اروپا رسیدند بازار شرط‌بندی یک به ۹ به سود میلان برلوسکونی بود. نیمه‌ی اول بازی میلان با سه گل پیش افتاد و قهرمانی‌اش به قاطعیتی بی‌تخفیف رسید. درمیان دو نیمه شرط‌بندی یک به هفتاد شد. برلوسکونی سیصد میلیون دلار وارد این تجارت کازینویی کرد و روی برد لیورپولی که سه هیچ بازنده بود و حرفی برای گفتن نداشت؛ شرط بست. و بلافاصله به مربی خود دستور داد که چه کند. نتیجه روشن بود. لیورپول در عرض ده دقیقه به میلان قدرتمند سه گل زد. برلوسکونی به جای جایزه ی ۷۰ میلیون دلاری فیفا و یک جام نمادین؛ هفتاد برابر آن ۳۰۰ میلیون دلار به جیب زد.»

ستدیوم جام جهانی ۲۰۱۴
درحالی‌که مردم برازیل از عدم خدمات ابتدایی مانند شفاخانه و مکتب سخت رنج می‌برند، دولت این کشور میلیارد‌ها دالر را صرف تعمیر ستدیوم‌های فوتبال و دیگر زیرساخت‌ها جهت برگزاری جام جهانی ۲۰۱۴ نمود.

فوتبال و فحشا

ظاهرا شاید رابطه‌ی مستقیمی بین فوتبال و فحشا وجود نداشته باشد، اما واقعیت چیز دیگری را نشان می‌دهد. واقعیت امر این است که فوتبال و بازی‌های جام جهانی نقش بزرگی در گسترش فحشا و حتا تن فروشی کودکان داشته‌است. رابطه‌ی فوتبال و فحشا چیست؟ فحشا یا تن‌فروشی عملی است که یک نفر تن خود را در مقابل پول یا هر جنس دیگری به کس دیگری واگذار می کند. بر اساس قوانین بورژوایی در تعریف برخی از دولت‌های «دمکراتیک» این عمل عملی آزادانه و به دلخواه خود فرد است، بنابرراین آزاد است. دولت‌های اسلامی راه‌های دیگری برای فحشای قانونی پیدا کرده‌اند تا از این طریق بتوانند پول به جیب بزنند، که از حوصله‌ی این بحث خارج است.

هنگام مسابقات جام جهانی، دولت‌ها سر چندین مساله سرمایه‌گذاری کرده و از این طریق همواره در تلاش‌اند تا بتواند بر میزان افزونه‌ی اجتماعی خود بیفزایند. از هتل‌داری و رستوران‌داری و مشروب‌فروشی گرفته تا فحشا. آمار دقیقی از تعداد تن‌فروشانی که در هنگام جام جهانی ۲۰۱۴ به ریودوژانیرو برای تن‌فروشی منتقل شده‌اند در دست نیست، اما اعتراض سران فیفا به کشاندن کودکان به صنعت روسپی‌گری در برزیل خود ناشی از کمبود تن‌فروشان بالای هجده سال برای توریست‌های علاقمند به فوتبال و برای درآمدزایی در این حوزه است. در شرایطی که آمارهای منتشرشده از وضعیت وخیم کودکان و اشتغال و استثمار کودکان در برزیل صحبت می‌کند، دولت برزیل با سرمایه‌گذاری در عرصه‌ی فوتبال و ساخت ورزشگاه‌های مختلف برای جام جهانی هزینه‌های میلیارد دلاری متقبل می‌شود، بدون شک بدون بازدهی اقتصادی و تنها به خاطر علاقمندی مردم برزیل به صنعت فوتبال حاضر به متحمل شدن این هزینه‌ی سرسام‌آور نخواهد بود. دولت برزیل با پولی که برای ساخت ورزشگاه‌ها برای فوتبال در این کشور پرداخت کرده‌است می‌توانست به طور کلی معضلاتی مانند فقر، کار کودک و بهره‌کشی از کودکان زیر سن را برای همیشه در این کشور از بین ببرد، اما علاقه‌ی سرمایه به تولید سود بیشتر و حفظ مناسبات طبقاتی این اجازه را به مدافعان سرمایه نمی‌دهد.

در برزیل خشونت پلیس و تجاوز پلیس به حریم خصوصی شهروندان، کار کودک، فقر، حاشیه‌نشینی و هزاران معضل دیگر بیداد می‌کند، اما چرا دولت این کشور به جای پیداکردن راه حلی برای این معضلات، آنچنان سرمایه‌گذاری عظیمی را در زمینه‌ی فوتبال می‌کند؟ پاسخ روشن است! آن‌ها در پی اشتغال‌زایی نه برای طبقات فرودست بلکه برای طبقات بورژوا و خرده بورژوازی این کشور هستند. دولت برزیل با سرمایه‌گذاری در زمینه‌ی فوتبال توانسته‌است در زمینه‌های دیگری مانند حمل و نقل هوایی و زمینی، هتل‌داری، رستوران‌داری، مشروب‌فروشی و فحشا زمینه‌ای برای به جیب‌زدن پول کلان برای طبقات دارا و متوسط فراهم کرده‌است.

