1.    Persönliche Vorbemerkungen

Erstens sind für mich als ein politischer Mensch mit Flüchtlingshintergrund und ein Aktivist im Bereich der emanzipatorischen Kämpfe der Geflüchteten, für den die Emanzipation der Menschheit eine zentrale Rolle spielt, die Menschenrechte universal und dürfen nicht abhängig von der ökonomischen Lage des Menschen sein.

Zweitens sind die bürgerlichen Menschenrechte für mich heuchlerisch und widersprüchlich. Nach bürgerlichen Menschenrechten wird der Mensch oder die Person als eine verstanden, die guten Zugang zum privaten Eigentum an Produktionsmitteln hat oder wegen ihrer wirtschaftlichen Lage oder des Geburtsortes in der Wirtschaft, Politik und Gesellschaft teilhaben kann. Als Menschen, die von den „Menschenrechten“ sprechen, können wir nicht auf der einen Seite eine „barbarische“ menschenverachtende Form der Wirtschaft und Produktion (Kapitalismus und Marktwirtschaft), also die Ausbeutung der Unterdrückten auf Kosten der anderen (gesetzlicher Diebstahl), unterstützen und auf der anderen Seite bestimmten Menschen die Möglichkeit geben, für sich Kapital zu akkumulieren.

Drittens muss ich sagen, dass die Migration in der Geschichte der Menschheit eine Tatsache war und auf unterschiedliche Weise stattfand. Die Flucht und Migration war damals (wie auch heute teilweise noch) eine Möglichkeit für das Überleben der Menschen, die von der Unterdrückung durch das Staatssouverän und dem Krieg betroffen waren. Die Bewegung der Menschen fand damals im Feudalismus durch die Kriege und die Besetzung des Territoriums durch andere statt. Mit dem Kolonialismus wurde Migration weitergeführt und gleichzeitig gab es Kolonialherren, die andere Menschen aus unterschiedlichen Regionen mit dem Schiff zu fremden Orten für die Sklaverei transportiert haben. Religiöse Fundamentalist*innen haben als Missionar*innen durch die Verbreitung des „Opiums“ des Christentums die Menschen von sich entfremdet und die Sklaverei der Kolonialherren legitimiert. Nach der Ansicht der Bourgeoisie war Kolonialismus eine Pflicht für die Entstehung der „Modernen Bourgeoisie“.

Viertens wurde Flucht in der Gegenwart und im „Zeitalter der Globalisierung und Information“ aus unterschiedlichen Gründen verstärkt. Auf der einen Seite erleben wir eine imperialistische Weltordnung und die Flucht der Kapitalisten vor Steuern in ihrem „Heimatland“ sowie die Suche nach billigen Arbeitskräften. Durch die Neoliberalisierung der Wirtschaft sowohl im Norden als auch innerhalb des Nationalstaates im Süden, wird versucht, weltweit ähnliche Formen der Wirtschaft zu schaffen und Neokolonialismus in der Ökonomie zu verbreiten.  Auf der anderen Seite wird im politischen Bereich von der Gesellschaft in „demokratischen Ländern“, in den Ländern, die selber die größten Imperialisten sind, von „Menschenrechten“, „Demokratisierung der anderen Länder“, „Ethnischer Vielfalt“, „Kulturrelativismus“, „Multikulturalismus“ etc. gesprochen. Das Ziel des Kapitals und des Kapitalismus weltweit ist Gewinnmaximierung um jeden Preis. Wie Marx beschrieben hat, ist die ökonomische Lage und das Sein des Menschen das, was ihr Bewusstsein bestimmt[1]. Ich kann diese Parolen und Forderungen des Kapitals und Kapitalismus auf der kulturellen Ebene nicht als menschliches Verhältnis akzeptieren und ernst nehmen, weil sie absolut widersprüchlich sind und von Menschen, Organisationen, Staaten und Koalitionen geführt werden, die selber weltweit große Verbrechen begehen.

Fünftens möchte ich betonen, dass die bürgerliche Rechtsphilosophie, welche im Bereich Asylrecht von Organisationen wie UNHCR und Amnesty International in Bezug auf die Genfer Konvention geführt und vertreten wurde und wird[2], trotz der populistischen Ansätze und Propaganda nicht als menschlich bezeichnet werden kann, weil sie absolut abwertend ist und eine Karikatur der Menschenrechte als Menschenrechte unterstützt. Der Grund des Überlebens solcher Organisationen ist die Armut an sich. Sie wollen die Armut nicht beenden, sondern reproduzieren, damit sie selber ihre „Industrie“, die von dem Blut der unterdrückten Menschen Kapital akkumuliert, beibehalten können. Es gibt teilweise illusorische Menschen, die der Meinung sind, dass solche Organisationen „Menschenrechte“ schützen, aber sie leben entweder in einer Utopie oder haben keine genaue Vorstellung von den Menschenrechten. Der Imperialismus als monopolisierter Kapitalismus, als ein System in dem Menschen unterschiedliche Interessen haben und in dem das Kapital mehr und mehr in den Händen bestimmter Familien und Personen monopolisiert wird, kann und darf nicht von gleicher Rechtsphilosophie, gleicher Moral, gleichen Menschenrechten für die ganze Menschheit sprechen.

Die Interpretation der bürgerlichen Menschenrechte von unterschiedlichen „Fraktionen“, Parteien, Denkrichtungen und Ideologien, die innerhalb des Kapitalismus aus bürgerlicher Perspektive den Kapitalismus kritisieren, zeigt, dass die bürgerlichen Parteien und Ideologien trotz ihrer Unterschiede das gleiche Ziel haben und dass das Ziel für sie der Schutz des Kapitals und Kapitalismus um jeden Preis[3] ist. Aus diesem Grund bezeichne ich die Debatte der bürgerlichen Demokratie und ihre Interpretation der Demokratie als „Bullshit“, im Sinne David Graebers[4], weil sie im ökonomischen Bereich keine unterschiedlichen Parteien, sondern alle die Partei des Kapitals sind.

Sechstens gelten in der nationalstaatlichen Ordnung die Menschenrechte nur für die Menschen, die Bürger*innen eines modernen Staates sind. Der moderne Staat ist mit dem Nationalismus und Territorium und den bürgerlichen Rechten verbunden, deshalb gibt es innerhalb des modernen Staates Ausgrenzung, Rassismus und Unterdrückung für die, die weder auf diesem Territorium auf die Welt gekommen sind, noch als Person, Bürger*in akzeptiert werden, weil sie Flüchtlinge oder sans-papiers sind. Aus diesem Grund verlieren geflüchtete Menschen als Menschen, die keine Bürger*innen sind, viele Privilegien, die normale Bürger*innen innerhalb des Nationalstaates haben. Die Rechte, die diese Menschen nicht haben dürfen, sind beispielsweise das Recht auf Arbeit, das Recht auf Bildung, das Recht auf Meinungsäußerung, das Recht in dem Land zu wählen, in dem sie wohnen. Der Gedanke, der sehr stark in der Gesellschaft von unterschiedlichen Spektren, sowohl von rechten, als auch von linker und postmoderner Seite verbreitet wird und stückweise richtig sein kann, ist der von der „Überwindung“ und „Auflösung“ des Nationalstaates durch die „Globalisierung“ und den Neoliberalismus. Neben diesem Gedanken und dieser Ideologie erleben wir gerade weltweit sowohl von der rechten Szene, als auch von Linkspopulist*innen und Linksnationalist*innen, eine gesellschaftliche Bewegung, die den „Rückgang“ zum Nationalstaat und die „Ethnisierung“ der Wirtschaft und der sozialen Frage forciert.[5]  In Deutschland ist der „völkische Flügel“ der AfD Vertreter dieser Ideologie und in der Linkspartei sind es Sozialchauvinist*innen[6], die der Meinung sind, der Sozialstaat dürfe nur für Deutsche gelten und die Flüchtlinge seien nur Gäste. Letztlich möchte ich sagen, dass Flucht und Migration nicht aus einer „moralischen“ paternalistischen Position oder von einer Position, die Menschen klassifiziert betrachtet werden darf, sondern wir als emanzipierte Menschen aus einer universellen Position sollen alle Menschen vor allem ohne Kategorien und „Konstrukte“ wie zum Beispiel Nation, Gender, „Rasse“, „Volksgruppe“ „Ethnie“ betrachten. Die Menschen, die auf diesem Planeten auf die Welt gekommen sind oder kommen, müssen als Menschen mit gleichen Rechten betrachtet werden und die Verhältnisse, die die Menschen ausgrenzen, kategorisieren, gegeneinander ausnutzen, ausbeuten, und diskriminieren, müssen sehr stark sowohl auf der theoretischen Ebene als auch in der Praxis bekämpft werden. Menschlicher Umgang mit den Menschen muss ohne jede Form der Klassifizierung geschaffen werden. Dafür müssen wir anstatt uns über das bessere Leben innerhalb des Kapitalismus eine Illusion zu machen, revolutionär das gesamte System von Grund auf zerstören und eine neue Gesellschaft schaffen, in der Ausbeutung als Kriminalität und Verbrechen betrachtet sowie Rassismus, Ausgrenzung und Sexismus für immer verbannt wird.