اما ایا فقر در این کشور با سرمایه‌گذاری در عرصه‌ی فوتبال از بین می‌رود؟ مسلما نه. نه تنها فقر از بین نرفته‌است، بلکه اعتراضات طبقات پایین جامعه و طبقه‌ی کارگر به سیاست‌های دولت در دوره‌ی جام جهانی ۲۰۱۴ و قبل از آن حاکی از آن است که طبقه‌ی کارگر در این گردونه‌ی پول‌سازی سهمی ندارد. سرکوب اعتراضات کارگری به برگزاری جام جهانی در برزیل حاکی از آن است، که دولت و سرمایه‌داران متحد دولت سهم اصلی را از این پول می‌برند.

فوتبال و سیاست

فوتبال یکی دیگر از عرصه‌های قدر قدرتی سیاسی برای دولت‌های بورژوایی است. سرمایه‌گذاری دولت‌های مختلف در این عرصه تنها به خاطر مسائل اقتصادی نیست، اگر چه اقتصاد تعیین‌کننده‌ی سیاست است، اما سیاست و اقتصاد در یک رابطه‌ی دیالکتیکی با هم بوده و هردوی این‌ها می‌توانند بر یکدیگر تاثیر متقابل بگذارند. استفاده‌ی ابزاری از فوتبال به عنوان عرصه‌ای برای پیشبرد مسائل سیاسی بیشتر جنبه‌ی هژمونیک برای دولت‌های بورژوایی دارد. دولت‌های بزرگ سرمایه داری در سراسر جهان از هر عرصه‌ای برای پیشبرد سیاست‌های خود بهره می‌گیرند. از عرصه‌ی استعمار، جنگ، اشغال دیگر کشورها تا رقابت در عرصه‌ی اسلحه‌‌سازی و صنایع زیربنایی تا ورزش.

در بین ورزش‌های مختلف در حال حاضر فوتبال نقش یک ورزش همه‌گیرتر را پیدا کرده و بدون اغراق می‌توان گفت، این ورزش توجه نیمی از کره‌ی زمین را به خود جلب کرده‌است. بنابر این برای دولت‌های سرمایه‌داری که هر چند از لحاظ اقتصادی یک منفعت مشترک، که حفظ مناسبات کاپیتالیستی و طبقاتی است، را دارند، کشمکش‌های سیاسی بر سر هژمونی سیاسی در مناطق تحت نفوذ خود و افزایش حوزه‌ی قدرت از طرق مختلف و تاکید بر ایدئولوژی ناسیونالیسم در دنیای گلوبالیزه‌شده‌ی امروز در عرصه‌ی فوتبال خود را به برجسته‌ترین شکل ممکن نشان داده و می‌دهد. امروز برای یک آلمانی طرفدار فوتبال تیم ملی آلمان نقش ارتش آلمان در دوران هیتلر را ایفا می کند! برای یک پان ایرانیست طرفدار فوتبال تیم ملی ایران نقش سربازان گمنام امام زمان را ایفا می‌کند که با شعار «الله اکبر» خود را به گوشت دم توپ نظام جمهوری اسلامی در جنگ با رژیم بعث تبدیل می‌کردند، را دارد. برای یک هلندی فاشیست تیم نارنجی‌پوش هلند نقش نیروی دریایی هلند را ایفا می‌کند که در دوران استعمار توانسته بود به مناطق مستعمره در آن طرف دنیا دست پیدا کند و برای دیگر کشورها هم همینطور. در شرایطی که امکان جنگ و استعمار در شکل سابقش وجود ندارد ورزش فوتبال به عرصه‌ای برای نمایش اقتدار سیاسی و هژمونیک دولت‌های بورژا ناسیونالیست تبدیل شده‌است

Das Interview vom Radio Dreyeckland mit Nora und mir über die Demo in Heidelberg

HD-518x366„Freiheit und gleiche Rechte für Geflüchtete und alle Unterdrückten” so das Motto einer Demonstration an diesem Samstag (14 Uhr, Friedrich-Ebert-Platz) in Heidelberg. Wir sprechen am Tag vor der Demonstration mit Hassan und Nora von der Space Initiative Heidelberg über das Ziel der Demonstration, Spaltung zwischen Geflüchteten und zwischen Geflüchteten und ArbeiterInnen und kapitalistische Barbarei.

https://rdl.de/beitrag/gegenstimme-f-r-eine-andere-gesellschaft-erheben

Das Link von der Veranstaltantung

https://www.facebook.com/events/423850544646957/?acontext=%7B%22action_history%22%3A%22%5B%7B%5C%22surface%5C%22%3A%5C%22page%5C%22%2C%5C%22mechanism%5C%22%3A%5C%22page_upcoming_events_card%5C%22%2C%5C%22extra_data%5C%22%3A%5B%5D%7D%5D%22%2C%22has_source%22%3Atrue%7D