[1]Vgl. Marx, Karl. Aus dem Vorwort Zur Kritik der politischen Ökonomie MW13/8ff

[2]Vgl. Allgemeine Erklärung der Menschenrechte. Aufrufbar am 16.08.2017: https://www.amnesty.de/alle-30-artikel-der-allgemeinen-erklaerung-der-menschenrechte

[3]Vgl. Amin, Samir. Das imperialistische System hat keine Zukunft. Aufrufbar im Internet am 16.08.2017: https://www.youtube.com/watch?v=HkwUgenEB04

[4]David Graeber spricht in einem Aufsatz über die Berufe, die er als Bullshit bezeichnet. Dieser Begriff wurde hier übernommen und auf die bürgerliche Demokratie übertragen: http://www.zeit.de/karriere/beruf/2016-08/david-graeber-berufe-bullshitjobs-unternehmensberater

[5] Vgl. Friedrich, Sebastian. 2015. Die AfD. Analyse – Hintergründe – Kontroversen, BERTZ+FISCHER, Berlin 133ff/ 130ff

[6] Wagenknecht, Sahra. Wer Gastrecht missbraucht, der hat Gastrecht verwirkt. Aufrufbar im Internet am 16.08.2017: https://www.youtube.com/watch?v=xrvB3nqSyb4

Der gesamte Artikel befindet sich in Word unter dem Link: Sieh unten

بیانیه ی هسته ی مرکزی گفتمان رادیکال علیه جنایت در کرکوک

ناسیونالیسم کرد برای هزارمین بار منافع توده های تحت ستم را به دشمنان طبقه ی کارگر و ستمکشان کردستان فروخت. فروش کرکوک از جانب نیروهای وابسته به اتحادیه ی میهنی کردستان عراق به حشد شعبی و سپاه پاسداران، اتحادیه ی میهنی ایی که در سال های اخیر بازیچه ی دست جمهوری اسلامی بوده و هست، برای هر کس که با الفبای سیاست و مسائل خاورمیانه و کردستان اشنایی داشته باشد، قابل انتظار و قابل پیش بینی بود. هنگام حمله ی داعش به شنگال عشیره ی قومپرست بارزانی شنگال را در نتیجه ی توافقات بین این عشیره و سران داعش، دو دستی تقدیم داعش کرد و شش هزار تفنگچی چاقوکش وابسته به بارزانی، بیش از چهل هزار نفر بی دفاع ایزدی را همچون گوسفند در اختیار وحوش و جلادان داعش قرار دادند. ان موقع پ ک ک با فرستادن چند صد گریلا توانست از ابعاد یک فاجعه ی انسانی بزرگ جلوگیری شود، اگر پ ک ک یک ذره تاخیر کرده بود، ده ها هزار نفر از مردم شنگال قربانی بند و بست های منطقه یی عشیره ی بارزانی با داعش می شدند. علیرغم دخالت پ ک ک در شنگال برای جلوگیری از یک فاجعه ی انسانی با سازماندهی توده های مردم محلی و درست کردن یک نیروی خودجوش از جوانان، ما مشاهده کردیم که چند هزار نفر دستگیر شدند، مورد تجاوز جنسی قرار گرفته شدند، زنان به بردگی گرفته شده و در بازارهای موصل در ازای صد دلار به فروش رسیدند. نیروهای ناسیونالیسم کرد وابسته به بارزانی در کمال وقاحت، بعد از حاشیه یی شدن داعش در منطقه سعی کردند دوباره به شنگال برگردند و زمانی که مردم شنگال در سطح وسیع اعلام کردند که تحت هیچ شرایطی حاضر نخواهند بود، زیر اتوریته ی ایل بارزانی زندگی کنند و به انان اعتماد نخواهند کرد و در صورت کنترل منطقه ی شنگال از جانب ایل بارزانی، انان منطقه را برای عشیره ی بارزانی خالی خواهند کرد و با پ ک ک به قندیل کوچ خواهند کرد، اراذل و اوباش وابسته به بارزانی جلاد سعی کردند با شکلیک به یگان های مدافع شنگال موی دماغ این نیرو شوند، اما نتوانستند، اتوریته ی خود را به مردم این منطقه دوباره تحمیل کنند.

امروز می بینیم که جریان اپورتونیست و شوینیست مزدور دیگر یعنی اتحادیه ی میهنی کردستان، مزدور بی قید و شرط جمهوری اسلامی، در نتیجه ی توافقات 15 اکتبر در شهر دوکان در نزدیکی سلیمانیه با سپاه پاسداران ایران، تمام سنگرها و نقاط حساس شهر کرکوک که در کنترل این نیروی ملیشیایی مزدور و وابسته به جمهوری اسلامی است، را خالی کرده و قسمت های حساس شهر و چاه های نفت را دو دستی تسلیم حشد شعبی وحشی، گردان عراقی سپاه پاسداران ایران کرده است. مردم خاورمیانه همیشه قربانی بند و بست های منطقه یی و بین المللی شده و می شوند و این مردم تا زمانی که سرنوشت خود را به دست نگیرند، و نیروهای مقاومت توده یی از دل جامعه و از میان اقشار پایینی جامعه تشکیل ندهند، هر گونه تغییر و تحول در جامعه با الترناتیو سازی های ارتجاعی در تقابل با منافع انان خواهد بود.

مردم کرکوک شاید بیشتر از مردم دیگر مناطق، زجر اوارگی و بدبختی و جنگ خانمان سوز قومی و عشیره یی را تحمل کرده اند و از دوران صدام حسین فاشیست، ما شاهد پروسه ی تعریب این شهر و اسیمیله کردن مردم کرد بودیم. مردم با گوشت و پوست و استخوان سیاست های راسیستی، فاشیستی و اسمیلاسیون را لمس کرده اند. مردم این شهر از اقوام مختلفی هستند و علیرغم اینکه چاه های نفت این شهر چهل درصد بودجه ی کل عراق را تامین می کنند، خود در فقر و محرومیت مطلق زندگی می کنند و در کنار مردم محروم ما شاهد شکل گیری یک الیگارشی خونخوار هستیم که در نتیجه ی فساد مطلق در سیستم حکومتی حاکم عراق و کردستان، برای خود کاخ هایی از جنس کاخ های فراعنه درست کرده اند. در بین تمام شهرهای عراق، می توان گفت که جنبش کمونیستی و کارگری با تعابیری که خودشان از کمونیسم دارند در این شهر قوی تر است و بافت کارگری شهر علیرغم تبلیغات راسیستی و ناسیونالیست نیروهای مختلف، نوعی اگاهی طبقاتی و کارگری تولید کرده است. مردم این شهر هنگامی که فرار ملیشیایی وابسته به اتحادیه ی میهنی و خالی کردن سنگرها را مشاهده کردند، خود در سطح وسیع دست به اسلحه برده و نیروهای ی پ گ و پ ک ک هم از سوریه خود را به کرکوک رسانده اند، تا در مقابل این توحش ایستادگی کنند. جنگ امپریالیستی رژیم ایران و رژیم دست نشانده ی مرکزی عبادی و حشد شعبی علیه ی مردم این شهر اغاز شده است و مردم قهرمان بدون اتکا و اعتماد به نیروهایی که همواره انان را فروخته اند، فرمان مقاومت و سازماندهی خودجوش داده اند. صدها هزار خانواده و زن و بچه و پیر و جوان شهر را تخلیه کرده اند و به سمت سلیمانیه و اربیل و دیگر شهرهای کردستان در حرکت هستند. نیروهای ملیس خودجوش در شهر در حال مقاومت هستند.

ما به عنوان یک شبکه ی رادیکال و کمونیست ایرانی در ایران و خارج کشور، در کنار مردم کرکوک هستیم و از مقاومت توده یی مردم دفاع کرده و نیروهای ناسیونالیست و قومپرست کرد حاکم در کردستان عراق را دشمن اصلی مردم کردستان میدانیم و از مردم خواستاریم که با دست بردن به اسلحه، جلو فجایع انسانی بزرگ را بگیرند و کرکوک را به گورستان حشد وحشی تبدیل کنند. مقاومت قهرمانانه ی مردم کوبانی و پیر و جوان در مقابل داعش وحشی، مقاومت مردم شنگال، مقاومت نیروهای مردمی در شمال سوریه و غیره تجاربی هستند که پیش روی مردم کرکوک هستند و مردم کرکوک می توانند از این تجارب ارزنده بهره بگیرند و با در هم کوبیدن نیروهای وحشی و فاشیستی اسلامیستی وابسته به حکومت مرکزی و بیرون راندن نیروهای ناسیونالیست و عشیره یی کرد از شهر، حکومت خود را مستقر کرده و تثبیت نمایند و به نیروهای ناسیونالیست کرد اجازه ندهند، که بار دیگر وارد این شهر شوند.

زنده باد مقاومت توده یی در مقابل حشد شعبی و جمهوری تروریست و فاشیست اسلامی ایران و عراق

نابود باد ناسیونالیسم کرد و احزاب عشیره یی و قومپرست

هسته ی مرکزی گفتمان رادیکال

16.10.2017

هونەر، موسیقا، وێژه و ئەدەبیات و:هتد لەو بوارانەن کە تەنیا بە وەرچەرخاندنی نووکی خامە  یان کەڵک وەرگرتن لە واژەیەک، دەتوانی مرۆڤی شۆڕشگێڕ بگۆڕێ بە مرۆڤێکی کۆنەپەرست و دواکەوتوو. مۆسیقای ئێرانی و بە گشتی رۆژهەڵات و تەنانەت ئیسپانیۆلی و ئینگلیسی و ئاڵمانی و…لە بەستێنی جینسی و سێکسیدا چەقیان بەستووە. مۆسیقای پێرمیتۆ و لاواز لە ئوروپادا لایەنگری زۆری هەیە. هەر ئەوەندە بەسە کە ئاوازی راپ بچڕی و مۆسیقای راپ و بە تایبەت ئەگەر لایەنی مێینە تێیدا زەق بکرێتەوە، بە جۆرێک لە ئوروپادا ناوازە دەبێ و لایەنگر لە دەوری خۆی کۆدەکاتەوە کە لە چاوتروکانێکدا ناو و ناوبانگێکی گەورە بۆ خۆی دەستەبەر دەکات، بەڵام ئەو هونەرمەندانەی کە پەنجە دەخەنە سەر بابەتە گرینگ و هەستیارە کۆمەڵایەتیەکان و ململانێ چینایەتیەکانی کۆمەڵگا نیشان دەدەن و هەوڵ دەدەن ناکۆکیە چینایەتیەکان، هەڵاواردنی جینسی و رەگەزی لە هونەرەکەیاندا رەنگ بداتەوە، کەمترین بیسەر و لایەنگری بۆ پەیدا دەبێت و لە پەنا کارە هونەرییەکەدا بێگومان دەبێ پەنا بۆ کاریتر بەرێت.
بارودۆخی روژهەڵاتی ناوەڕاست لەو بوارەدا ئاڵۆزتر و نالەبارترە. ئەوەی من لەو بابەتەدا هەوڵ دەدەم ئاماژەی پێبکەم مۆسیقای شێوا و بێ دەر و پەیکەری کوردییە. لە نێو خوێنەرانی کورددا رەنگە کەمتر کەسانێک هەڵکەون کە مۆسیقای شۆڕشگێڕانە و بنەڕەتیان بەرهەم هێنابێت. بە هەڵکەوت کەسانێک بەرچاو دەکەون کە لەو بەستێنەدا مەسەلە کۆمەڵایەتی و چینایەیەکانیان تاو و توێ کردبێت، بەڵام بەڕێژەیەکی بەرچاو و بە لێشاو کەسانێک دەبینی کە شیرازەی هونەریان لە گرێژنە بردووە و ناوی “هونەرمەندیان” لەسەر خۆیان داناوە کە بەداخەوە بێجگە لە ورووژاندنی هەستی هەوەسبازانە و سووکایەتی بە کەسایەتی ژن، هیچیتری تێدا بەدی ناکەی. لە کوردستانی ئێران بەو جۆرە کەسانە دەوترێ “لۆتی”. پێناسە کردنی لۆتی بە هونەرمەند سووکایەتی بە هونەری راستەقینەیە. نموونەی ئەو جۆرە لۆتیانە کە سەرتاسەری گۆرانیەکانی سووکایەتی و بێ رێزی بە ژنانە، کەسێکە بە ناوی عەزیز وەیسی، “هەرمێ و هەڵووژە و قەیسی”!. ئەو بە ناو هونەرمەندە! کە بچووکترین کێشە و ناکۆکی لە گەڵ کۆماری ئیسلامی نەبووە و نیە، نزمترین و دژی ئینسانیترین و رەوشتی دزێوی کۆنەپەرستانە و مەزهەبی و خڕوقاتی هەوەسبازانەی پیاوێکی سووک و  چروک لە چوارچێوەی ئاوازێکی ژاراوی دەرخواردی خەڵک دەدات و لایەنگرانێکی زۆری لە نێو کۆمەڵگای دواکەوتوو و عەشیرەیی کوردستانی ئێران و عێراق و هەتا رادەیەکیش لە بەشەکانی دیکەی کوردستان بۆ خۆی دۆزیوەتەوە. شایانی باسە کە سەدان هەزار سی دی و دی ڤی دی عەزیز وەیسی لە کوردستانی عێراق فرۆشراوە و عەقڵی خێڵەکی و عەشیرەیی ئەو ناوچەیە، رۆڵی گەورەی لە ساماندار بوونی ناوبراو هەتا ئاستی میلیۆنێڕی گێڕاوە.
بۆ نموونە عەزیز وەیسی لە گۆرانیەکانیدا سووکایەتی بە بێوە ژن دەکات و بە دەستی دووی پێناسە دەکات و دەڵێ: “بێوەژنە دەستی دووە – بەدبەختی دەستی خەسووە” و کچێک کە لە پێش هاوسەرگیریدا پەیوەندی سێکسی گرتووە، بە شووشەیەکی شکاوی دەشوبهێنێ و لە روانگەی گەندەڵی ناوبراوەوە وەک کاڵا سەیری دەکات و نرخ و بایەخی نامێنێ. ئەو خڕوقاتە کۆنەپەرستانەیە دەخاتە چوارچێوەی ئاواز و موسیقا و دەرخواردی خەڵکی دەدات و خاڵی سەرنج راکێش و جێگای پرسیاریش ئەوەیە کە مرۆڤە بە رواڵەت پێشکەوتنخواز و لە راستیدا گێل و نەزانەکان، بەو گۆرانی و ئاوازانە هەڵدەپەڕن و دەکەونە هەلەکە سەما.
کارەساتی دڵتەزێنتر ئەوەیە کە ژنانی گۆرانی بێژی مێشک بەتاڵیش ئەوانە کاوێژ دەکەنەوە و وەکوو توتی دەمەلاسکەی ئەو ئاهەنگانە دەکەنەوە و بە چڕین و وتنەوە و دووبارە کردنەوەیان، گەورەترین سووکایەتی بە خۆیان و نیوەی کۆمەڵگای مرۆڤایەتی کە ژنانن، دەکەن.
کۆمەڵناسان لەسەر ئەو بڕوایەن کە کۆمەڵگای مۆدێڕن، چەند قات لە کۆمەڵگای سوننەتی و کۆن ئاڵۆزترە. بەڵام  زۆرجاران فەرهەنگ و کلتوری جەماوەری خەڵک، گۆڕان و وەرچەرخان لە کۆمەڵگای سوننەتییەوە بەرەو کۆمەڵگای مۆدێڕن، زیاتر ئاڵۆز و تێکچڕژاوتر لە کۆمەڵگای مۆدێڕنە، چونکە بە پێی وتەی دوورکهایم لەو هەلومەرجەدا کۆمەڵگا ناسەقامگیرە و گرفتە کۆمەڵایەتیەکان دێنە ئاراوە و سەرهەڵدەدەن. لە ئوروپا بەشێک لە خەڵک ئەوەیان سەلماندووە کە بڕوایان بە هیچ دینێک نیە و یان دیندارن.

لە ئوروپادا ئەوە سەقامگیر بووە کە کەسێک مافی ژن بە رەسمی دەناسێ یان بەرەسمی نایناسێت. بەڵام لە رۆژهەڵاتی ناوەڕاست، ئێران و کوردستان بارودۆخەکە جیاوازتر و پێچەوانەی ئەوەیە، کەسێک کە لە هەمان کاتدا ئارەق دەخواتەوە، نوێژیش دەکات و رۆژووش دەگرێت و بە پەیکێک لە ویسکیەکە بەربانگ دەکاتەوە و بەزەیی بە هیچ گیاندارێکی بێ زمانیش دانایەتەوە. کومونیزم دەکاتە رێبازی و تێئۆری بۆ دادەتاشێ و سەرفترە دەدا بە مەلای عاقڵ کورتی شاقەل درێژ و لە پرسە و سەرەخۆشیەکاندا دەنگی “فاتحە” دادانی دەگاتە پەڕپەرۆچکەی ئاسمان. کەسەکان لە ئێران ئیدیعای “پێشکەوتن و مۆدێڕنیتە” دەکەن، بەڵام ئاکار و کرداریان هیچ جیاوازییەکی لە گەڵ مەلایەک و ئاخوندێک نیە. باس لە ئازادی و یەکسانی دەکەن بەڵام بە ئاواز و موسیقای کۆنەپەرستانەی دژی ژن و بێ گوێدان بە ناوەرۆکی دەقی گۆرانیەکە دەکەونە سەما و هاوسەرەکەی وەک تەیرێکی بێ پەڕ و باڵ لە کونجی ئاشپەزخانەدا دەستبەسەر و وەک کۆیلەیەک رەفتاری لەگەڵ دەکات. باس لە مافی منداڵان دەکات و خۆی بە کومونیستی پوختە و پاڵاوتە دەزانێ بەڵام هیچ شەوێک نیە کە مناڵەکانی بە بێ لێدان و ئەزییەت و ئازاردان شەو بە رۆژ نەکەنەوە. بێگومان فەرهەنگ و کلتوری زاڵ بەسەر کۆمەڵگادا، فەرهەنگی داسەپاوی چینی باڵادەستە بەڵام لە کوردستانی ئێران لە مێژ ساڵە کە خەڵک دژی چینی دەسەڵاتدار و کۆماری ئیسلامین و خۆیان لەگەڵ ئەو دەسەڵاتە بە بێگانە و نامۆ دەزانن. ئیدیعا دەکەن کە پێگەی چەپ و کومونیزم لە کوردستانی ئێران بەهێزە!! بەڵام بەڕاست پرسیار ئەوەیە ئەوە چ جۆرە چەپ و کومونیزمێکە کە ناتوانێ بەگژ ئاژاوە گێڕان و تێکدەراندا بچێتەوە و فەرهەنگی خۆی سەقامگیر بکات. ئایا ئەو چەپ و کومونیزمە “بەهێزە”ی کوردستان ناتوانێ بەرادەی لات و لۆتیەکی وەک عەزیز وەیسی خەڵک لە دەوری خۆی بکاتەوە؟!

خەڵکانێک هەن کە حازرن لە پێناو گۆرانیە بێ ناوەرۆک و دواکەوتوانەکانی عەزیز وەیسی چاوپۆشی لە نانی شەوی خێزانەکەیان بکەن و پارو لە دەمی خاو و خێزانی بگرێتەوە، بەڵام بتوانێ سی دییەکی ئەو بکڕێت، بەڵام بەداخەوە ئەگەر سی دی و دی ڤی دی رێبەرێکی کرێکاری بڵاو بکەیتەوە و بیدەی بەخەڵک و تەنانەت پارەیەکیشی لەگەڵ بدەیتێ کە گوێی لێ بگرێت، بۆی گرینگ نیە و وەک مێشێکیشی میوان نەبووبێ وایە!! لەوانەیە بڵەن بارودۆخەکە لە بواری ئاسایش و ئەمنیەوە گونجاو نیە. ئەوە راستە بەڵام ئەمنیەتی بوونی بارودۆخەکە نابێ ببێتە پاکانە کردن بۆ ئەوەی کە گوێ لە خڕوقات و هاتەران پاتەرانی کۆنەپەرستانەی ئەو ئاواز و موسیقایانە بگرن کە بناخەی کۆمەڵگای پێ لە گرێژنە دەبەن و بوار بۆ لەش فرۆشی و سووکایەتی بە ژن خۆش بکەن.

موسیقای رەسەنی کوردی یان پەرە پێدان بە دەستدرێژی بۆسەر ژنان؟

هەڵاوارن و سووکایەتی بەژن، لە پەیوەندییە چیانیەتیەکان، دەرەبەگایەتی، سەرمایەداری و مەزهەب و عەقڵیەتی خێڵەکیەوە سەرچاوە دەگرێ. هەتا ٤٠ ساڵ لەمەوبەر کۆمەڵگای کوردستان پێکهاتەیەکی تەواو دەرەبەگایەتی هەبوو، پاش راپەڕینی ٥٧ پاشماوەکانی پەیوەندییە ئابورییەکانی دەرەبەگایەتی هەڵوەشایەوە، بەڵام فەرهەنگی دەرەبەگایەتی و عەشیرەیی هەتا ئێستاکەش قورسایی بە سەر کۆمەڵگادا دەکات. زۆرن ئەو کەسانەی کە ئێستاکەش لە کوردستان پاشگر و پێشگری شێخ و خان و ئاغا و دەرەبەگیان هەیە، خۆێنی خۆیان پێ لە کەسانیتر گەشتر و خۆیان بە مەزنتر دەزانن و خەڵک بە نۆکەر و ژێردەستەی خۆیان دەزانن. دە ساڵ لەوەپێش لە ئێران دراوسێیەکمان هەبوو کە خۆی بە شێخ و نەوەی پێغەمبەری ئیسلام دەزانی و جل و بەرگە سەوزە کۆن و بۆگەنەکەی دەدڕاند و پارچەیەکی بە نیشانەی پیرۆزی و تەبەڕوک و بەڵاگێڕەوە بە خەڵکی دەفرۆشت و دەیفەرموو! کە کچەکانی من تەنیا دەبێ لە گەڵ شێخ هاوسەرگیری بکەن. شایانی باسە کە ئەو جەنابە یەکێک لە مۆرەکانی ئیتلاعاتی ئێران بوو. پەیوەندی بەرهەمهێنان و فەرهەنگ و داب و نەریتی دواکەوتووانە، نەیار و ئۆپۆزیسیۆنی دواکەوتوو و هونەر و ئەدەبیاتی دواکەوتووانە بەرهەم دێنێت. هەر ئەوەندە بەسە کە سەر پێی بە نێو شەقام و کۆڵانەکانی شارەکانی ئێراندا پیاسەیەک بکەیت، بە گوێی خۆت هەزاران مەتەڵۆک و قسەی ناشیرین و سووکایەتی بە ژنان دەبیسی کە بۆ ئەو کەسانەی لەگەڵ ئەو فەرهەنگە ئاشنایەتیان نیە و زانیاریان کەمە، سەریان سوڕ دەمێنێت و دەحەبەسێن و بۆیان تەحەموول ناکرێت. قسەی سەری زمان و بنی زمانیان و وتە شیرینەکانیان، باس باسی پەیوەندی سێکسی و جووت بوونە و جنێودان کە ئەویش هەمیشە سووکایەتی بە ژنان و مێینە بوونی ئەوانە. بێگومان کاتێک کە کۆمەڵگا هەتا ئەو ئاستە کۆنەپەرست و دواکەوتوویە، کەسانی وەک عەزیز وەیسی دەبن بە هێما و کارێزما و نموونە. گەلێک گۆرانی بێژ هەن کە زیاتر لە ناوبراو دواکەوتووتر و کۆنەپەرسترن. حەسەن زیرەک کە لە کوردستان دەیپەرستن و یەکێک لە خۆشەویستانی خەڵکە، زۆربەی ئاهەنگ و گۆرانیەکانی بە سەر سینگ و مەمک و سمت و کۆئەندامی زاو و زێی ژنان هەڵدەڵێ و سووکایەتیان پێدەکات و تەنانەت زۆرجاران هەتا ئاستی ئاژەڵ نزمیان دەکاتەوە و لە یەکێک لە گۆتانیەکانیدا دەڵێ: “حەیفە بۆ ماینی کەحلان، سواری بێ گۆڵە بارگین”.

ئەو هەموو ناتەباییە چۆن چارەسەر دەکرێت؟!

مۆسیقا و ئاوازی کوردی بە تەواوی پیاو سالارانە و دژی ژنانە. دەوترێت کە لە کوردستانی ئێران کە رەوتی چەپ و کومونیزم لە بەشی باشوری کوردستان پێگەی قوڵی کۆمەڵایەتی هەیە و چالاکە، بەڵام هەر لەو ناوچەیە ئێستاش ژنان و پیاوان لە دوو ریزی جیاجیادا هەڵدەپەڕن و بڤەیە دەستی نامۆ بەریان بکەوێت! لە باکوری کوردستانی ئێران کە بە درێژایی مێژوو پێگەی حیزبی دێموکڕاتی کۆن و نوێ بووە و حیزبی دێموکڕات کە حیزبێکی تەواو کۆنەپەرست و دواکەوتوویە بە پێچەوانەی بەشی باشوری کوردستانی ئێران ژن و پیاو دەست لە نێو دەستی یەکتر و شان بە شانی یەکتر هەڵدەپەڕن و گەڕی رەشبەڵەک دەگرن. ئەگەر کومونیست بوون پێوانەیەک بۆ ئازادیخوازیش بێت، کەوابوو پێویستە لەو شوێنانە کە کومونیستەکان چالاکیان هەیە، رەوتی ئازادیخوازی بەرینتر بێت و ژنان ئازادانەتر هەڵس و کەوت بکەن و کەمتر بەربەست و ئاستەنگیان لەبەردەم بۆ بخوڵقێت و ئەگەر ناسیۆنالیزم و مەزهەبیش بە دیاردەیەکی کۆنەپەرستانە و دواکەتوو بزانین کەوایە دەبێ لەو شارانەی کە حیزبی دێموکڕات پێگەی کۆمەڵایەتی هەیە کە حیزبێکی ناسیۆنالیست و مەزهەبیە، ژنان زیاتر لە ئازادی بێبەش ببن!! کام یەک لە رێبەرانی حیزبە سیاسیەکان دەتوانن وڵامی گونجاو و ئوسولی بەو ناتەباییە بدەنەوە؟. رەوتەکانی چەپ و راستی ئێران و کوردستان تەنیا دەزانن بانگەشەی بێ بنەما بۆ خۆیان بکەن و خڕوقاتی بیر و زەینی گەندەڵی خۆیان دەرخواردی کۆمەڵگا بدەن. هیچ کومونیستێک بەدی ناکەم کە بە شێوەیەکی ورد و زانستیانە و بنچینەیی ناتەباییەکانی تاو و توێ کردبێت و تۆژینەوە لەسەر کێشە و گرفتە کۆمەڵایەتیەکانی ئێران و کوردستان بکات.

لە نێو کام یەک لە رەوتە سیاسیەکاندا، هەڵوێست و ئەدەبیاتی شۆڕشگێڕانە لە دژی ئاواز و مۆسیقا و بە گشتی هونەری دواکەوتووانە و گەندەڵی دژی ژن و دژی مناڵان، سەری هەڵداوە و بەرپەرچی ئەو رەوتە گەندەڵ و کۆنەپەرستانەی داوەتەوە.؟ ئەو چەپەی کە تەنیا رواڵەت دەبینێت و چاوەڕوانی موعجیزەیەکە و لە ئاسمانەوە گۆڕانکاری بەدی بێت، بە تەواوی لە گوێی گادا خەوتوون.

لە کۆتاییدا دەتوانم بڵەم کە خەبات لە دژی فەرهەنگ، هونەر و ئەدەبیاتی دواکەوتووانە و مەزهەبی، ئەرکی تێکۆشەرانی سیاسی نێوخۆی وڵات و خەباتگێڕانی حیزب و رێکخراوە سیاسیە چەپ و کۆمونیستەکانە و گرینگی نەدان بەو خاڵە و کۆمەڵێک مەسەلەی لەو چەشنە و هەروەها لە لایەکیترەوە هەوڵ و تەقالای رەوتی هەلپەرست و ناسیۆنالیستی وەک پ کا کا کە لەم دواییانەدا پڕوپاگەندە بۆ ئانارشیزم و سۆسیالیزمی دەرەبەگایەتی دەکات، لە پەیوەند لە گەڵ بچووکترین دیاردەکان، جەماوەری بوونی ئەو رەوتەی بە شوێنەوە بووە و دەبێت. من خۆم بە تەواوی دژی ئیدئۆلۆژی کۆنەپەرستانە و هەلپەرستانە و سۆفیانەی پ کا کا هەم و بەردەوامیش رەخنەکانی خۆم ئاراستەی دەکەم، بەڵام نابێ گومانمان هەبێت کە چەپ و کومونیزمی ئێران و کوردستان بۆ درێژە پێدانی خەبات و تێکۆشان لە کوردستانی ئێران، دەبێ داوای مۆڵەت لە پ کاکا بکات و ئەوەش بۆ ئەو رەوتانە بە مانای شکست و کارەساتە! بەرهەمهێنانی هونەری شۆڕشگێڕانە و پێشڕەو و رادیکاڵ و هەوڵدان بۆ خاشەبڕ کردنی هونەری دواکەوتووانە و لۆتیانە لە کوردستان، ئەرکی ئێستای ئەو کەسانەیە کە بیر لە داهاتوویەکی گەش و بەدی هاتنی یەکسانی و بەدوور لە هەرچەشنە هاڵاواردنێکی جینسی و رەگەزی دەکەنەوە. دەبێ لێبڕاوانە بەرپەرچی ئەو رەوتە ئاڵۆز و دواکەوتووانەیە بدرێتەوە و رەوتی کۆنەپەرست دەمکوت بکرێت و رەخنەی لێبگیرێت و لە هیچ هەلومەرجێکدا چاوپۆشیان لێنەکرێت. دەبا خەڵک کەمێک بیربکەنەوە و پێش ئەوەیکە بکەونە هەلەکە سەما، سەرنج بە ناوەرۆکی گۆرانیەکان بدەن و بزانن کە ئەوانە سووکایەتی بە خۆیانە یان نا؟!

نووسینی: حەسەن مەعارفی پور

وەرگێڕانی: بێستون

نگاهی گذار به اوضاع منطقه

انچه براى كاپيتاليسم از ذره ى اهميت برخوردار نيست، منافع طبقه ى كارگر جهانى است. مستقل از مساله ى مليت،زبان،نژاد، مرز و جغرافياى سياسى، به عنوان برساخت هایی که محصول سیستم سرمایه داری و ایدئولوژی بورژوایی هستند، ناسيوناليسم و مذهب دو شالوده ى اساسى سيستم سرمايه دارى هستند، که برای بازتولید مناسبات نابرابر موجود در خدمت سیستم حاکم عمل کرده و به تحمیق بیش از پیش توده ها و از خودبیگانگی انسان کمک کرده و می کنند. این ایدئولوژی ها به عنوان ابزاری در درست طبقه ی حاکم هستند، كه همواره سرمايه دارى با بهره گیری از ان در تلاش بوده و خواهد بود كه ايدئولوژى خود را به طبقه ی کارگر و ستمکشان تحمیل کند و جهت پيشبرد منافع اقتصادى،سياسى و اجتماعى خود از ان استفاده کند.
سرمايه دارى با برنامه ى هاى سيستماتيك و حساب شده اش همواره از طريق تبليغ و ترويج خرافات مذهبى و ناسيوناليستى و تحريك عرق ملى، طبقه ى كارگر و قشر زحمتكش جامعه را در سطح جهانى، از مسیر نبرد طبقاتی علیه سیستم منحرف ميكند و از این طبقه، در نبرد ارتجاعى خود با ساير رقباى بورژوايى خود به عنوان سپر بلای سرمایه داری بهره بگیرد. ناسيوناليسم و مذهب و طرفداران اين تيپ و قماش هرگز قادر نبوده و نخواهند بود نسيمى از ازادى،رفاه ،ارامش،امنيت،صلح و دیگر نيازهاى انسانى جامعه ى جهانى را به ارمغان بياورند.

دونالد ترامپ فاشيست با سخنرانى هاى ديوانه وارش بار ديگر چوبى در لانه ى زنبور شوينسم عرب و فارس فرو كرد و بهانه ى دست اين دار و دسته ها داد كه بار ديگر تفکرات ناسیونال شوينيستى خود را به شکل استفراغ فاشیستی بالا بياورند و زير سر دادن شعار هاى شوينستى، طبقه ى كارگر عرب و فارس را بر عليه ى همديگر تحريك كنند. نامبردن از خليج به اسم ” خليج عرب”، چنان بهانه ى دست احزاب و نيروهاى ناسيونال شوينستى ايرانى داده است كه تمام جناح هاى فاشيسم ايرانى از شاخه ى جمهورى اسلامى تا سلطنت طلبان گرفته، دست همپیمانی و اتحاد به يكديگر داده و حمايت و پشتيبانى خود را براى دفاع از حفظ نام و اعتبار “ملی”، خلیج “فارس” اعلام كردند. براى نمونه ميتوان به عكس العمل پان ايرانيست ها، شوينيست هاى فارس اريايى اشاره كرد كه با نوشته نامه نگارى و گلايه كردن از ترامپ فاشيست، نارضايتى خود را جهت مواضعش اعلام داشته اند. بدنبال همين مواضع شاهد گلايه ها و دلخورى اريايى ها از يكطرف و از طرف ديگر موج شانتاژ و توهين جماعت اريايى در فضای مجازی به اعراب و غیره هستيم. موضوعى كه ترامپ رئیس جمهور فاشیست امریکا به ان اشاره کرد، موجب حساسيت فاشيست هاى ايرانى شده است. ترامپى كه تا ديروز الگوى دمكراسى خواهى براى اسهال طلبان “إصلاح طلب”و سلطنت طلبان، در پوزیسیون بود ، امروزه مايه ى ناراحتى و گلايه كردن اين عده اى بيمار سياسى شده است. این توهم مالیخولیایی راسیستی طبقات حاکم به شکلی خود را در بین اقشار و طبقات تحت ستم بازتولید می کند، که انگار اگر خلیج “فارس” و نه عرب باشد، طبقه ی کارگر ایران رها خواهد شد! طبقه ى كارگر عرب و ايرانى بايد به اين مساله واقف باشد كه در واقع اين موضع ترامپ كه كاملا برنامه ريزى شده مطرح شده است،دام ديگرى است كه بار ديگر مبارزات بر حق طبقاتى شان را به حاشيه می راند. مساله ترامپ و دولت فاشيست امريكا خليج عربى يا فارس نيست، بلكه تحريك احساسات قومپرستانه و میهن پرستانه برای دامن زدن به جنگ قومی بر سر کشمکش های خاورمیانه و تقسیم این منطقه در امتداد پروژه های امپریالیستی امریکا و غرب و برای دستیابی به منابع اولیه ی ارزان است.
امریکا، عربستان سعودى، اسلام سلفی در خاورمیانه، ناتو و دیگر خونخواران جنگ طلب در یک جبهه قرار گرفته و جمهوری اسلامی هم در جبهه ی مخالف سیاست های امپریالیستی خود را زیر نام گسترش اسلام شیعی در خاورمیانه دنبال می کند و عملا با تمام اختلافاتی که دارند، در جبهه ی روسیه قرار گرفته است. ایران در سوریه به بزرگترین حامی نیروهای اسد تبدیل شده است و عملا در چند سال گذشته مانع سقوط دولت فاسد و خانواده ی فاشیست اسد شده است. در عراق بعد از حمله ی امریکا توانست هژمونی را به دست بگیرد و جای امریکا را تنگ کند، امروز از طریق عبادی و لیست شیعه و حشد شعبی منافع امپریالیستی خود را دنبال می کند و به صورت غیر مستقیم در حال تدارک حمله به کرکوک و شروع جنگ است.

موضوع رفراندوم در كردستان عراق و حوادث پس از ان

به دنبال رفراندوم در كردستان عراق و راى ٩٢٪‏ ى مردم كردستان به تشكيل دولت مستقل كوردی، همانطور که پيش بينى ميشد، با عكس العمل شديد و حساب شده اى دول غربى بطور عام و دولت مرتجع مركزى عراق، دولت فاشيست اسلامى اردوغان و جمهورى فاشيست اسلامى ايران بطور اخص روبرو شود. بعد از اعلام نتايج اراى مردمى بلافاصله دول نامبرده اعلام كردند كه بهيچوجه اجازه نخواهند خواست دولت مستقل كردستانى در جغرافياى سياسى منطقه شكل بگيرد و عراق تجزيه شود. سفر اخير اردوغان به ايران، نشست های ديپلماتيك سران رژيم فاشيست اسلامى ايران با روساى مركزى دولت عراق ، همگى دال بر اين موضوع بود كه انها سر اين مساله اتفاق نظر داشتند و اعلام كردند كه،ما مخالف تشكيل دولت كردى هستيم.
چند روز بعد از اعلام نتايج رفراندوم ،دولت جمهورى فاشيست اسلامى ايران نيروهاى خود را به مناطق مرزى روانه كرد و تحت لواى مانور بمناسبت دفاع “مقدس”، غير مستقيم آلارمی به مردم كردستان عراق داد كه فكر دولت مستقل كردستانى را از ذهنشان بيرون كنند،در غیر این صورت خطر جنگ دامنشان را خواهد گرفت.
انچه بديهى است ،اين مساله است،كه در حال حاضر دولت عراق، به امر و فرمان خامنه اى و قاسم سليمانى جنايتكار، شبه نظاميان شيعه ” حشد شعبى” را زير نظارت نيروهاى سپاه پاسداران روانه ى شهر كركوك كرده است. در رسانه ها و شبكه هاى اينترنتى شاهد هستيم ،كه بر اين مساله تاكيد ميشود كه امكان جنگى خانمان سوز در اين شهر بر عليه ى پيشمرگان كرد و مردم شهر كركوك در شرف وقوع است. بدون شك شروع درگيريها بار ديگر منجر به دخالت بيشتر دول مرتجع و تروريست پرور غربى و منجمله امریکا در منطقه خواهد شد. ما ضمن اينكه حمايت و پشتيبانى خود را از جامعه ى كردستان و طبقه ى كارگر كردستان اعلام ميداريم ،همزمان نيز بر اين عقيده پايبند هستيم، كه در صورت اجبار ،مقاومت و ايستادگى مردم كردستان عراق “مستقل از ميليشياى بارزانى و طالبانى” بر عليه ى جنگ تحميلى و اشغالگرانه، يك امر حياتى است و انتخابى جز از اين به منزله ى به خاك و خون كشيدن مردم شهر كركوك و جامعه ى كردستان عراق است. ما بخوبى ميدانيم كه در صورت وقوع اين جنگ، که ابزارى براى قدرت طلبى و سهم خواهى بيشتر دول منطقه است و در اخر منفعت و سودش به سود حاکمان است. انچه براى طبقه ى كارگر باقى ميماند فقر و فلاكت و بيكارى در سطح وسيع است. تنها يك وظيفه در مقابل طبقه ى كارگر و جامعه ى كردستان قرار دارد و ان اينست كه بايد متحد و يكپارچه قدرت خود را براى نابودى و سرنگونى طرفين جنگ یعنی حاکمان کردستان و حشد شعبی و جمهوری اسلامی جنایتکار بكار بگيرند. ميليشياى كردى و حشد شعبى و سپاه پاسداران هر دو جناح سر و ته يه كرباسند و منافع مشتركى با هم دارند. انان دشمنان اصلی مردم کردستان هستند و هیچ ربطی به منافع توده ی مردم ندارند.

مردم بايد با اراده ى پولادين و انقلابى شان پوزه ى اين مرتجعين از گور برخواسته را بر خاك بمالند و منطقه ى را به جهنمى براى ميليشياى مرتجع دست پرورده ى غرب، امريكا و جمهوری اسلامی تبديل كنند. براى نابودى هرگونه توحش،جنگ،تفرقه افكنى،اواره شدن ميليون ها انسان در منطقه و سطح جهانى راه گريزى جز اين وجود ندارد كه مردم و طبقه ى كارگر در سطح منطقه ى متحدانه در سنگر مقاومت جاودانه،از منافع برحق و انسانى خود دفاع نمايند و اجازه ندهند بيش از اين دول غربى و كشورهاى مرتجع منطقه در تعيين سرنوشتشان مداخله نمايند.

لازم به ذكر است كه ما نه تنها مخالف نابودى و ريشه كن شدن جريانات فوق ارتجاعى اسلامى،مذهبى،ايدئولوژيكى،كاپيتاليستى نیستیم،بلکه دخالت ناتو در منطقه را اشغالگری اشکار می دانیم و همزمان مخالفت خود را با نيروهاى مزدور و ضد بشرى جناح بارزانى و طالبانى ابراز ميداريم. انچه مسلم است سناريوى سياهى است كه منطقه را بيش از هر دوره ى ديگرى مورد تهديد قرار داده و در اين میان، ميليشياى بارزانى و طالبانى نيز به عنوان مزدوران و چاكران بورژوازى جهانی و منطقه یی، وظيفه و خوشخدمتی خود را در طول ٢٧ سال اخير به نحو احسن پيش برده اند و انصافا ميتوان گفت كه در برهه هاى مشخصى از تاريخ روى دول تروريست پرور غربى را سفيد كرده اند. جناح هاى طالبانى و بارزانى ديكتاتور به عنوان مافياى و شرکت های اقتصادى-سياسى-مذهبى دست اوردى جزء فقر و فلاكت،اوارگى،بيكارى،سركوب و قتل عام كمونيستها،كشتار مخالفين سياسى مستقل از هر نوع گرايش سياسى-دينى و حزبى، سر به نیست کردن روزنامه نگاران در كردستان عراق، ترور پيشمرگان و فعالين سياسى احزابى همچون حزب دمكرات كردستان ايران و كومله و ساير احزاب كردستانى و ايرانى، کشتار زنان، خدمت به افزايش چشمگير امار زنان تن فروش در اثر فقر و فشار اقتصادى و صدها اقدام سياه ديگر نداشته اند. مردم مبارز و انقلابى و قبل از همه طبقه كارگر در همان حال كه بايستى نيروهاى غربى را با خاك يكسان كنند،در كنار ان بايد خواهان سرنگونى و براندازى حكومتى باشند كه اين دو جناح مرتجع در سه دهه ى اخير پايه گذارى كرده اند،چيزى كه مستلزم يك اينده ى روشن است و بدون ان، جامعه ى كردستان هرگز روى ارامش، اسایش،خوشى و رفاه را به خود نخواهد ديد.
طبقه ى كارگر كردستان بايد با برافراشتن پرچم سوسياليسم و انقلاب و با سر دادن شعارهاى راديكال و انقلابى ،خود را از شر اين جريانات قومپرست عشیره یی، مافیایی و شرکت های دست نشانده ی امپریالیسم جهانی، براى هميشه خلاص كند و انان را به زباله دان تاريخ بسپارد. همين سپاه پاسداران كه امروز دوش به دوش حشد شعبى و جريانات اسلامى مرتجع و خونخوار ،تانك ها و نيروهاى خود را بر عليه ى جامعه ى كردستان به كار گماشته است، يار و ياور قديمى و چند دهه ى دو مافياى سردمدار مافياى طالبانى و بارزانى” تا به امروزه بوده است. قاسم سليمانى تروريست و جلاد تا ديروز از ديدگاه ناسيوناليسم كوته فكر و مرتجع كردى ، مظهر مقاومت و ايستادگى بر عليه ى داعش و احزاب تروريست اسلامى در منطقه محسوب ميشد.
براى نمونه ميتوان به سخنرانى محمود سنگاوى اشاره كرد،كه در ان ياداور شد ،كه در تاريخ كردستان چهار مرد” به قول خودش” مثل قاسم سليمانى را نميتوان يافت. تا انجا كه منافع رژيم جلاد اسلامى ايران با مافياى بارزانى و طالبانى در يك جوى ميرفت ،شاهد حتى كوچكترين نقدى از جانبشان بر عليه ى قاسم سليمانى تروريست و رژيم فوق مرتجعش نبوديم. ولى امروزه كه قاسم سليمانى اقدام به چنين عملى كرده است،ناسيوناليسم از خواب برخواسته ى كردى بحث از جنگ و مقاومت ملى بر عليه ى قاسم سليمانى و سپاه پاسداران و حشد شعبى بر زبان مياورد. انگار فراموش كرديد كه مسعود بارزانى و جلال طالبانى (گور به گور) به دفعات مكرر رژيم سرمايه دارى اسلامى ايران را دوست و برادر جامعه ى كردستان معرفى ميكردند. انگار فراموش كرد ه ايد كه همين جلال طالبانى دست تمامى ديكتاتورهاى پيشين و كنونى منطقه و غربى را با افتخار بوس ميزد. انگار فراموش كرديد كه همين جلال طالبانى يكى از عاملين اصلى در مساله ى استفاده از سلاح شيميايى در حلبجه بود. جلال طالبانى بعد از اين واقعه ى خانمان سور با نهايت وقاحت ابراز داشت كه اى كاش دو حلبجه ى ديگر وجود داشت. انگار يادتان رفته كه با همكارى و توطئه طالبانى بود كه سپاه تروريست پاسداران نيروهايش را بر عليه ى پيشمرگان حزب دمكرات كردستان ايران روانه شهر كويه كرد.
اعزام نيروهاى همين سپاه پاسداران به قلب شهر هولير (اربیل) در سال هاى 1996 و ترور چند صد پیشمرگ کومه له و حزب دمکرات و دیگر احزاب اپوزیسیون ایرانی در کردستان عراق به دست جمهوری تروریست اسلامی، با همکاری احزاب ناسیونالیستی کردی حاکم در کردستان عراق و چراغ سبز انان صورت گرفته است.

رفراندوم بارزانى و دنباله رو هاى سياست هاى ناسيوناليسم كرد

مسعود بارزانى كه در ماه قبل با به نمايش گذاشتن مضحكه ى به اسم رفراندوم با شعور اجتماعى و سياسى مردم كردستان بازی کرده و به معناى كلمه، توده ی مردم را بازيچه ى دست خود قرار داد و با اعلام تشكيل دولت مستقل كردى خود را به كاريزماى بدون چون و چراى ناسيوناليسم كرد و چپ غير كارگرى مبدل كرد، از زوایه کمونیسم و منافع طبقه ی کارگر شدیدا زیر سوال است. بدنبال موضوع رفراندوم از جانب شخص بارزانى ديكتاتور ،شاهد ان بوديم كه نيروهاى فوق ارتجاعى مذهبى و ناسيوناليستى و چاكر منش غربى نيز در به تحريف كشاندن شعور جامعه ى كردستان عراق ،ايران ،سوريه و تركيه نقش خود را به خوبى ايفا كردند. نمايشى كه موجب نمايان تر شدن چهره ى کریه ی جريانات نامبرده شد و دست اين قبيل جريانات را بخوبى رو كرد. مسعود بارزانى با سياست عوام فريبانه اش نه تنها به هدف مورد نظر خود رسيد،بلكه در بين احزاب به اصطلاح “كمونيست”هژمونى خود را به تثبیت کرد. طبقه ى كارگر كردستان هرگز فراموش نخواهد كرد كه احزاب چپ نمایی چون حزب كمونيست ايران،حزب كمونيست كارگرى،حزب كمونيست كارگرى-حكمتيست” براى عقب نماندن از قافله ى بارزانى و حزب طالبانى ،چه جنجال و تبليغاتى را به راه انداخته بودند. به معناى كلمه ميتوان گفت اين جريانات نيز همانند احزاب ناسيوناليست كردى بمثاله ى خارى در چشم طبقه ى كارگر كردستان بشمار مى ايند و برای همیشه به جریاناتی خرده بورژوایی و راست تبدیل شدند. همانطور كه لنين بدرستى در جواب به كائوتسكى اذعان ميكند،كه اينان در تئورى كمونيست و در خوش بينانه ترين حالت در عمل انقياد ماركسيسم هستند. حزب كمونيست كارگرى كردستان عراق را نيز نبايد فراموش كرد كه انصافا سنگ تمام گذاشت و به سیاه لشکر بارزانی تبدیل شد.

مخالفين مساله ى رفراندوم و مواضع متفاوت

در روزهای اخير شاهد گسترش موج مسموم و لمپن مابانه از جانب چاكر منشان بارزانى ديكتاتور بوده ايم،كه در نهايت گستاخى هر مخالفی با پروژه ی رفراندوم را نوكر منش و جانبدار حشد شعبى و سپاه فوق ارتجاعى پاسداران قلمداد ميكنند. وقاحت و گستاخى هم حد و مرزى دارد. هر شخصيت سياسى كه يك ذره شعور و درايت سياسى داشته باشد بخوبى به اين مساله واقف است كه اين خزعبلات اتهاماتى پوچ و واهى بيش نيست. در واقع ميخواهند از يكطرف با تشكيل اتمسفر و جو نامسموم سياسى مخالفين خود را بدر كرده و از طرف ديگر حمايت و پشتيبانى شان را از دو مافياى بارزانى و طالبانى كه ثمره ى جز سيه روزى در سه دهه ى اخير براى مردم كرستان عراق نداشته اند لاپوشانى كنند. مخالفت ما با رفراندوم در كردستان عراق از زاويه ى منافع طبقه ى كارگر كردستان عراق و خود عراق بود و همان زمان نيز پيش بينى كرديم كه با اعلام تشكيل دولت كردى بيش از پيش مافياى بارزانى و طالبانى به سفره ى خالى طبقه ى كارگر و مردم زحمتكش يورش خواهند برد. همان موقع پيش بينى كرديم با اعلام دولت مرتجع كردى انبار باروت جنگ و خونريزى در عراق و کردستان ممکن است منفجر شود و خطر جنگ قومی را پیش بینی می کردیم. ما بارها اعلام کردیم که حق تعین سرنوشت ملل امر نیروهای بورژوایی نیست و بورژوازی از این مساله به دنبال بازتولید قدرت و هژمونی خودش است و سران حاکم در کردستان عراق چندین دهه است که این مساله را همچون استخوان لای زخم هر بار با یک تکان دادن، به درد اورده و درمان ان را همیشه به تاریخ های نامشخص موکول می کردند. ما اعلام کردیم که طبقه ى كارگر كردستان بايد واقف باشد كه نه تنها رفراندوم و دولت مستقل كردى هيچ ربطى به منافع طبقاتى شان ندارد،بلكه به گوشت دم توپ بورژوازى كرد و دولت ارتجاعى اقليم كردى منجر خواهد شد. بدون شك عاملين اصلى سه دهه ى سيه روزى جامعه ى كردستان و طبقه ى كارگر كردستان عراق مافياى بارزانى و طالبانى هستند، به همین خاطر نباید دشمن را اشتباه گرفت. دشمنان طبقه ی کارگر در کردستان طبقه ی کارگر عرب و غیر کورد نیستند، بکله حاکمانی هستند که راسیستی ترین، فاشیستی ترین و ارتجاعی ترین سیاست را به پیش می برند و مردم عادی را به جان همدیگر می اندازند. طیف ارتجاعی مخالف رفراندوم در کردستان عراق به رهبری شهسوار عبدالواحید یک جریان مشکوک سوپر ارتجاعی مزدور است و مخالفتش با رفراندوم هم شدیدا مشکوک بود. این طیف را نباید جدی گرفت و باید به ریششان خندید. مخالفت ما رفرادوم با مخالفت سطحی این جریان خرده بورژوایی مرموز و مزدور متفاوت است.

هسته ی مرکزی گفتمان رادیکال

آلمان 15.10.2017

به نظر من دلایل عروج پست مدرنیسم را باید در شرایط مادی و اجتماعی جامعه ی اروپا نگاه کرد، من در یک متنی پساساختارگرایی را به عنوان سکه ی مقابل ساختارگرایی و دو روی یک سکه ی محافظه کاری از نظر تئوریک معرفی کردم. هر نوع تحلیل در مورد تئوری مشخص و جهان بینی مشخص بدون توجه به شرایط مادی و اجتماعی جوامع، پشیزی ارزش ندارد. سطحی نگران اکادمیک با اتکا به تزهای ماکس وبر در امتداد “عقلانی” شدن جامعه، مفهوم کانتی بر این عقیده اند که جامعه ی اروپایی و دولت ها سر عقل امده اند و تفکرات و شیوه ی زیست مخالفان و دگراندیشان را به مرور پذیرفته اند. از طرف دیگر ما شاهد این مساله هستیم که هر روزه عرصه ی زندگی بر طبقات تحت ستم به ویژه مهاجران و پناهجویان و طبقه ی کارگر اروپا تنگ تر می شو، همچنین می بینیم در سطح نظری از گفتمان هایی مانند مالتی کالچرالیسم و پلورالیسم فکری صحبت می شود. این چه نوع “عقلانیتی است؟! دولت های اروپایی به صورت قانونی دارند ازادی همجنسگرایی و “ازدواج” همجنسگرایان و غیره را یکی پس از دیگری به رسمیت می شناسند و از این طریق می خواهند تصویر عقلانی تری از بورژوازی به نمایش بگذارند، اما همین دولت های نئولیبرال و شبه سوسیال دمکرات در سطح اقتصادی تعرض افسارگسیخته یی را به زندگی میلیون ها نفر اغاز کرده و به تا به شیشه کردن اخرین قطره ی خون طبقه ی کارگر دست بردار نیستند. با تعبیری که گرامشی برای “عقلانی شدن” بورژوازی به کار می برد، می توان این پروسه ی “مدرنیزاسیون” در سطح فرهنگی و اجتماعی را نوعی “انقلاب” پاسیو معرفی کرد. در واقع دولت های غربی بعد از جنگ هایی اول و دوم “جهانی” به خاطر منافع امپریالیستی و شوینیستی و گسترش سرمایه مالی به سراسر جهان، حاضر بودند جهان بشری را نابود کنند، تا کشورهای دیگر در سرزمین های دوردست خود را با الگوهای اقتصادی سرمایه داری هار تطبیق دهند. این سیاست جنگ طلبی که از جانب بانک ها و سرمایه مالی در سطح وسیع به کمک دولت های امپریالیستی و ارتش و نیروی هوایی و بمباران دیگر کشور ها و اشغال این سرزمین ها در گذشته زیر نام سیاست میلیتاریستی کلونیالیستی و امپریالیستی به پیش می رفت، امروز بعضا به شکل “عقلانی تر” و نرم تر برای نئولیبرالیزه کردن اقتصاد دیگر کشورها و ناچار کردنشان برای تن دادن به این الگوها به پیش می رود و بعضا مشاهده می کنیم که شورش های توده یی مردمان دیگر کشورها توسط الترناتیو های تا مغز استخوان فاشیستی و ضد بشری به مسیر ارتجاعی هدایت می شود و شورش و طغیان توده یی توسط این دولت ها از طریق تبدیل کردن پروسه ی طغیان به جنگ داخلی و الترناتیو سازی ضد بشری از جانب امپریالیسم به شکست کشانده می شود. نمونه ی لیبی، عراق و سوریه در سال های اخیر و در گذشته هم شیلی و ایران و اندونزی! امروز نئولیبرالیسم به مثابه ی یک الگوی اقتصادی هار و خونخوار در سطح “فرهنگی” پرچمدار اصلی گفتمان پست مدرنیستی است. دانشگاه ها از کمونیست ها و چپ ها یکی پس از دیگری پاکسازی می شوند و “رمانتیک های” پست مدرن جای انان را می گیرند. به مسیحیت و اسلام و فرهنگ عصر سنگی و توحش و بربریت در سطح نظری احترام گذاشته می شود و کمونیسم و سوسیالیسم از جانب همین “رومانتیک ها”ی پست مدرن، دگماتیسم خوانده می شود. در عمل اقشار فقیرتر مهاجران و پناهجویانی که از کشورهای اسلامزده امده اند، مورد تبعیض و ازار و اذیت قرار گرفته می شوند و در بهترین حالت برای کارهای پست و خدماتی بدون بیمه ی بازنشستگی به کار گرفته می شوند. نیروی کار ارزان کارگران خاموشی که تحت نام پناهجو به اروپا و غرب به عنوان بردگانی برای رفع بحران های اقتصادی و جبران تبعات این بحران ها به کار گرفته می شوند و پست مدرنیسم در مقابل این توحش و بردگی مدرن خاموش است و خفه خون می گیرد و حتی ان را تایید می کند. اگر هم اعتراضی از جانب پست مدرنیست ها صورت بگیرد در حد نق زدن و ناله و شکایت بر سر این است که “سفید پوست” ها نباید “سرور” باشند و مردم “رنگین پوست” هم حق دارند، زندگی کنند و غیره. نقد پست مدرنیسم از جامعه به یک نقد هویتی و سطحی تقلیل پیدا می کند و تناقضات این ایدئولوژی تا جایی گسترش پیدا می کند که هیچگاه سیستم بردگی نئولیبرالی را در سطح اقتصادی به نقد نکشد. بی دلیل نیست که پست مدرنیست ها حتی یک کتاب در مورد اقتصاد و نقد اقتصاد سیاسی منتشر نکرده اند. از لیوتار و فوکو و ادوارد سعید و دلوز و ژیژک و دیگران گرفته تا فرمت وطنی این ایدئولوژی ارتجاعی، چیزی در مورد نقد اقتصاد سیاسی برای گفتن ندارند. پست مدرنیسم یک نوع ابراز تاسف از سرخوردگی “اروپامحوری و ارورو سنتریسم” هم هست، بی دلیل نبود که میشل فوکو از خمینی به عنوان الترناتیو متفاوت، دفاع کرد و اعلام کرد که در بین اخوندها مناسبات هیرارشیک وجود ندارد و به همین خاطر به مدافع ارتجاعی ترین ارتجاعیون اواخر قرن بیست تبدیل شد. نمونه های دیگر و امروزی شان ژیژک این دیوانه ی بی شعور است که معتقد است انچه باید بورژوازی از ان ترس داشته باشد، “شبح مسیحیت” است و نه شبح کمونیسم. پست مدرنیسم نوعی ارزوی نیهلیستی برای بازگشت به دوران قبل از سرمایه داری و مناسبات عصر سنگی هم هست. نوعی ترس از پیشرفت تکنولوژی و گسترش تقسیم کار اجتماعی ووو. در واقع می توان از ده ها زاویه به این جنبش افسرده و سرخورده و ضد انقلابی و پرمتیو عقب مانده، ماقبل سرمایه داری و پری مدرن و نقد داشت. من در این جا سعی کرده از منظر اقتصادی و فلسفی تناقضات بنیادین این ایدئولوژی را در حد توان بر بشمارم

حسن معارفی پور